Po południu, wykorzystując to, że Piotr poszedł do supermarketu, zadzwoniła do Ewy, byłej koleżanki z uniwersytetu, która teraz była prawniczką. Rozmowa była krótka, ale konkretna. Ewa powiedziała jej, co ma zrobić i co przygotować. Magda zanotowała wszystko na kartce, którą potem schowała do kieszeni.
Jeszcze nie była pora, żeby wstał i poszedł do pracy. Piotr wciąż spał, a ona siedziała przy kuchennym stole, patrząc na jego telefon, który zostawił na blacie. Wiedziała, że ma mało czasu. Wstała i podeszła do drzwi wejściowych.
Zza ramy wyjęła klucz, który Piotr myślał, że zgubił. Weszła do domu, jakby trzymała w rękach bombę. Wyjęła jego telefon, włączyła go. Wiadomości były otwarte.
Zaczęła czytać, a każda kolejna linijka potwierdzała to, co podejrzewała od tygodni. O 11:30 dotarła do kancelarii, którą wskazała Ewa. Prawniczka przyjęła ją natychmiast. Omówiły wszystko.
Magda przekazała jej dowody, które zdążyła zebrać – zrzuty ekranu, zdjęcia, korespondencję. Ewa potwierdziła, że to wystarczy, żeby zacząć. Po powrocie do domu nie było czasu na strach. Przygotowywała wszystko do podróży.
Rzeczy, dokumenty, mały plecak dla syna. Wiedziała, że musi działać szybko. O 20 Piotr wrócił do domu. Udawała, że obiad właśnie się dogotowuje.
Rzucił tylko, że ma jeszcze trochę pracy i zamknął się w gabinecie. Mówił do niej, jakby znów byli narzeczeństwem. Pytał o kolację, o to, czy syn odrobił lekcje. A ona odpowiadała spokojnie, choć w gardle czuła gulę.
Wieczorem, gdy już wszyscy spali, Magda wstała w ciszy. Ubrała się w te same dżinsy i koszulę, które zostawiła poprzedniej nocy obok łóżka. Wyjęła z szafy zniszczoną torbę podróżną. Do środka włożyła tylko najważniejsze rzeczy.
Przed domem czekał samochód. Sylwia wysiadła i podeszła do drzwi. Podała jej klucz. Nic nie powiedziała, tylko skinęła głową.
Pojechały w noc. Magda milczała przez większość drogi, a Sylwia prowadziła pewnie. Dotarły do miejsca, które Sylwia wynajęła kilka dni wcześniej. To był mały dom na uboczu, z dala od miasta.
W środku było biurko z dwoma otwartymi laptopami, działający ekspres do kawy i centralny monitor podłączony do kamer. Sylwia odwróciła się do niej. – Masz jasność co do tego, co robimy? – zapytała.
– Tak – odpowiedziała Magda. Sylwia włączyła monitor. Na ekranie pojawił się obraz z kamery skierowanej na bank. Piotr miał tego dnia wybrać się tam osobiście.
Magda wiedziała o tym od tygodnia. Miał zlikwidować wspólne konto, którego ona nie mogła tknąć bez jego zgody. O 9:10 jedna z kamer uchwyciła ruch. Sylwia wysiadła z samochodu i podeszła do drzwi.
Weszła do środka. Na ekranie widać było, jak Piotr siedzi w poczekalni, przeglądając telefon. Kiedy podniósł wzrok, Sylwia stała przed nim. Powiedziała coś cicho, ale tak, aby nagranie to uchwyciło.
Piotr pobladł. Złapał się poręczy krzesła. – Nie wiecie, z kim macie do czynienia – powiedział, ale głos mu się załamał. Wtedy do banku weszła Magda.
Podeszła do Piotra. Położyła przed nim dokumenty, które przygotowała z Ewą. Zrzuty ekranu, wynikające z jego telefonu, wydruki korespondencji z Sylwią. – Podpisz to – powiedziała głośno.
Piotr spojrzał na nią z nienawiścią, ale podpisał. Kiedy skończył, Magda zabrała dokumenty i wyszła. Piotr został eskortowany do wyjścia przez ochronę. Magda wsiadła do samochodu Sylwii.
Dopiero wtedy pozwoliła sobie na drżenie rąk. – Co teraz? – zapytała. – Teraz jedziemy po twojego syna – odpowiedziała Sylwia.
Zaparkowały przed domem rodziców Piotra. Magda weszła do środka. Syn stał w przedpokoju z plecakiem gotowym do drogi. – Mamo – powiedział cicho.
– Wychodzimy – odpowiedziała. Rodzice Piotra wyszli z kuchni. Ojciec mierzył ją wzrokiem. – Wliczasz tę kobietę do naszej rodziny?
– zapytał. – Wykorzystujesz naszego syna do tego? – dodała matka. Magda nie odpowiedziała.
Wzięła syna za rękę i wyszła. Następnego dnia rano pojawiła się przed domem z dokumentami. Ojciec Piotra stał w drzwiach. – Jutro zabieramy to do prokuratury – powiedziała.
Tej nocy nie spali. Sylwia przygotowała wszystko. Dowody, zrzuty ekranu, nagrania, zeznania. Wszystko, co było potrzebne, aby system przestał udawać, że sprawiedliwość jest opcjonalna.
Następnego dnia o 9:00 stawili się w prokuraturze. Magda weszła pierwsza. Za nią Sylwia i Ewa. Prokurator był mężczyzną w średnim wieku.
Spojrzał na akta, potem na Magdę. – Pani Kowalczyk – zaczął. Po godzinie przesłuchania otworzył szufladę i wyjął kolejny dokument. – Mam tu coś jeszcze – powiedział, spoglądając na Piotra, który siedział po drugiej stronie stołu.
Piotr pobladł. – Prokuratorze, to moja sprawa, nie ich – powiedział. – To pan jest oskarżonym – odparł prokurator. Sylwia siedziała obok Magdy.
Spojrzała na nią, ale nie uśmiechnęła się. Tylko zacisnęła usta, jakby czekała na coś więcej. Po ogłoszeniu decyzji Magda wyszła z budynku. Na zewnątrz stał Piotr, już w kajdankach.
– To jeszcze nie koniec – powiedział do niej, ale jego głos był cichy, jakby sam w to nie wierzył. Magda nie odpowiedziała. Skinęła głową Sylwii i wsiadła do samochodu. Tego wieczoru, gdy Sylwia wróciła do domu, pod drzwiami znalazła kopertę.
Był to list napisany odręcznie niebieskim atramentem na prostym papierze. Przeczytała go dwa razy, potem spojrzała na Magdę, która weszła do kuchni. Podała jej list, nie mówiąc nic więcej. Magda rozłożyła kartkę.
Pismo było nie do pomylenia. To była ręka Piotra. List był długi. Magda złożyła go spokojnie, wstała i wrzuciła do ognia w kominku.
Obserwowała płomienie, aż nie pozostał po nim ślad. Sylwia podeszła do niej, położyła dłoń na jej ramieniu. Nic nie powiedziała. – To już koniec – powiedziała Magda, a w jej głosie było coś, co brzmiało jak uwolnienie.
Zamknęła drzwi do domu. Na zewnątrz zapadał zmrok. W tym samym czasie w banku, gdzie wszystko się zaczęło, pracownik odkrył plik na zabezpieczonym dysku. Otworzył go i zobaczył listę nazwisk.
Pierwsze na niej było nazwisko Piotra. Ale były tam też inne – osoby, które znał z widzenia. Spojrzał na ekran i wyciągnął telefon. – Musimy kogoś poinformować – powiedział cicho do kolegi.
Późnym wieczorem Magda dostała wiadomość na telefon. Numer był nieznany. Otworzyła i przeczytała krótką wiadomość: “To jeszcze nie koniec. ”
Podniosła głowę i spojrzała na Sylwię.
– Musimy wracać – powiedziała.