Wstałam od stołu i postawiłam talerz w zlewie. Mięta w czajniczku już ostygła, ale zapach lipca wciąż unosił się w kuchni. Wzięłam notes z parapetu i otworzyłam na pierwszej stronie. Dużymi literami napisałam: „Nie jestem problemem do rozwiązania.
Jestem osobą do szanowania”. Napisałam to po raz pierwszy w życiu. Wcześniej wszystkie notatki, które zostawiałam sobie na lodówce, dotyczyły zakupów, wizyt u lekarza, albo tego, co trzeba załatwić dla kogoś innego. Jan, mój mąż, zawsze mówił, że mam smukłą sylwetkę i że w wieku dwudziestu lat wyszła za Marka, ale to on był tą osobą, która ustawiała buty noskami do ściany, równo jak żołnierz.
Ja tylko uśmiechałam się do siebie, odkładając talerze do szafy. Ale tego dnia coś we mnie pękło. Może to przez to spotkanie z Hanią, która zawsze pierwsza komentowała wszystko, a teraz spuściła wzrok. Może przez wnuczkę, która pochyliła się do mojej dłoni, gdy przeglądałyśmy stary album.
Może przez to, że wsunęłam teczkę pod sweter i poszłam do łazienki, a w niej były kopie emaili do prawnika. Zadzwoniłam do przychodni. Powiedziałam pani rejestratorce, która znała mnie z widzenia, że przyjdę później do banku. Potem usiadłam przy stole i wyjęłam z szuflady notes.
Napisałam na pierwszej stronie te słowa, które teraz czytam sobie codziennie rano, zanim wstanę z łóżka. Przeniosłam wszystkie oszczędności do innego banku, na konto, do którego dostęp miałam tylko ja. Wróciłam do domu, a w kuchni pachniała zupa. Sąsiadka pukała łyżeczką do szyby, ale nie otworzyłam.
Poszłam do sypialni i położyłam na łóżku stare zdjęcia. Potem wyszłam. W taksówce trzymałam teczkę przyciśniętą do brzucha. Kierowca gadał o pogodzie, a ja myślałam o tym, że moja zdolność do podpisu jest doskonała.
Zadzwoniłam do ślusarza i notariusza. Marek, mąż mojej przyjaciółki, dał mi kontakt. Powiedziałam: „Mieszkanie jest moje”. Następnego dnia rano spakowałam do torby wszystkie dowody.
Położyłam je na najwyższej półce, obok formy do ciasta. Wsypałam mąkę do miski, ale nie zaczęłam ugniatać. Zamiast tego usiadłam i napisałam kolejną stronę w notesie. „Zrobię to, co czuję, i wrócę do siebie.
Nie do roli”. Kiedy wstałam, poczułam, jak krew uderza mi do skroni. Jan wszedł do kuchni i zapytał, co gotuję na obiad. Popatrzyłam na niego i powiedziałam: „Coś dla siebie”.
Przełknął ślinę, ale nic nie odpowiedział. Wyszłam z domu, zostawiając go przy zlewie. Poszłam do piekarni, kupiłam chleb i rogaliki dla wnuków. Potem wstąpiłam do papierniczego i kupiłam nowy notes oraz trzy grube długopisy.
Wróciłam do domu, a na parapecie czekała stara książka kucharska mojej matki. Otworzyłam ją na stronie z przepisem na ciasto, ale zamiast składników zobaczyłam zapiski jej ręką: „Zrób to, co czujesz”. Zamknęłam książkę i wsunęłam ją do torby. Wieczorem zadzwoniłam do Hani.
Powiedziała: „Byłam wczoraj w kościele. Ten sam ksiądz, te same ławki, ten sam kurz na parapetach. Ale ja już nie jestem ta sama”. Nazajutrz rano poszłam do notariusza i podpisałam papiery.
Potem wróciłam do domu i znalazłam w kuchni liścik od Jana: „Gdzie byłaś? ”. Nie odpowiedziałam. Włożyłam klucz do kieszeni i wyszłam.
Wsiadłam do autobusu i pojechałam do banku. Zamknęłam konto, które było wspólne, i otworzyłam nowe, tylko na moje nazwisko. Pani w okienku zapytała, czy chcę coś jeszcze. Powiedziałam: „Jestem do wzięcia”.
Uśmiechnęła się, ale nie zrozumiała. W drodze powrotnej zatrzymałam się przy kwiaciarni i kupiłam bukiet polnych kwiatów. Wniosłam je do domu i postawiłam w wazonie na stole. Jan patrzył, jak wchodzę, ale nie zapytał.
Usiadł w fotelu, włączył telewizor i ustawił buty noskami do ściany. Ja wzięłam notes, usiadłam przy oknie i napisałam kolejną stronę. „Mamo, wyszeptałam, jakbyś miała słyszeć przez papier. Zrobię to”.
Potem zamknęłam notes, wsunęłam go do torby i wyszłam z domu. Nie wiem, kiedy wrócę. Wiem tylko, że wrócę do siebie. Wieczorem zadzwonił ślusarz, potwierdzając, że wymieni zamki.
Powiedziałam, że dobrze. Następnego ranka wstałam wcześnie, zaparzyłam miętę i otworzyłam album ze zdjęciami. Wnuczka zadzwoniła i zapytała, czy mogę przyjść po nią do szkoły. Powiedziałam, że tak.
Ale zanim wyszłam, wsunęłam do kieszeni kopię dokumentów. W szkole wzięłam ją za rękę i zapytałam, co chciałaby robić, gdy dorośnie. Odpowiedziała: „Chcę być taka jak ty”. Uśmiechnęłam się i powiedziałam: „Bądź lepsza”.
Wróciłam do domu, a Jan stał w kuchni. „Musimy porozmawiać”, powiedział. Usiadłam naprzeciwko i czekałam. „Znalazłem te papiery”, powiedział, kładąc na stole kopie moich maili.
„Co to ma znaczyć? ”. Popatrzyłam na niego i powiedziałam: „To znaczy, że wracam do siebie”. Wstałam, wzięłam notes i wyszłam z kuchni.
W sypialni spakowałam kilka rzeczy do torby. Przechodząc obok przedpokoju, zauważyłam, że jego buty nadal stoją noskami do ściany. Zostawiłam je tak. Kiedy wychodziłam, usłyszałam, jak mówi coś do siebie, ale już nie słuchałam.
Na klatce schodowej spotkałam sąsiadkę. Zapytała, czy wszystko w porządku. Powiedziałam: „Tak, właśnie zaczynam”. Zeszłam na dół, wsiadłam do taksówki i podałam kierowcy adres mojego nowego mieszkania.
W drodze otworzyłam notes i na pierwszej wolnej stronie napisałam: „Jestem osobą do szanowania”. Potem zamknęłam go i uśmiechnęłam się do siebie.