Natalia Kowalczyk przytrzymała notes, uśmiechnęła się grzecznie i odeszła. Przesunęła kilka notesów na stoliku, usiadła, położyła telefon ekranem do góry i rozejrzała się po sali z wyrazem twarzy kogoś, kto przyzwyczaił się, że świat dostosowuje się do jego oczekiwań. Kelnerki wiedziały, który stolik należy do niego we wtorki i czwartki. Natalia podeszła do stolika z blokiem i długopisem.
Zamówił krótko i wrócił do telefonu. Odpowiedziała cicho i zaniosła zamówienie do kuchni. Przez kolejne dwadzieścia minut kręciła się po sali, pilnowała zamówień, wymieniała talerze, odpowiadała na pytania. Wrócił do kawy, ale przez resztę obiadu od czasu do czasu podnosił wzrok w kierunku, w którym odeszła.
Natalia podeszła do stolika z uśmiechem, który był częścią jej pracy, i zapytała o zamówienia. Zapisała zamówienia, poszła do baru po kartę win i wróciła. Wzięła pustą tacę, weszła do kuchni i stanęła przy zlewie. Krakowski mróz przyklejał się do twarzy i zostawał tam długo po wejściu do środka.
Ale nie wziął telefonu do ręki przez następne dwadzieścia minut. Tamtego wieczoru wracała do domu piechotą przez planty. Podszedł prosto do kierownika sali, pana Józefa, i zaczął mówić szybko i cicho. Podeszła do kierownika powoli, bez pośpiechu.
Raz, dokładnie raz przez całe spotkanie, i natychmiast wróciła do rytmu. Zamówił kawę bez zupy, co było rzadkością, i przez pierwsze dwadzieścia minut nie odezwał się do nikogo. Wziął banknot z powrotem bez słowa i schował go do kieszeni. Natalia zaniosła kubek do baru.
Tego wieczoru siedziała przy kuchennym stole w swoim małym mieszkaniu przy ulicy i pisała list. Nie do Wrońskiego, do brata, do Michała, który nie mógł już czytać listów, ale do którego ona pisała od lat, bo to był jedyny sposób, żeby powiedzieć to, czego nie dało się powiedzieć głośno do kogoś, kto odpowiada. Złożyła list, włożyła go do szuflady razem z poprzednimi. Wypiła herbatę do końca.
Słyszała, że ktoś dzwonił do kierownika. Mruknęła cicho do siebie i schowała banknot do kieszeni fartucha Natalii na wieszaku, bo taka już była Kasia, praktyczna do końca. Odwróciła się do niego i stanęła naprzeciwko. Było widać, że nie jest przyzwyczajony do tej pozycji, do stania naprzeciwko kogoś i szukania słów, które nie są poleceniem, oceną ani pytaniem retorycznym.
To nie jest błąd do poprawienia. Ulica o tej porze należała tylko do nielicznych przechodniów i latarni. Natalia nie była pewna i nie miała głowy do sprawdzania. Wrócili do restauracji kilka dni później.
Kasia powiedziała wszystko, co miała do powiedzenia. Położył ją na ladzie baru bez słowa i odszedł do swojego stolika. I za każdym razem, kiedy wychodził, zostawiał na stoliku notes z zapisanymi słowami i poprawkami.