Dorota stała przy kuchence, mieszając śmietanowy sos. Karkówka już dochodziła w piekarniku, a zapach roznosił się po całym domu. Wzięła głęboki oddech. Za godzinę mieli przyjść goście, a ona wciąż czuła dziwny niepokój, którego nie umiała nazwać.
Paweł wszedł do kuchni i otworzył lodówkę: – Znowu zapomniałem kupić chrzan. – To może nie kupuj – mruknęła Dorota. – I tak nikt nie zauważy. Zatrzasnął lodówkę i popatrzył na nią chłodno:
– Naprawdę robisz mi obiad?
Myślałem, że tylko zamawiasz jedzenie. Ona nic nie odpowiedziała. Wiedziała, że odpowiedź jej nie obroni. Odwróciła się do kuchenki i dokończyła sos.
Paweł zirytowany wyszedł z kuchni. Znowu zaczęło się to samo gderanie, które znała od lat. Dzień po dniu, słowo po słowie. Dorota miała trzydzieści jeden lat.
Za miesiąc kończyła trzydzieści dwa i planowała cicho swoje przyjęcie. Zaproszenia już dawno kupiła, ale nie miała na nie jeszcze miejsca. Omiatała ten pomysł myślą, że to tylko zwykłe urodziny, że może przesadza, że może faktycznie ma za duże ambicje. Paweł był jej mężem od sześciu lat.
Miał dobrą pracę jako kierownik. Dorota też pracowała, ale on zawsze podkreślał, że to jego stanowisko i jego pensja utrzymują cały dom. Starała się nie przejmować. A mimo to coraz częściej łapała się na tym, że patrzy na własne życie z boku, jakby wcale nie było jej.
Zapaliła lampę w salonie, gdy dobiegł ją dźwięk dzwonka. Przeszła do drzwi. Za progiem stała świeżo wyjefranżowana Dorota, druga Dorota, w nowej sukience. To były jej imieniny.
Paweł zorganizował przyjęcie niespodziankę, bo zawsze na co dzień nie miał czasu. Dorota poczuła ulgę i wzruszenie. Widziała, że starał się, że wybrał salę i zaplanował kolację. Cały wieczór przebiegł spokojnie.
Rozmawiali o pracy, o nowych autach, o dzieciach znajomych. Dorota uśmiechała się i kiwała głową, choć w środku bolało ją, że nikt nie zapytał, jak ona się czuje. Później przywitała jeszcze kilka osób. Stanisław, starszy wuj Pawła, przyszedł z butelką wina.
Gdy wszyscy zasiedli do stołu, Paweł podniósł kieliszek i wcale nie mówił o żonie. Zaczął opowiadać, jaki ma wpływ na środowisko, jak awansuje i jak bardzo się rozwinął zawodowo. Dorota słuchała, uśmiechając się bez życia. Potem kuzynowie zaczęli wypytywać o wyjazd na wakacje, o domki za miastem, o remont.
Paweł z przekąsem rzucił, że Dorota wolałaby mieszkać na wsi i siedzieć przy słoikach. – To dlaczego nie mieszkamy ze mną? – odpowiedziała cicho. – Wiemy, że są problemy.
W salonie zapadła cisza. Paweł tylko się uśmiechnął i odwrócił do kogokolwiek innego. Dorota usiadła z powrotem i zapatrzyła się w talerz. Około dwudziestej drugiej Paweł sięgnął po telefon i nagle wygłosił toast: – Za zdrowie mojego serca.
Bo wiem, że to ono tu wszystko trzyma. Dorota podniosła wzrok, ale on patrzył tylko w telefon, na którym migała wiadomość. Nikomu poza nią nie przyszło to do głowy. Po kolacji sprzątała, a goście rozchodzili się w dobrych nastrojach.
Paweł stanął w drzwiach salonu, gdy koktajl z sali był już posprzątany:
– Nie zrozumieją cię ci twoi, ci z działki. Ty musisz myśleć o czymś więcej. O przyszłości. Dorota stanęła jak wryta.
– To znaczy, że mam myśleć tylko o tym, co ty pomyślisz, o twoich znajomych? – Bo to oni są naszym światem – odpowiedział. – Musisz się do tego dostosować. Wzięła szklankę do kuchni, żeby nie musieć na niego patrzeć.
Wiedziała, że to jest moment, od którego wszystko się zacznie zmieniać. Wróciła do stołu i pozamiatała jeszcze okruchy. Kiedy skończyła sprzątać, zajrzała do telefonu i po cichu zaczęła pisać SMS do siostry: „Może jednak przesadzam. To tylko słowa.
”
Na drugi dzień rano Dorota zaczęła pakować swoje rzeczy. Nic nie mówiła Pawłowi, tylko składała ubrania i kosmetyki do torby. Kiedy on wyszedł do pracy, zamówiła taksówkę. Jadąc, płakała cicho, ale już bez wstydu.
Przeprowadziła się na stałe do niewielkiego mieszkania swojej siostry. Paweł dzwonił kilka razy, ale potem przestał. Po miesiącu Dorota zaczynała powoli od nowa. Wróciła do pracy w lokalnej firmie, zapisała się na kurs szycia.
Wieczorami chodziła na spacery do parku. Po raz pierwszy od dawna czuła spokój. Kiedyś spotkała Pawła w galerii. Stał przy kawie, ale udał, że jej nie widzi.
Przeszła obok, poczuła tylko lekki ucisk w piersi i pomyślała, że to już nie jest ten sam człowiek, którego kochała. I że już nigdy nie chciałaby wrócić do jego świata. Od tamtego dnia nie żałowała. Cieszono się, że musiała pożegnać się z tym życiem, w którym nikogo nie obchodziła jej własna przyszłość.
Jakoś tak się ułożyło, że oboje odkryli, że im bez siebie lepiej. I chociaż na początku czuła smutek, z każdym dniem stawała się pewniejsza, że to była najlepsza decyzja w jej życiu.