Jeszcze zanim wyjechała do Warszawy, coś zaczęło się psuć. Ale ja wtedy jeszcze nie chciałem tego widzieć. Danuta stała przy zlewie, plecami do mnie, wycierała talerze. Powiedziała cicho, jakby bardziej do siebie niż do mnie:
„On by tego nie zrobił”.
Nie odpowiedziałem od razu. Bo w tamtej chwili dotarło do mnie coś, czego wcześniej unikałem. To nie było już tylko wesele z drogą oprawą i niefortunnym zdaniem do mikrofonu. Zacznijmy od początku.
Ja tę ceremonię znałem co do grosza, bo każdy grosz wyszedł z moich oszczędności. Kamil lubił przychodzić do mojego biurka, kiedy wracałem z pracy. Pierwszy raz poprosił o pieniądze rok po przeprowadzce do Warszawy. „Tato, potrzebuję 80 000 zł” – powiedział.
Danuta stała przy zlewie, wycierała talerze. Nie wzruszyła ramionami, nie zacisnęła ust teatralnie. Po prostu lekko opuściła głowę. „80 000” – powtórzyłem.
„Potrzebuję jeszcze 100 000 zł” – dodał. „100 000”. „Tato, brakuje 40 000”. „Tato, potrzebuję jeszcze 25 000”.
„Jeszcze 60 000”. Cyfry stały obok siebie jak żołnierze. Ponad 500 000 zł. W końcu Danuta poszła do lekarza.
Około 40 000 zł. 40 000. Kilka tygodni później trafiła do szpitala na jedną noc. A potem było to wesele.
Stała w eleganckiej restauracji, uśmiechnięta szeroko, ręka wyciągnięta do przodu. Podczas pierwszego przemówienia panna młoda spojrzała prosto na moją żonę i powiedziała do mikrofonu, że jest wdzięczna swojej mamie, która zawsze umiała liczyć każdą złotówkę. Ktoś parsknął. Ktoś powtórzył półgłosem do ucha sąsiadce.
Danuta nie zareagowała. Opuściła głowę. Wtedy podszedł do naszego stołu mężczyzna, którego widziałem wcześniej przy ceremonii. Nachylił się do mnie i powiedział coś, czego nie zapomniałem:
„Jeszcze zanim wyjechała do Warszawy, była tu z twoim Kamilem.
Przyjechała do niego dwa tygodnie przed wylotem. Mówiła, że będzie cię prosić o pieniądze. Że ty nigdy nie odmówisz” – rzucił z uśmiechem. Alicja śmiała się, odchylając głowę do tyłu.
Nie zadzwoniłem do Kamila. Odsunąłem się od ściany i wyszedłem przez szklane drzwi do ogrodu. Do Wrocławia wróciliśmy dwa dni po weselu. Danuta od razu poszła do kuchni.
Nastawiła wodę na herbatę. „Jak tylko zamknę jedną sprawę, wszystko wróci do normy” – powiedziałem. „Przenieślibyście się do czegoś mniejszego” – odpowiedziała. W drzwiach do salonu stała Danuta.
Podeszła do mnie cicho. „Jeśli teraz nie postawię granicy jasno i do końca, już nigdy jej nie postawię” – pomyślałem. Danuta podeszła do niego pierwsza. Położyła przed nim dokument.
„To jest zrzeczenie się praw do spadku po rodzicach” – powiedziała. „Wtedy sprawa może trafić do sądu” – dodałem. Wziął dokument do ręki. Może pierwszy raz naprawdę dotarło do niego, że coś się kończy.
Michał zabrał dokumenty, włożył je do teczki. Danuta pisała do niego od czasu do czasu krótkie wiadomości. Siedzieliśmy nad jeziorem do zachodu słońca, bez pośpiechu, bez telefonów. I wtedy przyszła mi do głowy myśl, której wcześniej unikałem.
To nie było już tylko wesele z drogą oprawą i niefortunnym zdaniem do mikrofonu. To był początek końca czegoś, co myślałem, że znam.