Głos Krystyny rozległ się w przedpokoju, zanim Aleksandra zdążyła otworzyć drzwi do końca. Teściowa weszła do mieszkania jak do siebie, bez pukania, bez pytania, z torbami wypchanymi po brzegi. Aleksandra zamarła w progu, bo od razu zauważyła, że Krystyna ma zupełnie inny odcień włosów. Kompletnie niepasujący do Justyny.
Aleksandra prowadziła własny salon fryzjerski. Pracowała tam od kilku lat, zbudowała sobie stałą klientelę, a ludzie wracali do niej, bo wiedzieli, że zna się na rzeczy. Nie była osobą, która robiła coś po łebkach. Jej klientki potrafiły czekać tygodniami na wolny termin, bo wiedziały, że efekty są zawsze takie, jak trzeba.
A teraz Krystyna, jej własna teściowa, postanowiła zrobić coś, co mogło to wszystko zniszczyć. Aleksandra wracała do domu zmęczona, ale to było zupełnie inne zmęczenie niż zwykle. W salonie miała pełny grafik, klientki przychodziły jedna za drugą, a ona czuła, że wszystko idzie dobrze. Wieczorem, kiedy w końcu usiadła w kuchni, zadzwoniła do Krystyny.
Chciała porozmawiać jak dorosła osoba, wyjaśnić, że tak się nie robi. Ale Krystyna nie dawała za wygraną. „Krystyno, ja mam grafik wypełniony praktycznie do końca miesiąca. Jeśli Justyna potrzebuje usługi fryzjerskiej, może zapisać się do salonu, jak każda klientka” – powiedziała Aleksandra, starając się zachować spokój.
Krystyna parsknęła śmiechem. „Ty myślisz, że Justyna będzie czekać na twoją łaskę? Ja jej obiecałam, że zrobię jej fryzurę. I zrobię.
”
Aleksandra czuła, jak narasta w niej złość, ale wiedziała, że nie ma sensu się kłócić. Teściowa należała do osób, które muszą postawić na swoim za wszelką cenę. Kiedy Aleksandra powiedziała jej, że nie może wejść do salonu i zrobić czegoś na własną rękę, Krystyna tylko się uśmiechnęła i zmieniła temat. Kilka dni później Aleksandra wróciła do domu i zauważyła, że Michał, jej mąż, zachowuje się dziwnie.
Przez cały wieczór unikał jej wzroku, a kiedy zapytała, co się dzieje, tylko machnął ręką. „Nic, jestem zmęczony” – powiedział, ale Aleksandra czuła, że to nieprawda. W końcu usiadła naprzeciwko niego i powiedziała wprost: „Michał, wiem, że twoja matka coś planuje. Powiedz mi, o co chodzi.
”
Michał westchnął głęboko. „Mama chce ci pomóc. Uważa, że masz za dużo pracy, a ona ma czas. Chce trochę odciążyć salon.
”
Aleksandra poczuła ukłucie w sercu. „Pomóc? Ona chce mi pomóc, wchodząc do mojego salonu i robiąc fryzury moim klientkom bez mojej zgody? To nie jest pomoc.
To jest wtrącanie się. ”
Michał spuścił wzrok. „Nie przesadzaj. Może po prostu chciała zrobić coś dobrego.
”
To była typowa reakcja Michała. Zawsze stawał po stronie matki, nawet jeśli wiedział, że nie ma racji. Aleksandra czuła się coraz bardziej samotna w tym związku, ale nie chciała o tym mówić. W końcu to była tylko kwestia fryzjerska, prawda?
Niby tak, ale Aleksandra wiedziała, że to coś więcej. To był test, kto ma władzę w tej rodzinie. Kilka dni później, w sobotę, Aleksandra pracowała w salonie jak zwykle. Miała umówionych kilka klientek, a między nimi przerwę, żeby napić się kawy.
Nagle drzwi wejściowe otworzyły się z rozmachem. Do środka wkroczyła Krystyna, głośna, pewna siebie i wyraźnie nastawiona na awanturę. Aleksandra zamarła, trzymając w ręku kubek. „Krystyna, co ty tu robisz?
Mam klientki. ”
Krystyna zignorowała jej słowa. Podeszła do jednego z wolnych foteli, postawiła torby na podłodze i zaczęła wyciągać z nich kosmetyki: farby, maski, odżywki, lakier do włosów, nawet własną szczotkę. Rozłożyła wszystko na blacie, jakby to był jej własny salon.
„Nie martw się, nie będę ci przeszkadzać” – powiedziała z uśmiechem, który nie sięgał jej oczu. „Po prostu umówiłam się tutaj z klientką. ”
Aleksandra poczuła, jak gorąco robi jej się w środku. „Nie masz tu żadnej klientki.
Wszystkie moje klientki są u mnie zapisane. Nie wyświadczę ci żadnej przysługi, jeśli chodzi o moje stanowisko pracy. ”
Krystyna odwróciła się do klientek siedzących obok. „Słyszałyście?
Ona nie chce mi pomóc. Ale ja i tak nie zamierzam odpuścić. Justyna to moja dobra znajoma, a ona potrzebuje dobrej fryzury. A ja wiem, jak to zrobić.
W końcu kiedyś pracowałam w tym zawodzie. ”
Aleksandra poczuła, że traci grunt pod nogami. „To było dwadzieścia lat temu. Nie masz pojęcia o nowoczesnych technikach.
Nie możesz po prostu wejść i zacząć obrabiać klientów. ”
„Daj spokój, fryzura to fryzura” – odpowiedziała Krystyna, biorąc do ręki grzebień. Klientki wymieniły spojrzenia. Jedna z nich, starsza pani, która przychodziła do Aleksandry od lat, patrzyła na tę scenę z wyraźnym zakłopotaniem.
Aleksandra wiedziała, że musi zareagować, i to szybko. „Krystyna, wyjdź stąd” – powiedziała, starając się opanować drżenie głosu. „To moje miejsce pracy. Nie pozwolę ci tutaj niczego robić.
”
Krystyna zaśmiała się. „Twoje miejsce pracy? Myślisz, że to twoje królestwo? Zobaczymy, co powie Michał.
”
Aleksandra poczuła, że ktoś patrzy na nią z boku. To była jedna z jej klientek, która przyszła na koloryzację. Kobieta wstała i powiedziała cicho: „Przepraszam, chyba przyjdę innym razem. ”
Aleksandra nie miała siły jej zatrzymać.
Klientka wyszła, a za nią druga. W salonie zapanowała cisza, przerywana tylko dźwiękami wyciąganych kosmetyków Krystyny. Do końca dnia Aleksandra nie mogła się skupić. Każde spojrzenie na Krystynę przypominało jej, że została upokorzona we własnym salonie, przed własnymi klientami.
Najgorsze było to, że Krystyna nie zrobiła nawet jednej fryzury. Po prostu siedziała tam, udając, że coś robi, i gadała do siebie, aż w końcu wyszła, zostawiając bałagan na blacie. Po zamknięciu salonu Lucyna, która pracowała tam z Aleksandrą, poprosiła ją do niewielkiego gabinetu. Lucyna była starszą kobietą, która od lat pracowała w tym zawodzie.
Znała się na ludziach i wiedziała, kiedy ktoś potrzebuje wsparcia. „Słuchaj, wiem, że to nie moja sprawa, ale muszę ci coś powiedzieć” – zaczęła Lucyna, zamykając drzwi. „Ta twoja teściowa to nie jest dobry człowiek. Ja widziałam, jak na ciebie patrzyła.
Ona nie chce ci pomóc. Ona chce cię zniszczyć. ”
Aleksandra poczuła, jak łzy napływają jej do oczu. „Wiem.
Ale co ja mogę zrobić? Michał zawsze staje po jej stronie. ”
„Może czas, żebyś przestała być taka miła” – powiedziała Lucyna. „Znasz swoje możliwości.
Jesteś dobra w tym, co robisz. Nie pozwól, żeby ktoś ci to odebrał. ”
Wieczorem Aleksandra wróciła do domu całkowicie rozbita. Michał siedział w salonie i oglądał telewizję.
Kiedy weszła, nawet nie podniósł wzroku. Aleksandra usiadła naprzeciwko niego i opowiedziała mu wszystko od początku do końca. Opowiedziała o tym, jak Krystyna weszła do salonu, jak rozłożyła swoje rzeczy, jak klientki wychodziły. Michał słuchał w milczeniu, a potem powiedział: „No i co?
Może rzeczywiście chciała ci pomóc. Uważasz, że przesadziłaś. ”
Aleksandra poczuła, jak coś w niej pęka. „Przesadziłam?
Michał, ona wtargnęła do mojego miejsca pracy i upokorzyła mnie przed moimi klientami. A ty mówisz, że przesadziłam? ”
„Nie mówię, że miała rację, ale mogłaś to załatwić spokojniej” – odpowiedział Michał, wzruszając ramionami. Aleksandra wstała i wyszła z pokoju.
Nie chciała o tym rozmawiać. Czuła, że gdyby została chwilę dłużej, powiedziałaby coś, czego nie da się cofnąć. Przez następne dni cisza między nimi była gęsta. Michał przestał wracać do tematu, a Aleksandra unikała rozmowy o pracy.
Wieczorami Aleksandra wracała do domu zmęczona, ale to był inny rodzaj zmęczenia. Jej klientki wracały, bo wiedziały, że może im zaufać, ale w środku czuła pustkę. Pewnego dnia, sprzątając w salonie, Aleksandra znalazła w kieszeni płaszcza, który nosiła w tamten sobotni dzień, notatkę. Była to kartka zapisana ręką Krystyny.
Stały na niej tylko trzy słowa: „To nie koniec”. Aleksandra poczuła, jak po jej plecach przechodzi zimny dreszcz. Zaczęła się zastanawiać, co teściowa ma na myśli. Może po prostu chciała ją przestraszyć.
Ale Aleksandra znała Krystynę na tyle dobrze, żeby wiedzieć, że ta kobieta nie rzuca słów na wiatr. Kilka dni później Aleksandra dostała wiadomość od swojej ulubionej klientki, pani Anny. Zapytała, czy Aleksandra wybiera się na sobotnie targi rękodzieła, na które chodziły razem od lat. Aleksandra odpowiedziała, że owszem, i umówiła się z nią na kawę.
W sobotę rano poszła na targi. Chodziła między stoiskami, rozmawiała z panią Anną, próbowała trzymać się z dala od myśli o Krystynie. Ale nagle zobaczyła ją przy jednym ze stoisk z biżuterią. Krystyna stała tam, rozmawiając z jakąś kobietą.
Aleksandra chciała ją zignorować, ale Krystyna już ją zauważyła. „Aleksandro, jaka miła niespodzianka” – powiedziała Krystyna z szerokim uśmiechem. „Widzę, że masz czas na spacery, zamiast skupić się na pracy. ”
Aleksandra poczuła, że serce bije jej szybciej.
„Mam prawo do wolnego czasu, Krystyna. ”
„Oczywiście, oczywiście” – odpowiedziała Krystyna, ale w jej głosie słychać było kpinę. „Tylko pamiętaj, że w branży trzeba być zawsze o krok do przodu. Ja na twoim miejscu nie zostawiałabym salonu na pastwę losu.
”
Aleksandra wiedziała, że Krystyna próbuje ją zdenerwować, ale nie dała się sprowokować. „Dzięki za radę. Na pewno wezmę ją pod uwagę. ”
Pożegnała się z panią Anną i wróciła do domu.
Przez całą drogę czuła narastający niepokój. Coś było nie tak. Krystyna nigdy nie odpuszczała, zwłaszcza gdy czuła, że ktoś stanął jej na drodze. Tego samego wieczoru Michał wyszedł na chwilę do sklepu, a Aleksandra została sama w domu.
Przypomniała sobie o notatce, którą znalazła w płaszczu. Wzięła ją do ręki i przeczytała jeszcze raz: „To nie koniec”. Zaczęła się zastanawiać, co może oznaczać. Może Krystyna planuje coś z Justyną?
Może chce otworzyć własny salon? Nagle usłyszała dźwięk przychodzącej wiadomości na telefonie. To był Michał. „Zapomniałem powiedzieć, że mama wpadnie jutro wieczorem.
Chce porozmawiać. ”
Aleksandra poczuła, jak opada z sił. Wiedziała, że ta rozmowa nie zapowiada niczego dobrego. Ale wiedziała też, że nie może uciekać.
Musiała stawić czoła Krystynie. Następnego wieczoru Krystyna przyszła punktualnie. Usiadła w salonie, założyła nogę na nogę i spojrzała na Aleksandrę z wyższością. „No, cóż, chyba musimy sobie coś wyjaśnić.
”
Aleksandra usiadła naprzeciwko niej. „Słucham. ”
„Widzisz, ja zawsze miałam na ciebie oko. Odkąd weszłaś do mojego syna, wiedziałam, że nie jesteś dla niego odpowiednia.
Jesteś zbyt pewna siebie, zbyt ambitna. Myślisz, że możesz wszystko, ale to nie jest prawda. ”
Aleksandra poczuła, jak krew uderza jej do głowy. „Co ty mówisz?
Nie masz prawa oceniać, czy jestem odpowiednia dla Michała. ”
„Mam prawo, bo jestem jego matką” – Krystyna uśmiechnęła się krzywo. „Widziałam, jak traktujesz go, jakby był twoim sługą. Nie pozwolę na to.
Jeśli nie zmienisz swojego zachowania, zrobię wszystko, żebyście się rozstali. ”
Aleksandra nie mogła uwierzyć w to, co słyszy. „Próbujesz mnie zastraszyć? To nie zadziała.
”
„To nie jest groźba, to obietnica” – powiedziała Krystyna, wstając. „Pamiętaj, Aleksandro. Znam twoje sekrety. I nie zawaham się ich ujawnić.
”
Po tych słowach wyszła, trzaskając drzwiami. Aleksandra siedziała nieruchomo, wpatrując się w drzwi. Czego mogła się dowiedzieć o jej sekretach? Co miała na myśli Krystyna?
Michał wrócił do domu kilka minut później i od razu zauważył, że coś jest nie tak. „Co się stało? Mama już wyszła? ”
Aleksandra nie odpowiedziała od razu.
Wiedziała, że jeśli powie mu o tym, co powiedziała Krystyna, wybuchnie kłótnia. Ale czuła, że musi mu powiedzieć. W końcu to był jej mąż. „Twoja matka właśnie zagroziła, że ujawni moje sekrety” – powiedziała drżącym głosem.
„Nie wiem, co miała na myśli. ”
Michał zmarszczył czoło. „Mama zawsze przesadza. Nie bierz sobie tego do serca.
”
Ale Aleksandra nie mogła przestać myśleć o tych słowach. Jej sekrety… Jakie sekrety? Niby miała ich kilka, ale nic, co mogłoby zniszczyć jej życie. Chyba że…
Zaczęła przeglądać swoje dokumenty, stare zdjęcia, listy.
Nic nie znalazła. Ale im dłużej o tym myślała, tym bardziej czuła, że Krystyna coś knuje. Kilka dni później Aleksandra poszła do pracy wcześniej. Miała ochotę na spokojną kawę przed rozpoczęciem dnia.
Kiedy weszła do salonu, zauważyła na blacie recepcji małą kopertę. Ktoś zostawił ją tam przez całą noc. Otworzyła ją. W środku była kartka i zdjęcie.
Na zdjęciu była Aleksandra w towarzystwie kobiety, którą znała z młodości. To była jej dawna przyjaciółka, która miała problemy z narkotykami. Aleksandra pomogła jej kiedyś wyjść z nałogu, ale nigdy nie mówiła o tym nikomu. Na kartce widniały tylko trzy słowa: „Wiem wszystko.
”
Aleksandra poczuła, jak jej ręce drżą. Krystyna wiedziała o jej przeszłości. To nie była jej wina, że pomogła przyjaciółce, ale obawiała się, co ludzie pomyślą, jeśli ktoś zinterpretuje to źle. Jej klienci mogli zrozumieć to opacznie.
Wiedziała, że musi coś zrobić. Nie mogła pozwolić, żeby Krystyna zniszczyła jej reputację, którą budowała przez lata. Wieczorem, siedząc w kuchni, Aleksandra przypomniała sobie o kamperze, który kupiła kilka miesięcy temu. To były jej oszczędności na wymarzoną podróż do Chorwacji, którą planowała z Michałem.
Ale teraz zrozumiała, że ta podróż już nigdy nie będzie miała miejsca. Musiała zająć się czymś ważniejszym. Powoli podeszła do szafy, wyciągnęła z niej stary notatnik i zaczęła pisać. To był plan.
Plan, który miał pokazać Krystynie, że nie można bezkarnie niszczyć czyjegoś życia. Następnego ranka zabrała pieniądze, które odłożyła na podróż, i wzięła wolny dzień w pracy. Poszła do banku, wypłaciła całą gotówkę i wróciła do domu. Potem zadzwoniła do prawnika.
„Dzień dobry, nazywam się Aleksandra. Chciałabym porozmawiać o jakimś zabezpieczeniu moich interesów. ”
Prawnik umówił ją na spotkanie. Aleksandra poczuła, że w końcu robi coś, co ma sens.
Wiedziała, że Krystyna nie cofnie się przed niczym, więc ona również musiała być przygotowana. W sobotę Krystyna znowu pojawiła się w salonie. Tym razem nie było klientek. Aleksandra stała przy recepcji, czekając na nią.
„Widzę, że przyszłaś sama” – powiedziała Krystyna z sarkazmem. „Co, nikt ci nie ufa? ”
„Przyszłam tutaj, żeby załatwić jedną sprawę” – odpowiedziała Aleksandra spokojnie. „Wiem, że próbujesz mnie zastraszyć.
Wiem o zdjęciu i o notatce. Ale nie dam ci tej satysfakcji. ”
Krystyna uśmiechnęła się. „O, więc wiesz.
To dobrze. Może w końcu zrozumiesz, że nie powinnaś była stawać mi na drodze. ”
„To ty stałaś na mojej drodze” – powiedziała Aleksandra. „Masz wybór: wycofasz się i zostawisz mnie w spokoju, albo poznasz konsekwencje.
”
Krystyna wybuchnęła śmiechem. „Konsekwencje? Bo co mi zrobisz? Opowiesz, jak pomagałaś narkomance?
To tylko sprawi, że twoi klienci pomyślą, że jesteś powiązana z narkotykami. ”
Aleksandra poczuła, że musi działać. Wyjęła z szuflady kopertę i położyła ją na blacie. „To jest nagranie naszej rozmowy z zeszłego tygodnia, kiedy groziłaś mi ujawnieniem sekretów.
Mam też dowody, że próbowałaś ingerować w moją pracę. Jeśli opublikujesz tę historię, ja też opublikuję to nagranie. A wierz mi, twoja reputacja ucierpi bardziej niż moja. ”
Krystyna zbladła.
„Jak śmiesz mnie nagrywać? ”
„To zrobiłam dla własnego bezpieczeństwa” – odpowiedziała Aleksandra. „Teraz masz wybór. Możesz zostawić mnie i mojego męża w spokoju, albo możesz zniszczyć siebie.
”
Przez długą chwilę Krystyna patrzyła na nią, jakby nie wierzyła w to, co słyszy. Potem wstała, wzięła kopertę i wyszła bez słowa. Aleksandra odetchnęła z ulgą. Wiedziała, że to nie koniec, ale przynajmniej dała Krystynie do zrozumienia, że nie chce być ofiarą.
Wieczorem, gdy wróciła do domu, Michał siedział w salonie. „Podobno mama przyszła dzisiaj do salonu. Miała niezadowoloną minę. Co się stało?
”
Aleksandra usiadła obok niego. „Powiedziałam jej, że ma się wynieść z mojego życia. I chyba zrozumiała. ”
Michał milczał przez chwilę, a potem zapytał: „Jak to zrobiłaś?
”
„To, co powinnam była zrobić dawno temu. Stanęłam w swojej obronie. ”
Od tego dnia Krystyna przestała się odzywać. Omijała ich szerokim łukiem.
Aleksandra wiedziała, że to nie znaczy, że wszystko się skończyło, ale przynajmniej miała spokój. Wracała do pracy, klientki wróciły, a salon znów tętnił życiem. Aleksandra czuła, że w końcu oddycha. Ale czasem, wieczorami, kiedy zostawała sama, czuła niepokój.
Wiedziała, że Krystyna nie jest typem osoby, która odpuszcza. Ale Aleksandra też nie była już tą samą osobą, co kiedyś. Nauczyła się, że czasem trzeba walczyć o swoje.
I wiedziała, że jeśli zajdzie taka potrzeba, zrobi to znowu.