Mój sąsiad Frank ma 82 lata i zawsze był aktywny. Ale po drobnym potknięciu na korytarzu zaczął zwracać uwagę na każdy krok. Podnosi stopy nieco wyżej, zwłaszcza przy przechodzeniu z dywanu na parkiet. Od tamtej pory nie miał ani jednego upadku, a jego pewność siebie widać za każdym razem, gdy wychodzi na spacer.
Lekarze mówią, że to właśnie ten nawyk – świadome stawianie stóp – utrzymuje mięśnie w gotowości i refleksy w dobrej kondycji. Nie chodzi o duże kroki, ale o to, by nie szurać i nie ciągnąć pięt. Seniorzy, którzy tak chodzą, zauważają luźną płytkę czy mokrą plamę, zanim się na niej poślizgną, i zyskują cenne sekundy na złapanie równowagi. Kolejny sekret to patrzenie przed siebie, a nie na stopy.
Elena, 72 lata, zawsze skanuje wzrokiem trasę przed zejściem z podjazdu czy w sklepie. Dostrzega wózki blokujące przejście, mokre plamy w okolicy warzyw czy wyższy krawężnik. Dzięki temu ma czas, by zwolnić, obejść przeszkodę lub zmienić kierunek. Trzymanie głowy wysoko i szyi w linii z kręgosłupem zmniejsza też napięcie w ramionach i zmęczenie.
Trzeci nawyk to lekko zgięte kolana. Joan, 81 lat, po niebezpiecznym potknięciu na ogrodowej ścieżce nauczyła się od fizjoterapeuty, by nie blokować kolan. Teraz jej krok jest elastyczny, a ciało działa jak amortyzator. Gdy potknie się na luźnym kamieniu, łatwiej jej odzyskać równowagę.
Zgięte kolana angażują też mięśnie brzucha i poprawiają krążenie. Bill, 76 lat, chodził z rękami w kieszeniach płaszcza, zwłaszcza zimą. Po poślizgnięciu na lodzie lekarz zalecił mu, by trzymał ręce wolne i pozwalał im naturalnie się huśtać. Od tamtej pory Bill czuje się stabilniej, a jego ramiona i plecy są mniej obciążone po spacerach.
Ręce działają jak przeciwwagi, pomagając utrzymać równowagę przy każdym kroku. Larry, 84 lata, przez lata miał problemy z równowagą, aż córka zabrała go na zakupy obuwnicze. Wybrali mocną parę butów z rzepami i szeroką gumową podeszwą. Larry powiedział, że poczuł się, jakby miał nowe stopy.
Mógł chodzić dalej, czuł mniej zmęczenia i odzyskał pewność siebie, by znów wychodzić samodzielnie. Wspierające buty to ubezpieczenie dla stóp – dają amortyzację i przyczepność, a za luźne czy zużyte mogą prowadzić do pęcherzy, skręceń i upadków. Walter, 78 lat, zawsze utrzymywał stałe, naturalne tempo podczas spacerów. Nie spieszył się, nie szedł zbyt wolno.
Dzięki temu jego ciało i umysł pracowały w harmonii, a on szybko reagował na przeszkody. Zbyt wolne, ostrożne kroki mogą zakłócać równowagę, a pośpiech prowadzi do nieuwagi. Najpewniejsi spacerowicze znają swoje tempo i trzymają się go. Linda, 74 lata, po zaleceniu lekarza zaczęła każdego ranka ćwiczyć równowagę przez 10 minut.
Po kilku tygodniach łatwiej jej było schodzić z krawężników, odzyskiwać równowagę po poślizgnięciu i radzić sobie w tłoku. Proste ćwiczenia, jak stanie na jednej nodze czy przenoszenie ciężaru, budują siłę i elastyczność potrzebną do bezpiecznego chodzenia. Nie trzeba siłowni – wystarczy regularność. Te siedem nawyków może znacząco wpłynąć na pewność siebie i niezależność po 70.
roku życia. Upadki to nie tylko pech czy starzenie się – często wynikają z nawyków, które można zmienić. Świadome stawianie stóp, patrzenie przed siebie, zgięte kolana, swobodne ramiona, dobre buty, naturalne tempo i codzienne ćwiczenia dają najlepszą szansę na bezpieczeństwo i stabilność.
Nigdy nie jest za późno, by zacząć.