Zamarłam, gotowa do ucieczki. To, co wydarzyło się potem, wciąż mną wstrząsa. Wsiadłam mokra do ciepłego, skórzanego siedzenia samochodu. Muszę cofnąć się daleko, do momentu, gdy wszystko zaczęło się sypać.
Jedna sekunda śpiewała do radia. Po prostu upewniała się, że wiem, iż do nich nie pasuję. Ciężarówki do zajmowania mienia krążyły po osiedlu. Słuchawki na uszy, biblioteka do zamknięcia – byle nie do domu.
„Wracaj prosto do domu. Zostawiłyśmy ci nawet szczoteczkę do zębów w worku”. Wszystko trafia do Maji Kowalczyk, jedynej wnuczki jej ulubionej siostrzenicy. 20 minut później wjechaliśmy przez prywatną bramę na południe od Wrocławia.
Stamtąd to 15 minut jazdy do domu. Strona pierwsza to był list od Krystyny do mojej ciotecznej wnuczki Maji, napisany jej własnym charakterem. 20 minut później samochód skręcił przez kutą żelazną bramę i wspiął się krętą drogą wysadzaną starymi dębami. Jej biurko było zwrócone w stronę okien sięgających od podłogi do sufitu, z widokiem na wodę.
Mówiła prosto do kamery głosem chrapliwym, ale stanowczym. „Do 1980 roku Rubel Holdings zatrudniało 3000 osób, a ja byłam większościowym właścicielem. Dostajesz same piątki, pracując na nocnej zmianie na stacji benzynowej i dajesz ostatnie 20 zł dziecku, którego buty trzymają się na taśmie klejącej”. Teraz, mając 20 lat, wysoki i opanowany, nosił koszulkę polo domu Krystyny jak zbroję i potrafił przekonać sędziów, właścicieli mieszkań i przestraszonych 14-latków, by usiedli w tym samym pokoju, nie podnosząc głosu.
Odłożyłam telefon bez odpowiedzi i podeszłam do okna. Zeszłam sama i otworzyłam drzwi do holu. Po prostu odwróciłam się i poszłam do windy. Dokumenty aplikacyjne do regionalnych ośrodków pomocy społecznej i dwóch schronisk dla kobiet, które przyjmują osoby uzależnione.
Kuba podszedł o pół kroku do przodu. Do maja jej telefon zgasł, a jej ślad skończył się gdzieś w okolicach granicy. Z powodu dwóch poprzednich wyroków sędzia skazał ją na 20 miesięcy w zakładzie karnym dla kobiet w Krzywańcu. Otworzyliśmy ośrodek z 12 łóżkami w gdańskim Wrzeszczu w lutym i drugi w Łodzi do czerwca.
Należy do dziewczyny, która spała pod mostem Grunwaldzkim ze złamaną ręką i mimo to ukończyła szkołę z wyróżnieniem. Zeszłam ze sceny do kolejnej owacji na stojąco. Lat 20, w pierwszym garniturze, jaki kiedykolwiek posiadał, z błyszczącymi oczami. Kiedy do mnie dotarł, przytuliłam go najmocniej, jak kiedykolwiek w życiu kogoś przytuliłam.
Trzymałam go jedną ręką i znowu mówiłam do mikrofonu. „Możemy już iść do domu, mamo? ”. Kobiety wycierały łzy tuż przy rzęsach serwetkami.
„Tak, kochanie, chodźmy do domu”. Wyszliśmy ze sceny ręka w rękę, podczas gdy orkiestra zaczęła grać „You never walk alone”.