Te słowa uderzyły ją mocniej niż krzyk. Nagle odebrano jej prawo do złości, do bólu, do prawdy. Sprowadzono ją do czegoś, czym nigdy nie była. Do tych Karpat.
Tobiasz podszedł do niej i podał jej pendrive’a. „Masz tu wszystkie maile, potwierdzenia, daty. Wszystko, co powinno należeć do ciebie. ” Nie chciała wchodzić do tamtego domu jak intruzka.
Wewnątrz, w salonie, który wyglądał jak centrum dowodzenia, Tobiasz siedział przy stole z laptopem i małym głośnikiem. Powiedział: „Jestem tylko przeszkodą do usunięcia. ” Podszedł do stołu i położył kopertę tak ostrożnie, jakby bał się, że jej zawartość wybuchnie. „Wszystko prowadzi do tego samego wniosku.
” Zapytał: „Nadal coś do niego czujesz? ” Podpisano to jako nowy projekt rozwoju, ale numer konta należał do tego samego ośrodka w Karpatach. Gracjan sięgnął po telefon, gotów do reakcji. Kiedy dziewczyna wyszła, Maria podeszła do lustra w przedpokoju.
Nagle powiedziała do Karpat: „Muszę tam pojechać. To koniec, który muszę zobaczyć do końca. ” Gracjan schował dokumenty do koperty i podał jej. Oliwia objęła ją delikatnie.
Tobiasz patrzył, jak znika za rogiem, i szepnął do siebie: „To nie jest ucieczka, to pogrzeb. ” Wyszeptała do funkcjonariusza, który przyglądał jej się uważnie, bez cienia współczucia: „Nie wiedziałam, że jestem zdolna do takiego okrucieństwa. ” Dodała już bardziej do siebie niż do kogokolwiek innego. Nogi miała ciężkie, jakby każde wspomnienie o Marii dokładało jej kolejny kamień.
Jeremi odsunął się o krok do tyłu, jakby dostał cios, którego się nie spodziewał. Po raz pierwszy poczuł coś, czego nigdy nie dopuszczał do siebie. Oliwia podeszła bliżej i objęła Marię ramieniem, milcząc. To nie było skierowane do Jeremiego, lecz do Alicji.
Informacja o zawieszeniu dostępu do konta firmowego. Wsiadła do samochodu i ruszyła. Nagle dotarło do niego, że wszystko, co próbował kontrolować, po prostu się rozsypało. Zamykał laptop, który przez ostatnie dni był oknem do wszystkich kłamstw, które udało się rozłożyć na czynniki pierwsze.
Odzyskanie oznacza powrót do czegoś, co istniało, a ona musiała stworzyć wszystko od nowa. Nie podszedł do niej. Teraz każdy musiał zagrać swoją partię do końca samodzielnie. Maria wstała z kanapy i podeszła do okna.
Jeremi w końcu odwrócił się od bramy i zrobił krok wstecz, pierwszy od bardzo dawna, który nie był krokiem do przodu.