Ik zat rustig aan mijn avondeten, een simpel maaltijd met rijst en wat groenten. Het was alweer december, de tijd vliegt. Ik zat te denken aan hoe snel het jaar voorbij was gegaan, en aan hoe ik nog steeds geen vriendin had. Mijn moeder vroeg weer eens wanneer ik nu eens ging trouwen, maar ja, er was gewoon niemand.
Ik was bezig met het bereiden van mijn eten, zoals altijd met witte rijst. Ik had net een nieuw recept geprobeerd, maar ik had de sesamolie vergeten. Dat is toch wel het belangrijkste ingrediënt. Zonder sesamolie is het gewoon niet hetzelfde.
Ik had ook wat kip en wortels toegevoegd, en een ei. Het zag er eigenlijk best goed uit, al was het een beetje eenzaam. Mijn vrienden waren online, zoals altijd. We hadden het over van alles, van het weer tot aan reizen.
Een van mijn vrienden, die in Vietnam woont, vertelde dat hij daar vaak uitzendt. Hij is Japans, maar woont in Vietnam. Hij heeft een veel betere telefoon dan ik, en zijn stream kwaliteit is ook beter. Ik zit nog steeds met een telefoon van tien jaar oud.
Ik zou wel een nieuwe iPhone willen, maar die zijn zo duur. We hadden het ook over rijst. Ik vertelde dat ik graag witte rijst eet, maar dat ik eigenlijk alleen maar 10 kilo of meer aanneem. Mijn vrienden grapten dat ze me wat rijst zouden sturen, maar ik zei dat ik geen 5 kilo nodig had.
Alleen 10 kilo of meer. Ze lachten en zeiden dat ze me 200 zakken zouden sturen als ik dat wilde. Ik zei dat ik er wel 500 kon gebruiken, want ik wilde wat meenemen naar Korea. Het gesprek ging verder over van alles.
We hadden het over het weer, over eten, over van alles. Ik vertelde dat ik graag witte rijst eet, maar dat ik eigenlijk alleen maar 10 kilo of meer aanneem. Mijn vrienden grapten dat ze me wat rijst zouden sturen, maar ik zei dat ik geen 5 kilo nodig had. Alleen 10 kilo of meer.
Ze lachten en zeiden dat ze me 200 zakken zouden sturen als ik dat wilde. Ik zei dat ik er wel 500 kon gebruiken, want ik wilde wat meenemen naar Korea. Het was een gezellige avond, maar ook een beetje eenzaam. Ik zat daar in mijn eentje, met mijn eten en mijn telefoon, pratend met vrienden die ver weg waren.
Ik dacht aan hoe het zou zijn om iemand te hebben, om samen te eten, om samen te lachen. Maar voor nu was dit mijn leven, en dat was oké. Ik keek naar de klok. Het was bijna acht uur.
Ik moest nog wat dingen afmaken, maar ik had nog even de tijd. Ik besloot nog een paar potjes te spelen voordat ik ging sporten. Het was een rustige avond, maar wel een goede. Uiteindelijk was het tijd om te gaan sporten.
Ik zette mijn telefoon weg en ging naar buiten. De lucht was koud, maar het voelde goed. Ik liep een stukje en dacht na over alles. Over het leven, over de toekomst, over wat er komen ging.
Het was een gewone avond, maar soms zijn de gewone avonden het beste.