Po śmierci Małgorzaty jej córki przyszły do mnie dzień po pogrzebie. Nie zapytały, jak się czuję. Nie powiedziały nawet, że im przykro. Ewelina położyła na stole teczkę z dokumentami i powiedziała, że musimy omówić sprawy spadkowe.
Natalia stała przy drzwiach i patrzyła na mnie jak na intruza. Zaproponowały mi 300 tysięcy złotych za zrzeczenie się wszystkiego. Mówiły o domu, firmie i oszczędnościach Małgorzaty jak o towarze do podziału. Ewelina powiedziała, że wniósłem do małżeństwa tylko emeryturę i stare mieszkanie.
Natalia dodała, że mama była naiwna i łatwo nią manipulować. Te słowa zabolały bardziej niż cokolwiek innego. Kiedy wyszły, zadzwoniłem do syna Pawła. Powiedziałem mu, że nie mam siły na walkę.
Paweł odpowiedział, że jeśli ja nie mam siły, to on ją ma. Obiecał, że znajdzie prawnika i nie pozwoli, żeby ktoś mnie tak traktował. Jego głos był stanowczy, ale w środku czułem tylko pustkę. Przez trzy dni chodziłem po domu jak we mgle.
Każdy kąt przypominał mi o Małgorzacie. Jej kubek w groszki, szlafrok w łazience, zapach perfum w sypialni. Nie mogłem niczego ruszyć. Bałem się, że jeśli coś przesunę, to zamknę naszą historię.
A ja nie chciałem jej zamykać. Trzeciego dnia zadzwoniłem do Natalii i powiedziałem, że podpiszę. Umówiliśmy spotkanie u prawnika na następny dzień. Kiedy odłożyłem słuchawkę, usiadłem w kuchni i gapiłem się w blat stołu.
Nie wiedziałem, jak wyobrazić sobie życie po tym wszystkim. Wieczorem zadzwonił telefon z nieznanego numeru. Kobieta przedstawiła się jako Alicja Lis, prawniczka Małgorzaty. Powiedziała, że Małgorzata przewidziała, że może być potrzebna, i że mam niczego nie podpisywać, dopóki nie przyjdzie.
Powiedziała też, że chodzi o testament Małgorzaty. Serce mi przyspieszyło, ale nie zdążyłem zapytać o nic więcej. Rozłączyła się, mówiąc, że wszystko zrozumiem następnego dnia. Następnego ranka wstałem wcześnie.
Założyłem garnitur, w którym chowałem Małgorzatę. Chciałem poczuć ją blisko, choćby przez zapach materiału. Pojechałem autobusem do centrum Warszawy, do biurowca Orion Tower. Recepcja była biała i zimna.
Kiedy wszedłem do sali konferencyjnej, Ewelina i Natalia już tam siedziały. Wyglądały, jakby żałoba była im obca. Mecenas Nowicki, ich prawnik, zaczął czytać dokument. Mówił o zrzeczeniu się praw majątkowych, o wypłacie 300 tysięcy złotych i o 90 dniach na wyprowadzkę.
Patrzyłem na kartki, ale litery zlewały się w jedno. Ewelina powiedziała, że mama pracowała całe życie na to, co miała, i że ja nie jestem kluczową częścią tej układanki. Natalia zerkała na telefon, bo miały kolejne spotkanie o dwunastej. Wtedy rozległo się pukanie.
Do sali weszła Alicja Lis. Była spokojna, elegancka, pewna siebie. Przedstawiła się jako radczyni prawna pana Wiktora i była prawniczka Małgorzaty. Powiedziała, że ma testament Małgorzaty, sporządzony dwa tygodnie przed jej śmiercią.
Ewelina i Natalia zbladły. Alicja podała testament mecenasowi Nowickiemu. Kiedy zaczął czytać na głos, usłyszałem słowa, które zapamiętam do końca życia. Małgorzata przekazała cały swój majątek mnie.
Dom, oszczędności, inwestycje, udziały w firmie. Napisała, że byłem dla niej wsparciem, przyjacielem i miłością jej życia. Córkom zostawiła po 20 tysięcy złotych, pod warunkiem, że nie będą kwestionować testamentu ani wywierać na mnie presji. Ewelina krzyknęła, że to kłamstwo.
Natalia wstała tak gwałtownie, że krzesło się przewróciło. Mówiły, że mama nie była przy zdrowych zmysłach. Alicja odpowiedziała, że Małgorzata była w pełni władz umysłowych i że ma na to zaświadczenie psychologa. Potem mecenas przeczytał kolejną klauzulę.
Jeśli córki podejmą jakiekolwiek działania przeciwko testamentowi, stracą wszystko, a pieniądze trafią na fundację onkologiczną. Natalia wyszła, trzaskając drzwiami. Ewelina stała jeszcze chwilę, a potem zaczęła płakać. Zapytała, czy mama naprawdę nie wierzyła, że ją kochają.
Alicja odpowiedziała, że Małgorzata je kochała, ale nie ufała ich intencjom. Ewelina wyszła w milczeniu, zostawiając za sobą łzy na podłodze. Kiedy zostałem sam z Alicją, zapytałem, co teraz zrobić. Powiedziała, że wszystko należy do mnie.
Pomyślałem o firmie Małgorzaty i o Piotrku, jej pracowniku, który był jej oddany. Postanowiłem przekazać firmę jemu. A pieniądze? Nie potrzebowałem ich.
Alicja uśmiechnęła się i powiedziała, że Małgorzata wiedziała, że tak powiem. Wtedy wpadłem na pomysł. Chciałem założyć fundację jej imienia, żeby pomagać ludziom, którzy stracili partnerów, tak jak my kiedyś. Alicja powiedziała, że to piękny sposób, by zatrzymać jej światło.
Wstałem i poczułem, że pierwszy raz od jej śmierci mogę napisać nowy rozdział. Minęły trzy miesiące. Fundacja działa. Pierwsze stypendia czekają na wypłatę.
Czytam listy od ludzi, którzy stracili bliskich, i widzę w nich siebie sprzed lat. Firma jest w rękach Piotrka, który obiecał, że nie zawiedzie zaufania Małgorzaty. Paweł przyjeżdża co weekend. Pieczemy szarlotkę, a on obiera jabłka krzywo, ale z takim zaangażowaniem, że nie mam serca go poprawiać.
Córki Małgorzaty nie odezwały się więcej. Nie czuję do nich złości, tylko żal, że nie potrafiły zobaczyć w matce człowieka, który chciał być kochany, a nie tylko oceniany. Wieczorami wychodzę na taras, siadam w fotelu i słucham świerszczy. Czasem zamykam oczy i słyszę jej śmiech.
I wiem, że życie jest krótkie, ale miłość potrafi trwać dłużej niż ono.