Mam na imię Andrzej. Mam 46 lat i jeszcze kilka miesięcy temu moja żona i teściowa były przekonane, że każda złotówka, którą zarobiłem przez 20 lat ciężkiej pracy, należy do nich z mocy boskiego prawa. Patrzyły mi w oczy z uśmiechem przesiąkniętym jadem i groziły, że zostawią mnie na ulicy, używając rozwodu jako broni do opróżnienia moich kont. Wierzyły, że mają mnie w potrzasku, że moje milczenie to strach, a spokój to porażka.
Nie przyszło im do głowy, że podczas gdy one planowały podział mojego majątku, ja już podpisywałem dokumenty, które zostawią je z niczym. Chciwość ma szczególną ślepotę. Sprawia, że wierzysz, iż osoba naprzeciwko jest słaba tylko dlatego, że jest cierpliwa. Ale cierpliwość ma granice.
Moja skończyła się tamtego dnia, gdy usłyszałem, jak teściowa szeptała do żony, że powinny zabrać mi wszystko, zanim się zorientuję. Popijając kawę w milczeniu, patrzyłem, jak dyskutują o remontach w domu za moje pieniądze, gdy już będę historią. W tamtej chwili przestałem być mężem i żywicielem, a stałem się architektem ich finansowej ruiny.