Weszłam do kawiarni i zobaczyłam Lucynę siedzącą w kącie. Nie było już żadnych wątpliwości. Wchodziłam do tej gry w szachy z pełną świadomością. Tato, na razie do nikogo.
Zwłaszcza do Jarosława, a nie jego matki. Do jakiego stopnia Jarosław o tym wiedział? Popatrzyłam w lustro windy, zanim zjechałam do holu. Siedziałam, słuchając go, od czasu do czasu kiwając głową i zadając pytania.
Jest wiele rzeczy do zorganizowania. Czas było iść do prawnika. Prawie 20 minut później w końcu odłożył stos dokumentów na stół. Z kancelarii adwokackiej nie wróciłam prosto do biura, lecz pojechałam prosto do domu moich rodziców w Tarnowie.
Zaprowadziła mnie do środka. Opowiedziałam im wszystko od początku do końca. Natychmiast do nich zadzwonię, żeby zażądać wyjaśnień. To chyba stres związany z przygotowaniami do ślubu.
Następnego ranka bardzo wcześnie wróciłam do Krakowa. Córko, przyjdź do nas na kolację. W drodze do domu Jarosława wstąpiłam do supermarketu i kupiłam owoce oraz pudełko ciast. Więc przechodzili do sedna.
Odwróciłam się do niego. Ufać, że są rzeczy, których nie trzeba mówić, ale które same z siebie będą sprawiedliwe. Jarosław natychmiast odwrócił się do swojej matki. Kto ci włożył dziwne pomysły do głowy?
Jarosław szybko odwrócił się do swojej matki, a potem podszedł do mnie. Odwróciłam się do Jarosława. Do domu. Odwróciłam się do niej.
Nikt nie przystawił mi noża do gardła. Zofio, sprawy doszły już do tego punktu. Odwróciłam się szybko do niej. Zrobiła krok do przodu z czerwoną twarzą.
Odwrócił się do mnie. To nie on sam, który wiedział wszystko, ale wciąż prowadził mnie do wyboru zasłon, do wyboru łóżka, do wyboru tego fałszywego życia. Szybko podszedł do mnie. Przychodzisz do czyjegoś domu na kolację, nagrywając?
Jarosław podszedł do przodu. Ten problem nie jest nie do naprawienia. Nie wróciłam do swojego mieszkania. To, że wiedziałeś wszystko, a mimo to prowadziłeś mnie do wyboru zasłon, do wyboru łóżka.
Prawie o 23:00 dotarłam do swojego mieszkania. Moje ciało zmuszało mnie do czuwania. Wysłanie wezwania do odwołania planu ślubu. Zablokowałam ekran, schowałam telefon do torebki.
Idź do końca, córko. Nie chciałam dać mu okazji do wszczęcia awantury przed biurem ani też do plotek. Naprawdę musisz do tego doprowadzić? Myślisz, że to ja do tego doprowadziłam?
Czy to twoja rodzina zmusiła mnie do tego? Przekonać ją do czego? Do zwrotu pieniędzy czy do reorganizacji wszystkiego. Po odłożeniu słuchawki wróciłam do środka.
Jutro przyjdą do kancelarii adwokackiej i zmuszą mnie do milczenia. Nie przybyli, żeby przyznać się do błędu. Nie powinno było dojść do drogi prawnej.
Nie dzwoniłam do nikogo, nie wysłałam więcej wiadomości do Jarosława ani jego rodziny.