Kolacja w sali o dwudziestu metrach długości. Tylko dla niej. Zielony kredens, z którego wyjęła słoik konfitur i dwa kieliszki, choć nikt nie siedział naprzeciw. Nalała kompotu wiśniowego, jakby to mogło wypełnić ciszę.
Wiktor gościł w Warszawie, a ona została sama w pałacu, który wcale nie był jej domem. Miała grać jego partnerkę, udawać, że jej tu dobrze, że rozumie, na co się zgodziła. Ale każde spojrzenie służby mówiło co innego: że jest intruzem, że ktoś taki jak ona nie powinien się tu znaleźć. Gdy zeszła na dół, obraz z głównej sali był odwrócony do ściany.
Jakby ktoś nie chciał, żeby patrzył na to, co dzieje się w tym domu. Usiadła w fotelu, wciąż w białej sukni, bez żadnych oczekiwań. Próbowała skupić się na jedzeniu, na rytmie łyżki i widelca, ale każdy kęs smakował jak wstęp do czegoś, czego nie da się przewidzieć. Wtedy usłyszała kroki.
Nienawistne pukanie do drzwi. Nikt nie pukał tak. To było wymuszone, miało w sobie złość, którą zna się od dzieciństwa. W pierwszej chwili pomyślała, że to kolejny cień, złudzenie albo jeden z lokajów, który zapomniał się i wszedł do pokoju niewłaściwym wejściem.
Ale to nie był lokaj. To była twarz, którą znała z fotografii trzymanych w kieszeni, z opowieści powtarzanych w tajemnicy. „Co ty tu robisz? ” – zapytała, a głos jej się załamał.
Kobieta, stojąca w drzwiach, uśmiechnęła się, ale w tym uśmiechu nie było ciepła. „Przyszłam wydać ci to, co ci się należy. I zabrać to, co moje”. Elżbieta wstała.
Chciała zapytać o wszystko naraz, ale gardło miała zaciśnięte. „Nic nie rozumiem”. „Oczywiście, że nie rozumiesz – powiedziała kobieta i powoli weszła do środka. – Zawsze tak się dzieje, kiedy ktoś ukrywa przed tobą prawdę.
A Wiktor ma w tym talent”. Serce Elżbiety zapomniało, jak bić. „Co masz na myśli? ”
Kobieta usiadła na brzegu łóżka i wyjęła z torebki pożółkłe zdjęcia.
Elżbieta zobaczyła na nich twarz Wiktora – młodego, uśmiechniętego – obok osoby, którą sama dobrze znała. To była jej matka. „Wiktor nie opowiadał ci, skąd cię zna, prawda? Obiecał, że cię zaprowadzi do domu, że da ci życie, że nigdy nie zabraknie ci niczego.
Ale nie powiedział, że twoja matka wciąż żyje”. Elżbieta zachwiała się, oparła o kredens. „To nie może być prawda”. „Pytałaś kiedyś, dlaczego to on przyszedł po ciebie z klasztoru?
Dlaczego akurat on? Bo to on sprawił, że znalazłaś się w tym domu. I bo to on zrobił coś twojej matce, czego nie odważy się powiedzieć na głos”. Kobieta wstała, stanęła przy oknie.
„Mam dowód. Ale najpierw musisz wiedzieć: ta historia nie kończy się tak, jak myślisz”. Elżbieta wzięła oddech, który bolał. „Dlaczego miałabym ci wierzyć?
Kim ty jesteś? ”
„Jestem twoją ciotką. Siostrą twojej matki. I jedyną osobą, która może ci powiedzieć, dlaczego wszyscy cię okłamali”.
Drzwi otworzyły się z trzaskiem. W progu stał Wiktor, blady, z walizką w ręku. „Zostaw ją” – powiedział do kobiety, a potem zwrócił się do Elżbiety: „Muszę ci coś powiedzieć. Ale to nie jest dobre miejsce”.
Kobieta nie poruszyła się. „To jest jedyne miejsce, gdzie powie prawdę”. Wiktor upuścił walizkę. „Miałem to zrobić później.
Ale widzę, że nie ma już odwrotu”. Elżbieta czuła, że pokój wiruje. „Powiedz teraz. Co z moją matką?
”
Wiktor zamknął oczy. „Twoja matka nie żyje. Ale to nie ja. To nie ja…”
Ciotka zaśmiała się gorzko.
„Kłamca. Zabiłeś ją, kiedy próbowała cię zostawić. A teraz chcesz zrobić to samo ze mną”. Elżbieta cofnęła się do ściany.
Patrzyła na dwóch ludzi, którzy znali prawdę, której ona nie znała. Wiedziała tylko jedno: nie mogła tu zostać. Nie mogła już ufać ani jednemu z nich. „Żadne z was nie ma teraz racji” – powiedziała cicho.
„Bo żadne nie powiedziało mi wszystkiego”. Wyszła z pokoju, nie oglądając się. Minęła ochronę, minęła służbę, która udawała, że nic nie widzi. Zatrzymała się dopiero przy bramie, przed nocnym miastem, i spojrzała wstecz na pałac, który miał być jej bajką.
A był tylko pułapką. Nie wiedziała, dokąd pójdzie. Wiedziała tylko, że nikt nie może jej tu zatrzymać.