Ta ulewa nie tylko przemoczyła moją sukienkę do suchej nitki. Czułam, jak ten przenikliwy chłód wdziera się pod skórę, aż do kości, zamrażając resztki nadziei, które jeszcze trzymały mnie w pionie. Zanim zdradzę, jak uruchomiłam najbardziej precyzyjną i druzgocącą zemstę, jaką można sobie wyobrazić, mam do ciebie prośbę – zostań ze mną do końca. Jestem przemoczona, zmarznięta, ale to tylko chwila słabości.
Teraz do gry wraca prawdziwa dziedziczka, bezwzględna bizneswoman, która nie bierze jeńców. Czekając na transport, wróciłam myślami do tego, co działo się przez ostatnie dwa dni. Na mszy, zanim zaczęła się ceremonia, syknęła do mnie złośliwie, a podczas stypy podszedł do mnie Czarek, ten starszy, żując gumę z otwartą buzią. Potem podeszła do mnie Beata z tym swoim sztucznym uśmieszkiem i z premedytacją wylała mi kieliszek czerwonego wina prosto na sukienkę.
Powiedziała, że ten kolor pasuje do mojej przyszłości, która jest ciemna i do chrzanu. W tym salonie byłam tylko niewidzialnym kłopotem – ale najgorsze miało dopiero nadejść po powrocie do mieszkania. Kiedy próbowałam włożyć klucz do zamka, wypaliła do mnie, że nie ma dla mnie miejsca. Błagałam, żeby pozwoliła mi zostać chociaż do rana, obiecując, że jutro sama się spakuję.
Odpowiedziała, że jestem przemoczona do szpiku kości i nie chcę, żeby ktokolwiek widział mnie w tym stanie. Wtedy coś we mnie pękło. Zrozumiałam, że to koniec z tą potulną kobietą, którą zawsze byłam. Następnego dnia rano zadzwoniłam do mojego prawnika.
Powiedziałam mu, że chcę, żeby ten kredyt należał do mnie i że lecimy do Zurychu. On próbował protestować, proponując tańszy hotel, ale ja byłam nieugięta. Chcę apartamentu prezydenckiego w Raffles Europejski. Chcę, żeby jutro, kiedy wejdę do sali konferencyjnej, nie było ani śladu po byłej bibliotekarce.
Oni mają zobaczyć kobietę, do której należy świat. Kiedy weszłam do banku, recepcjonistka, ta sama dziewczyna, która zawsze patrzyła na mnie z góry, gdy wpadałam do męża z obiadem, nawet nie skojarzyła, z kim ma do czynienia. Ruszyłam korytarzem i tuż przed drzwiami usłyszałam, jak Czarek i Beata kłócą się w środku. Powolnym, pewnym krokiem podeszłam do szczytu stołu i zajęłam miejsce w fotelu prezesa.
Spojrzałam na nich chłodno. Powiedziałam, że mam audyty, które czarno na białym pokazują ich luksusowe wypady do kasyn, opłacone z pieniędzy, które powinny iść na wypłaty dla kierowców. Beata próbowała coś mówić, ale uciszyłam ją jednym gestem. Oświadczyłam, że nie obchodzi mnie, co mają do powiedzenia.
Macie w tej sekundzie zrezygnować z jakichkolwiek praw do dorobku Andrzeja. Widziałam, jak dociera do nich, że są w pułapce bez wyjścia. Wstałam z fotela i ruszyłam do wyjścia, czując, że ich litość spłynęła do rynsztoka razem z tym wczorajszym deszczem. Czarek próbował jeszcze jakoś stanąć na nogi i szukać roboty, ale zadbałam o to, żeby wieść o jego przekrętach dotarła do każdego zakątka branży.
Andrzej nie pochwalał wykorzystywania pieniędzy do ranienia innych, ale nienawidził niesprawiedliwości. Wiem, że to, co zrobiłam, było zgodne z tym, czego by pragnął. Do zobaczenia przy kolejnej historii.