Syn otworzył drzwi, pomógł mi wsiąść do samochodu i powiedział: „Do Grabowa”. Usiadłam na tylnym siedzeniu, spoglądając przez okno na osiedle, które znałam od tylu lat. Karolina uśmiechała się do mnie uprzejmie, trochę za bardzo, jak do pacjentki. Wiedziałam, co to znaczy.
W moim pudełku, które ze sobą zabrałam, leżała stara czajniczka do kawy i kilka drobiazgów z dawnego życia. Kroiłam ogórka i pomidora do sałatki dla Karoliny, gdy usłyszałam, jak Michał mówi coś o pełnomocnictwie. W południe myłam podłogi, a potem szłam po Patryka do przedszkola. Śmiałam się sama do siebie, że chirurg ma to we krwi.
Wieczorem szeptałam do męża: „Jestem, wciąż jestem”. Ale czułam, że jakby ktoś przybił mi do piersi tabliczkę z numerem. Przychodziłam do kuchni i czułam, że mój zapach zniknął. Mówiłam do niego: „Ptaszku”.
Czułam jednak, że do mnie oddycha, razem ze mną. Szeptały ściany, szeptały drzwi szafy, kiedy same się domykały. Układałam rzeczy w kupkę, przenosiłam do kosza. Wstałam, zajrzałam do kuchni.
Łyżki do łyżek, miski do misek, noże ostrzem w jedną stronę. Mój fotel, ten wymarzony, służył do składania prania. Przyniosłam paragon do domu, żeby włożyć do teczki zdrowie. Pamiętałam szczegóły, gdzie leżą nożyczki do paznokci Patryka, gdzie Karolina schowała pilot do klimatyzacji, gdzie Michał zostawił klucze do piwnicy.
Mój płyn do płukania o zapachu lawendy zniknął. Pewnego dnia otworzyłam szafkę, a tam pudełko z napisem „do oddania”. Uśmiechnęłam się do swojego dawnego podpisu, po czym schowałam je do torby. Włożyłam sól do lewej szafki, nie do prawej.
Ktoś przyniósł do domu nową narzutę, a moja trafiła do składziku. Szukałam, odkładałam, pytałam o swoje rzeczy, aż w końcu oddałam je do kontenera. Wyszłam do apteki w kapturze, żeby nikt mnie nie rozpoznał. Do starych kopert po skierowaniu na badania wkładałam ważne dokumenty.
Z Patrykiem pewnej nocy układaliśmy do snu pluszaki i wtedy zrozumiałam, co muszę zrobić. Czasem dzwoniła do mnie dawna koleżanka z oddziału, ale wiedziałam, że to nie to samo. Syn powiedział: „Do Grabowa”. Ale ja odpowiedziałam sobie w duchu: na pewno nie do Grabowa.
Pojedziemy do Wejherowa, do mnie, do żony, która jeszcze pamięta, kim jestem. Po dwudziestu minutach wjechaliśmy na osiedle domów z czerwonej cegły, a ja powiedziałam: „Chodźmy do stołu”. Syn kazał mnie zawieźć do Grabowa, ale ja już podjęłam decyzję. Przyszli do nas państwo, sąsiedzi, i wtedy powtórzyłam: „To jest ubezwłasnowolnienie albo przynajmniej kurator, dostęp do rachunków, do mieszkania, obraz po obrazie”.
Każdy ma prawo do wyboru. Zadzwoniłam do kuzyna, który zawsze mnie wspierał. Zjadłam do końca, wytarłam usta serwetką, wstałam i powiedziałam: „A teraz poproszę numer do banku i do pana Grabowskiego, bo jeśli ktoś chce zrobić z ciebie cień, najpierw musisz zapalić światło”. Najpierw zadzwoniłam do banku.
Syn krzyknął: „Wracaj do domu”, ale ja odpowiedziałam: „Ja, Aurelia Mazur, nie jestem już pakunkiem do przewiezienia”. Poczułam, jak krew uderza mi do głowy, gdy weszłam do salonu razem z Piotrem Grabowskim. Dowiedziałam się, że w międzyczasie wystąpili do banku o wspólne pełnomocnictwo do mojego rachunku. Tego wieczoru wróciłam do domu Andrzeja i Hani, moich przyjaciół.
Nie wracałam już do tamtego bloku. Moja droga prowadziła w inne miejsce, na Kaszuby, nad jezioro, gdzie mogłam zacząć od nowa, na własnych zasadach.