Ela wróciła do domu późnym wieczorem, gdy na klatce schodowej było już cicho. Nogi ją bolały po całym dniu w pracy, a głowa pulsowała od liczb i raportów. Ostrożnie przekręciła klucz, żeby nie obudzić Romana, ale w środku przywitał ją zapach smażonego mięsa i światło w kuchni. „Ela!
Wreszcie jesteś” – Roman niemal wyskoczył z kuchni. „Już się zastanawiałem, gdzie się podziewasz. ”
Uśmiechnęła się zmęczona, zdejmując buty. „Spotkanie się przeciągnęło, potem korki.
Standard. ”
„Zrobiłem kolację” – powiedział z dumą. „Coś na ciepło. ”
Podziękowała i pocałowała go w policzek, ale w kuchni zauważyła stertę naczyń w zlewie i tłuste plamy na kuchence.
Przez chwilę coś ją ścisnęło, ale nic nie powiedziała. „Starał się” – pomyślała. Roman usiadł naprzeciwko, podekscytowany. „Mam dla ciebie wiadomość.
Dzwoniła mama. ”
Ela poczuła, jak coś w niej zamiera. „No i? ”
„Robimy w weekend grilla na działce.
Mama zaprasza wszystkich. Nawet wujek Stefan ma przyjechać. ” Podał jej złożoną kartkę. „To lista.
Nasza część. ”
Ela rozłożyła kartkę. Wołowina sezonowana, łosoś świeży, kawior, sery pleśniowe, wędliny premium. Dalej: marakuja, pitaja, figi, karczochy, ośmiornica.
Uniosła brwi. „Ośmiornica? ”
„Mama chce, żeby było elegancko” – wzruszył ramionami Roman. Ela czytała dalej: dobra whisky, wino zagraniczne.
W myślach szybko policzyła: trzy, może cztery tysiące. Apetyt zniknął. „Mama mówiła, że to nasza działka. Ty masz najlepszą pensję z nas wszystkich” – dodał Roman.
Ela przypomniała sobie poprzednie lata: imieniny Bożeny, Wielkanoc, Boże Narodzenie. Zawsze to ona płaciła, biegała po sklepach, stała przy garach. A potem słyszała tylko: „Eluś, podaj jeszcze coś”. „Roman, to naprawdę dużo pieniędzy” – powiedziała spokojnie.
„Kilka tysięcy na jeden grill. ”
„No i co z tego? Przecież dasz radę. Nie chcesz, żeby mama wydawała swoją emeryturę?
”
Ela spojrzała na niego długo. Dobry, naiwny Roman. Naprawdę nie widział albo nie chciał widzieć. „Zastanawiałaś się?
” – dopytał. Oparła się o krzesło i zamknęła oczy. Poczuła nie złość, nie żal, tylko głębokie zmęczenie tym, że ciągle musi być ta dobra. Otworzyła oczy.
„Dobrze” – powiedziała cicho. „Kupię wszystko. ”
Roman rozpromienił się. „Wiedziałem, że mnie zrozumiesz.
”
Ela lekko się uśmiechnęła, ale w środku coś cicho kliknęło. Po raz pierwszy od dawna pomyślała: „Dość”. Nie od razu zauważył zmianę. Jadł spokojnie, jakby temat był zamknięty.
Ale Ela nie odpuszczała. „Roman, naprawdę musimy o tym porozmawiać” – zaczęła ostrożnie. Westchnął. „No przecież już ustaliliśmy.
Kupisz, będzie dobrze. ”
„Nie o to chodzi. To kilka tysięcy złotych na jeden wieczór. ”
„Ela, bez przesady, przecież zarabiasz dobrze.
”
„Zarabiam. Ale mamy kredyt, rachunki, jedzenie. Sam mówiłeś, że trzeba samochód ogarnąć. ”
„No tak, ale…” – zawahał się.
„To jedna trzecia mojej pensji” – powiedziała wprost. Roman zmarszczył brwi. „Zaczynasz liczyć pieniądze? Serio?
”
„To nie jest liczenie pieniędzy. To normalne życie, budżet, odpowiedzialność. ”
Roman prychnął. „Wiesz, kto naprawdę musi liczyć każdy grosz?
Darek, troje dzieci, jedna pensja. A jakoś nie narzeka. ”
„Bo od niego nikt nie wymaga takich rzeczy. On przynosi sałatkę i chleb, a my mamy kupić pół sklepu.
”
„Bo my możemy. Proste. ”
Ela poczuła, jak coś się w niej napina. „Możemy?
Czy raczej ja mogę? ”
„O co ci chodzi? ”
„O to, że wszystko spada na mnie. Bo mam lepszą pensję.
Bo Ela sobie poradzi. Bo Ela ma dobrą pracę. ”
„No a nie masz? Mama ma rację.
Jesteś ogarnięta. ”
„I dlatego mam utrzymywać rodzinne imprezy? ” – przerwała mu. Zapadła cisza.
Roman wstał i przeszedł po kuchni. „Ty naprawdę tego nie rozumiesz. Mama ma tylko emeryturę. Całe życie się poświęcała.
”
„Wiem. Słyszałam to setki razy. ”
„Bo to prawda. Wychowała mnie sama, harowała, żebym mógł skończyć szkołę.
A teraz ty chcesz jej żałować paru złotych? ”
„To nie są parę złotych. To tysiące, i to nie pierwszy raz. ”
Roman odwrócił wzrok.
„Przesadzasz. ”
I wtedy Ela poczuła coś jeszcze – jasność. Przed oczami stanęła jej pierwsza kolacja u Bożeny, sześć lat temu. Bożena siedziała elegancka, z chłodnym uśmiechem.
„A czym ty się zajmujesz, Elu? ” – zapytała niby od niechcenia. „Pracuję w analizach finansowych. ” I wtedy spojrzenie Bożeny zrobiło się cieplejsze.
„O, to dobrze. Roman potrzebuje kogoś stabilnego. ” Wtedy Ela odebrała to jako komplement. Dopiero później zrozumiała: „stabilnego” znaczyło „ktoś, kto zapłaci”.
Ela spojrzała na Romana. „A powiedz mi szczerze, ile razy twoja mama podziękowała mi za to wszystko? ”
Nie odpowiedział. „Pamiętasz choć raz?
Bo ja nie. ”
Roman odwrócił się gwałtownie. „Bo to nie o podziękowania chodzi. To rodzina.
”
Ela skinęła głową. „Właśnie. Rodzina. ” I nagle wszystko stało się proste, jak równanie, które w końcu się zgadza.
Podniosła kartkę, złożyła ją spokojnie i odłożyła na bok. „Dobrze” – powiedziała. „Co dobrze? ”
„Kupię wszystko, co twoja mama chce.
”
Na jego twarzy pojawiła się ulga. „No widzisz. Wiedziałem, że się dogadamy. ” Położył jej rękę na ramieniu.
Ela nie cofnęła się, ale nic nie powiedziała. W środku już była gdzie indziej. Po raz pierwszy nie czuła ani winy, ani wahania. Tylko jedno wyraźne uczucie: to się skończy.
Rano obudziła się wcześniej niż zwykle. Leżała nieruchomo, patrząc w sufit, wsłuchując się w oddech Romana. Zwykle czuła ciężar obowiązków, ale dziś było inaczej. W środku panował dziwny spokój.
„To dzisiaj” – pomyślała. Wstała cicho, poszła do kuchni, wstawiła wodę na kawę. Kiedy Roman wszedł zaspany, Ela już była ubrana. „Ty już na nogach?
” – zdziwił się. „Mam dziś wolne. Muszę spokojnie wszystko kupić na jutro. ”
Roman od razu się rozbudził.
„Super. Mama się ucieszy. Wczoraj jej mówiłem, że się tym zajmiesz. ”
Ela tylko skinęła głową.
„Oczywiście, że jej powiedziałeś” – przemknęło jej przez myśl. „Postaram się wszystko ogarnąć, żeby było świeże. Przywiozę w dzień grilla. ”
Roman zawahał się.
„Mama chciała wcześniej, żeby wszystko przygotować. ”
„Ryba i owoce muszą być świeże. Lepiej przywieźć rano. Zdążymy.
”
Zastanowił się chwilę. „No dobra, masz rację. ”
Po jego wyjściu Ela dopiła kawę, wzięła torebkę i wyszła. Nie pojechała jednak do żadnego lepszego sklepu.
Skręciła w stronę tańszego marketu na obrzeżach. Po drodze zatrzymała się w małej kawiarni, gdzie czekała już Aldona. „No i co? Serio to zrobisz?
” – zapytała od razu. „Zrobię. ”
„Ela, wiesz, że może być awantura? ”
„Wiem.
”
„Roman może się wkurzyć. Twoja teściowa… znam ją tylko z opowieści, ale brzmi jak ktoś, kto nie odpuści. ”
Ela uśmiechnęła się lekko. „A ja już nie chcę odpuszczać.
”
„Próbowałaś z nim normalnie pogadać? ”
„Setki razy. On tego nie słyszy. Dla niego mama zawsze ma rację.
”
Aldona przygryzła wargę. „Czyli robisz szokową terapię. ”
„Dokładnie. Niech zobaczy na własne oczy.
”
„Dobra, to powiedz, jak to rozegrasz. ”
Ela nachyliła się. „Kupuję wszystko, tylko w wersji, na jaką mnie naprawdę stać. ”
Aldona uniosła brwi.
„Czyli…”
„Zobaczysz. ”
W sklepie Ela poruszała się spokojnie, bez pośpiechu. Nie zatrzymywała się przy eleganckich stoiskach. Szła prosto tam, gdzie zwykle nie zaglądała.
Przy ladzie mięsnej długo stała, przyglądając się kawałkom. „Coś podać? ” – zapytała sprzedawczyni. „To najtańsze.
Z kością. ”
Kobieta spojrzała na nią ze zdziwieniem. „Narośl? ”
Ela uśmiechnęła się spokojnie.
„Na grilla. ”
Dalej było jeszcze prościej. Zamiast łososia – mrożona panga. Zamiast kawioru – mały słoiczek kawioru kanapkowego.
Zamiast serów – najtańszy ser żółty. Zamiast wędlin – mortadela. Do koszyka wpadły jabłka i banany. Żadnej marakui, żadnej pitai, żadnych cudów.
Przy alkoholu sięgnęła po najtańsze wino i tani alkohol z dolnej półki, bez wahania. Przy kasie spojrzała na rachunek: 300 kilkadziesiąt złotych. Przez moment poczuła niedowierzanie. Taka różnica.
Tak niewiele trzeba było, żeby zobaczyć prawdę. W domu rozłożyła wszystko na blacie. Na chwilę pojawiła się wątpliwość: „Może przesadzam? ” Ale przypomniała sobie wszystkie te sytuacje, spojrzenia, słowa.
Wątpliwość zniknęła. Otworzyła szafkę i wyjęła stare opakowania po drogich produktach, które kiedyś kupowała. Pudełka, słoiczki, etykiety. Zaczęła działać spokojnie, dokładnie.
Ryba trafiła do ładnego pojemnika. Kawior do eleganckiego słoiczka. Mięso zapakowane jak coś lepszego. Z alkoholem podmieniła etykiety.
Z daleka wszystko wyglądało perfekcyjnie, jak z katalogu, jak dokładnie to, czego chciała Bożena. Telefon zadzwonił nagle. Bożena. Ela zamknęła oczy na sekundę i odebrała.
„Eluś, złotko” – rozlał się słodki głos. „Roman mówił, że robisz zakupy. ”
„Tak, wszystko ogarniam. ”
„Pomyślałam sobie, może jeszcze coś dodasz?
Wujek Stefan bardzo lubi takie lepsze rzeczy. Może coś wyjątkowego? ”
Ela uśmiechnęła się lekko, patrząc na swoje zakupy. „Oczywiście.
Wszystko będzie na najwyższym poziomie. ”
„Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. ”
Ela rozłączyła się powoli. Spojrzała na blat i po raz pierwszy od bardzo dawna poczuła coś na kształt satysfakcji.
Plan był gotowy. Na działkę dojechała chwilę przed południem. Droga dłużyła się niemiłosiernie, ale nie przez korki, tylko przez myśli. Jeszcze mogła zawrócić, jeszcze mogła to wszystko odkręcić.
Ale nie zawróciła. Zaparkowała przy bramie i przez chwilę siedziała w samochodzie, patrząc na znajomy dom. Zielony ogród, równo przycięty trawnik, nowe ogrodzenie – na które też kiedyś się zrzuciła. „No to jedziemy” – mruknęła do siebie i wysiadła.
Z daleka było słychać głosy, śmiechy, dzieci biegające po podwórku. Goście byli idealnie. „Ela! ” – Bożena niemal wypłynęła z domu, elegancka, uczesana, w jasnej sukience.
„No wreszcie. Ile można czekać? ”
„Korki” – odpowiedziała spokojnie Ela, otwierając bagażnik. „Ale wszystko świeże.
”
„Daj, daj, ja to wezmę” – Bożena od razu sięgnęła po torby, niemal wyrywając je z rąk. „Trzeba to porządnie rozłożyć. ”
Kontrola. Ela ledwo powstrzymała uśmiech.
„Roman, pomóż żonie” – zawołała Bożena. Roman podszedł, pocałował Elę w policzek i zabrał część toreb. „Mama wszystkim opowiada, jaki będzie stół. Naprawdę się postarałaś?
”
„Wiem” – odpowiedziała cicho. Weszli do środka. W salonie siedzieli goście: wujek Stefan, Jadwiga, Dariusz z Lucyną, dzieci. Rozmowy ucichły na moment, kiedy Ela weszła.
„O, Ela” – ucieszył się wujek Stefan. „No nareszcie, bo Bożena już nas tu trzyma w napięciu. ”
„Bo najlepsze dopiero przed nami” – wtrąciła z dumą Bożena, znikając z torbami w kuchni. Ela przywitała się ze wszystkimi, uśmiechając się uprzejmie, ale serce biło jej szybciej.
Z kuchni dochodziło stukanie talerzy, przesuwanie naczyń, zadowolone pomruki Bożeny. Układała, przygotowywała, kreowała. Dokładnie tak, jak zawsze. Po kilkunastu minutach drzwi na taras się otworzyły.
„Kochani, zapraszam do stołu” – ogłosiła uroczyście. Wszyscy ruszyli na zewnątrz. Stół wyglądał imponująco: biała serweta, talerze poukładane równo, kieliszki błyszczące w słońcu. Na środku półmiski, miseczki, dekoracje.
Na pierwszy rzut oka wszystko perfekcyjne. Ela usiadła z boku, trochę z tyłu, tak żeby mieć widok na wszystkich. Bożena krążyła wokół stołu jak gospodyni idealna. „Proszę, częstujcie się.
Wszystko przygotowałam specjalnie dla was. ”
Wujek Stefan sięgnął pierwszy. „No to zobaczymy, co tam masz! ” – mruknął z uśmiechem i nałożył sobie kawior.
Ela wstrzymała oddech. Sekunda, druga, trzecia. Twarz wujka Stefana zmieniła się niemal natychmiast. Z uśmiechu w zdziwienie, ze zdziwienia w coś pomiędzy konsternacją a rozczarowaniem.
Przełknął powoli, zbyt powoli, i nagle odłożył serwetkę. „Bożena, to jest co? ” – zaczął ostrożnie. „Kawior.
Specjalnie kupowany” – odpowiedziała z dumą. Wujek spojrzał na nią, potem na talerz. „To chyba nie do końca…” – urwał. Bożena zmarszczyła brwi, sięgnęła po łyżeczkę i sama spróbowała.
I wtedy jej twarz zamarła. „Co to jest? ” – syknęła pod nosem. Cisza przy stole zrobiła się gęsta.
„Może spróbujemy ryby? ” – odezwała się szybko Jadwiga, chcąc ratować sytuację. Sięgnęła po kawałek, włożyła do ust i natychmiast się skrzywiła. „Ona jest… dziwna.
”
„Daj” – wtrącił Dariusz, biorąc kawałek. Powąchał. „Bożena, to nie jest łosoś. ”
Bożena pobladła.
„Niemożliwe” – wymamrotała. Ktoś sięgnął po wino. Łyk, grymas. „Co to za wino?
” – padło pytanie. „I ten alkohol… to chyba nie to, co na etykiecie. ”
Szepty zaczęły krążyć wokół stołu. „Coś tu jest nie tak.
Może sklep? Albo coś się pomyliło. ”
Bożena stała nieruchomo, z ręką opartą o stół, jakby próbowała złapać równowagę. Uśmiech zniknął całkowicie.
Ela siedziała cicho z boku. Nie odzywała się, nie ruszała się, tylko patrzyła. W tym momencie na taras wyszedł Roman, wycierając ręce w ręcznik. „Dobra, grill gotowy.
Można mięso? ” – zawołał. Bożena drgnęła, jakby ktoś ją wyrwał z transu. „Tak, tak, oczywiście” – powiedziała szybko i niemal pobiegła do kuchni.
Po chwili wróciła z tacą. Roman wziął ją i podszedł do grilla. Ela wstała powoli i podeszła bliżej. Chciała to zobaczyć na własne oczy.
Roman nadział kawałki na rożen. Przez chwilę robił to automatycznie, a potem nagle się zatrzymał, zmarszczył brwi, podniósł jeden kawałek bliżej światła. „Co to jest? ” – powiedział cicho.
Obrócił mięso w rękach. Kości, żyły, cienkie kawałki. Spojrzał na Elę. „Ela?
” – zapytał niepewnie. Z domu dochodziły coraz głośniejsze szepty. Przy stole atmosfera była już napięta do granic, a Ela stała spokojnie i tylko patrzyła na niego w ciszy, która zaczynała wszystko rozsadzać. Roman patrzył na mięso jeszcze przez chwilę, jakby próbował sam siebie przekonać, że to tylko złudzenie.
Ale im dłużej się przyglądał, tym wyraźniej widział prawdę. Odwrócił się powoli do Eli. „Co to jest? ” – powtórzył już twardszym głosem.
Ela nie odwróciła wzroku. „Mięso” – odpowiedziała spokojnie. „Nie rób ze mnie idioty. To są jakieś resztki kości.
Przecież tego się nie grilluje. ”
Z domu dobiegł nagle podniesiony głos Bożeny. „Roman, co się dzieje z tym mięsem? ”
Atmosfera zgęstniała jeszcze bardziej.
Kilka osób podeszło bliżej, udając zainteresowanie grillem, ale tak naprawdę chcąc wszystko usłyszeć. Roman zrobił krok w stronę Eli. „Ty to kupiłaś? ” – zapytał cicho, ale w jego głosie było napięcie.
„Tak. ”
„Specjalnie? ”
Ela przez chwilę milczała, a potem powiedziała wyraźnie: „Kupiłam to, na co mnie stać. ”
Zapadła cisza.
Taka ciężka, lepka cisza, w której każdy nagle wiedział, że właśnie przekroczono jakąś granicę. „Co ty wygadujesz? ” – Roman aż uniósł głos. „Przecież masz pieniądze.
”
„Mam. Ale mam też kredyt, rachunki, normalne życie. ”
Bożena pojawiła się na tarasie, blada, z zaciśniętymi ustami. „Co tu się dzieje?
” – zapytała ostro. Roman wskazał na mięso. „To jest to najlepsze, które miała kupić Ela. ”
Bożena spojrzała na ruszt, potem na Elę, i coś w niej pękło.
„Ty to zrobiłaś specjalnie. Chciałaś mnie ośmieszyć. ”
Ela odwróciła się do niej. „Nie.
Kupiłam dokładnie to, na co mnie stać. ”
„Nie kłam! Roman mówił, ile zarabiasz. ”
„Właśnie.
Wszyscy wiedzą. ” I nagle coś się w niej otworzyło, jakby wszystkie te lata zbierania emocji znalazły w końcu ujście. „Wszyscy wiedzą, ile zarabiam. Ale nikt nie wie, ile wydaje, ile dokładam, ile razy płaciłam za te wszystkie rodzinne spotkania.
”
„Ela” – Roman spróbował ją uciszyć. „Nie, Roman. Teraz ja powiem. ” Spojrzała na nich wszystkich, na twarze, które nagle przestały być takie pewne siebie.
„Mam dość. Dość płacenia za coś, czego nawet nie mogę nazwać swoim. ”
Bożena cofnęła się. „Jak śmiesz?
” – wyszeptała. „Jak śmiem? A jak pani śmie co roku robić takie listy? Jak śmie pani decydować, że ja zapłacę za wszystko?
”
„To rodzina! Tak się robi w rodzinie. ”
Ela pokręciła głową. „Nie.
W rodzinie się pomaga, a nie wykorzystuje. ”
Cisza. Roman patrzył raz na jedną, raz na drugą, jakby nie wiedział, gdzie stanąć. „Ty jesteś niewdzięczna.
Po tym wszystkim, co dla was zrobiłam” – wyrzuciła z siebie Bożena. Ela uśmiechnęła się smutno. „Dla nas? Czy dla swojego wizerunku?
”
Bożena aż się zachłysnęła. „Co ty sugerujesz? ”
„To, że za każdym razem to ja płacę, a pani zbiera komplementy. ”
Ktoś przy stole odchrząknął nerwowo.
Roman zacisnął pięści. „Ela, przestań. To moja matka. ”
„Wiem.
I dlatego tyle lat milczałam. Ale już nie będę. ”
Bożena nagle wyprostowała się, jakby zebrała resztki godności. „Roman, jeśli ty teraz nic z tym nie zrobisz, jeśli pozwolisz, żeby ona mnie tak traktowała, to ja się od ciebie odwrócę.
”
Zapadła cisza. Roman zamarł. Ela patrzyła na niego spokojnie, bez błagania, bez strachu. „No, wybieraj” – naciskała Bożena.
Roman spuścił wzrok, oddychał ciężko. Sekundy ciągnęły się w nieskończoność. Ela już wiedziała. Nie musiał nic mówić.
„Rozumiem” – powiedziała cicho. Odwróciła się. „Ela” – Roman zrobił krok w jej stronę, ale ona już sięgała po torebkę. „Wystarczy” – powiedziała spokojnie.
„Naprawdę? Ty tak po prostu wyjdziesz? ” – w jego głosie było niedowierzanie. Zatrzymała się na chwilę przy drzwiach.
„Tak. ” Spojrzała jeszcze raz na stół, na niedojedzone jedzenie, na ludzi, którzy nagle nie wiedzieli, gdzie patrzeć, na Bożenę, na Romana. „I wiesz co? Pierwszy raz od dawna robię coś dla siebie.
”
Otworzyła drzwi i wyszła. Za jej plecami została cisza, ciężka, nieodwracalna. I wszyscy czuli, że właśnie wydarzyło się coś, czego nie da się już cofnąć. Ela długo siedziała w samochodzie, zanim w ogóle przekręciła kluczyk.
Ręce lekko jej drżały, serce waliło jak szalone, ale jednocześnie czuła coś jeszcze: ulgę, jakby ktoś zdjął z niej ciężar, który nosiła latami. W końcu odpaliła silnik i ruszyła. Droga powrotna minęła jej jak przez mgłę. Nie płakała, nie analizowała, po prostu jechała.
Dopiero w domu, kiedy zamknęła za sobą drzwi i oparła się o ścianę, pozwoliła sobie na głęboki oddech. „No! I stało się” – szepnęła do siebie. Telefon zadzwonił prawie od razu.
Aldona. „No mów. Ja tu umieram z ciekawości. Co się wydarzyło?
”
Ela uśmiechnęła się lekko. „Katastrofa dla Bożeny. ” I zaczęła opowiadać. Spokojnie, bez dramatyzmu, jakby mówiła o kimś innym.
Z każdym zdaniem czuła, jak napięcie jeszcze bardziej ją opuszcza. „Ty jesteś niemożliwa. Ale wiesz co? Dobrze zrobiłaś.
”
„Też tak myślę. ”
„A Roman? ”
Ela spojrzała w okno. „Został.
”
Zapadła krótka cisza. „Będzie ciężko” – powiedziała Aldona już poważniej. „Wiem. ”
I dokładnie w tym momencie telefon zawibrował drugi raz.
Roman. Ela spojrzała na ekran przez kilka sekund, zanim odebrała. „Halo? ”
„Ty chyba oszalałaś.
Wiesz, co ty zrobiłaś? ” – jego głos był napięty, zduszony. Ela zamknęła oczy na moment. „Tak, wiem.
”
„Mama ma przez ciebie atak. Musiałem wezwać pogotowie. ”
Ela westchnęła cicho. „Roman, ona zawsze ma atak, kiedy coś nie idzie po jej myśli.
”
„Nie mów tak o niej. Upokorzyłaś ją przy wszystkich. ”
„Nie. Pokazałam prawdę.
”
„Jaką prawdę? Najtańsze śmieci. ”
„Bankomatem. ”
Zapadła cisza.
„Ty nigdy nie lubiłaś mojej rodziny” – powiedział w końcu chłodno. Ela uśmiechnęła się smutno. „Lubiłam ciebie, Roman. Bardzo.
Ale to najwyraźniej nie wystarczyło. ”
Milczenie po drugiej stronie było ciężkie. „Daj mi czas. Muszę pomyśleć.
”
„Oczywiście. Masz go tyle, ile potrzebujesz. ”
Rozłączyła się pierwsza i po raz pierwszy nie miała ochoty oddzwaniać. Następnego dnia rano telefon zadzwonił znowu.
Tym razem numer nieznany. „Ela? ” – odezwał się niepewny głos. „Tu Lucyna.
”
Ela usiadła prosto. „Tak? ”
„Słuchaj, ja tylko chciałam powiedzieć, że rozumiem. ”
Ela zamilkła.
„Naprawdę? ”
„Ona nas wszystkich tak traktuje. Zawsze. My tylko nie mieliśmy odwagi nic zrobić.
”
Ela poczuła, jak coś ściska ją w gardle. „Dziękuję. ”
„Uważaj na siebie. Bo teraz może być różnie.
”
Rozłączyła się. Ela długo patrzyła na telefon. Czyli nie była sama. Kilka dni później spotkała się z wujkiem Stefanem i Jadwigą w małej kawiarni w centrum.
Atmosfera była dziwna, trochę napięta, trochę konspiracyjna. „Powiem wprost” – zaczął wujek Stefan, mieszając herbatę. „To, co zrobiłaś, było ostre, ale potrzebne. ”
Ela uniosła brwi.
„Bożena zawsze taka była” – westchnęła Jadwiga. „Zawsze lubiła błyszczeć, nawet kosztem innych. ”
„Jej mąż miał z nią ciężko. Ciągłe wydatki, ciągłe pretensje” – dodał wujek Stefan.
„A teraz Roman…”
Ela słuchała w ciszy. „Ona go trzyma emocjonalnie. Wmawia mu, że jest jej coś winien do końca życia. Jeśli nic się nie zmieni, to go to zniszczy” – powiedziała cicho Jadwiga.
Ela spuściła wzrok. Już to wiedziała. Decyzja zapadła tydzień później. Bez wielkich scen, bez krzyków.
Roman przyszedł zmęczony, przygaszony. „Mama chce, żebym się z tobą rozwiódł” – powiedział bez wstępu. Ela tylko skinęła głową. „A ty?
”
Usiadł ciężko. „Nie wiem. Ale nie mogę jej zostawić. ”
To wystarczyło.
„Rozumiem” – powiedziała spokojnie. I naprawdę rozumiała. Trzy miesiące później Ela siedziała w swoim nowym mieszkaniu, małym, ale przytulnym, cichym. Na stole stała herbata, w tle grało radio.
Było spokojnie, bez napięcia, bez oczekiwań, bez list zakupów na kilka tysięcy złotych. Jej konto w końcu przestało się kurczyć. Zaczęła odkładać pieniądze, myśleć o wyjeździe, o sobie, o życiu. Od Aldony czasem słyszała, co u Romana.
Bożena wprowadziła się do niego na chwilę. Została. Samochód sprzedał. Ledwo wiązał koniec z końcem.
Ela nie czuła satysfakcji, tylko cichy smutek, ale też pewność. To był jego wybór. Stanęła przy oknie i spojrzała na miasto. Światła, ludzie, zwykłe życie.
W końcu odetchnęła i pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę poczuła, że jest wolna.