Wanda machnęła ręką w stronę wnuczki, jakby odpędzała natrętną muchę. „Nie zawracaj mi głowy, dziecko. Nie mam teraz czasu na twoje zachcianki. ”
Lena stała nieruchomo, ściskając w dłoni zmięty woreczek, w którym przyniosła pierwsze wygospodarowane pieniądze.
„Babciu, to naprawdę ważne. Potrzebuję tylko buty. Te są już za małe, palce mi w nich puchną. ”
Wanda nawet nie spojrzała w jej stronę.
„Twoja matka ma zbyt wielkie wymagania. Za każdym razem, gdy jej daję, płynie do was, a potem i tak narzekacie, że mało. Idź stąd. ”
Lena zacisnęła usta i wyszła do kuchni, gdzie powtarzała w myślach tę rozmowę.
To nie był pierwszy raz, ale widok babci, która właśnie dostała nowy złoty łańcuszek i perfumy za trzysta złotych od sąsiadki, przyprawiał ją o ból w żołądku. Babcia miała pieniądze. Miała mnóstwo pieniędzy. Lena widziała, jak Wanda chowa gotówkę w blaszanej puszce po herbacie Bożonarodzeniowej, jak trzy razy w miesiącu jeździ do miasta i wraca z torbami pełnymi ubrań, które potem wiesza w szafie i prawie nigdy nie nosi.
Lena mieszkała w tym domu jako niespełna 16-letnia wnuczka, która po śmierci matki została oddana pod opiekę Wandy i jej syna. Ale traktowano ją jak niechcianego lokatora. Spała w pokoju, gdzie stało wąskie łóżko, a reszta miejsca była zajęta rupieciami. Jadła sama, bo nikt nie przejmował się jej porami posiłków.
Dochodziło do tego, że kąpała się w zimnej wodzie, bo Wanda twierdziła, że nie będzie płacić za grzanie wody dla kogoś, kto nie wnosi grosza do domu. A jednak Lena chodziła do szkoły, uczyła się, sprzątała, prała i gotowała, gdy babcia udawała, że jest za słaba, żeby się ruszyć. Co sobota zabierała siano z kurnika i porządkowała klatki. Nikt jej nie dziękował.
Wanda, gdy wychodziła z sypialni, mówiła do niej tylko wtedy, gdy chciała, żeby coś przyniosła albo wyniosła. Pewnego dnia, gdy Lena wracała ze szkoły, zobaczyła Wandy z torbą pełną zakupów. Babcia uśmiechała się do nowych, jedwabnych zasłon i mleka do ciała za sto złotych. Lena podeszła do drzwi.
„Babciu, proszę. Potrzebuję nowego zeszytu do matematyki. Dostałam szóstkę z klasówki. ”
Wanda przewróciła oczami.
„Znowu pieniądze? Może przestań się obijać i rób coś pożytecznego. Pomyśl, co zrobisz, jak twoi rodzice się nie odezwą. Będziesz musiała iść na dwór i kopać ziemniaki.
”
Lena poczuła, jak jej twarz płonie. Spuściła wzrok i weszła do domu, słysząc za sobą śmiech babci, która zajmowała się storczykami. Bo storczyki były jedynymi, do których Wanda mówiła łagodnie. Całymi godzinami pochylała się nad kwiatami, głaskała liście i śpiewała im półgłosem.
Czasami w ogrodzie, w szklarni, mówiła do roślin, że one są jej najpiękniejszymi córkami, że nikt ich nie docenia tak jak ona. Lena słyszała to przez otwarte okno i patrzyła na babcię, która nigdy nie powiedziała do niej ani jednego ciepłego słowa. Pewnego wieczoru, gdy Wanda przyszła z wizytą od swojej przyjaciółki, dowiedziała się, że Lena dostała stypendium za dobre wyniki. Przy stole, gdzie wszyscy jedli obiad, Wanda zaczęła krzyczeć.
„Ty? Ty masz stypendium? To niemożliwe. Musiałaś oszukiwać.
Taka dobra nota nie jest ci pisana. ”
Lena spojrzała na babcię. „Mam najwyższą średnią w klasie. Wszyscy nauczyciele to potwierdzili.
”
Wanda się zaśmiała, szturchając swojego syna. „Może udało ci się kupić świadectwo od jakiegoś mędrka? Z taką głupią miną nie masz prawa być taka mądra. ”
Wówczas Igor, wujek Leny, który właśnie wrócił z pracy, wtrącił się nieśmiało.
„Może pozwól jej, mamo. To naprawdę będzie wielkie osiągnięcie. ”
Wanda odwróciła się do niego. „Ty się nie odzywaj!
Taki z ciebie ojciec, że nie dbasz o porządek w domu. Zresztą ta dziewczyna nie zasługuje na żadne nagrody. ”
Lena wstała od stołu, trzymając w ręku swój talerz. Nie powiedziała nic.
Cicho wyszła do pokoju i położyła się na łóżku, wpatrując się w sufit. Czuła, jak coś w środku rośnie. To coś zaczęło się jej materializować w dni, gdy babcia robiła jej wyrzuty za to, że je za dużo, choć gotowała obiad dla całego domu. Materializowało się, gdy Wanda kupiła Igorowi nowy telefon, a Lena dostała tylko stare buty od sąsiadki.
Materializowało się, gdy babcia kazała jej prać swoje koronkowe halki ręcznie, a potem wyrzucała, bo mówiła, że Lena zniszczyła jej ulubioną bieliznę zwykłym mydłem. Wiosna tego roku przyszła wcześnie. Melissa, przyjaciółka Leny z klasy, zapytała ją, dlaczego chodzi do szkoły w tej samej bluzie od kilku tygodni. „Musisz coś zrobić z babcią.
Ja bym na twoim miejscu nie wytrzymała. ”
Lena uśmiechnęła się smutno. „Jeszcze trochę wytrzymam. ”
Ale tamtego popołudnia, gdy wróciła do domu, usłyszała przez okno kuchni, jak Wanda rozmawia przez telefon z drugą wnuczką, która mieszkała za granicą.
„Ty jesteś moją kochaną córeczką, nie ta głupia Lena. Ona jest tylko ciężarem, który muszę znosić. Gdybym mogła, wyprowadziłabym ją na dwór, żeby spała z psem. ”
Lena stała na zewnątrz, opierając czoło o zimną szybę.
Tej nocy nie spała. Słuchając chrapania babci, wstała z łóżka i przeszła do pokoju, gdzie Wandy trzymała swoje lekarstwa. Wiedziała, gdzie to jest: w szafce nad zlewem, w białym pudełku bez recepty. Wzięła butelkę płynu, przeczytała etykietę i odłożyła ją z powrotem.
Potem wyszła do kuchni, napiła się wody i patrzyła przez okno na szklarnię, w której stały dumne storczyki. Następnego ranka babcia wstała jak zawsze. Ubrała się w jasny sweter i poszła prosto do szklarni. Lena obserwowała ją z pokoju.
Wanda stała tam, uśmiechając się, polewając kwiaty. I wtedy Lena coś zrozumiała. Ta szklarnia była sercem domu. Nie Lena, nie Igor, nie majątek — tylko te kwiaty.
Wanda kochała te kwiaty bardziej niż własną wnuczkę. Lena policzyła, ile razy babcia powiedziała „kocham” na dzień. Zawsze tylko do storczyków. Pewnego dnia Wanda przyszła do domu bardzo rozpłakana.
„Moja córka nie odbiera telefonu. Ta niewdzięczna istota wyjechała za granicę i ani razu nie dzwoni. ”
Igor próbował ją przytulić, ale Wanda go odepchnęła. „Nie chcę twoich rąk.
Wszyscy jesteście tacy sami. ”
Lena stała w korytarzu, słuchając. „Babciu, może chcesz herbaty? ”
Wanda odwróciła się do niej z wściekłością.
„Nie chcę niczego od ciebie. Jesteś zimna i bezduszna jak twoja matka. Gdyby twoja matka nie umarła, to byś tu nie mieszkała. ”
To był pierwszy raz, kiedy Lena usłyszała, jak ktoś mówi o jej matce w ten sposób.
„Proszę, nie mów tak o mamie. ”
Wanda się zaśmiała. „Twoja mama była idiotką, która wyszła za mąż za ostatniego partacza. I skończyła, jak zasłużyła.
Ty jesteś tego dowodem. ”
Lena poczuła, jak łzy napływają jej do oczu, ale je wstrzymała. Tej nocy Lena nie mogła zasnąć. Wstała o trzeciej nad ranem, cicho podeszła do kuchni, wyjęła żółtą butelkę płynu do czyszczenia odpływów z szafki pod zlewem.
Potem weszła do przedpokoju i odwróciła wieszak, na którym wisiała ciężka kurtka. Schowała butelkę do bocznej kieszeni, przykryła szalikiem i wróciła do łóżka. Przez trzy dni udawała, że wszystko jest normalne. Chodziła do szkoły, sprzątała, gotowała.
Ale wiedziała, co ma zrobić. W sobotę, gdy Wanda wyszła na cmentarz, Lena czekała na schodach. Wróciła z torbą pełną kwiatów, które zebrała z ogrodu. Wanda weszła do domu, mówiąc:
„Dzisiaj piękny dzień.
Może wreszcie ten mój storczyk załatwi nowe pąki. ”
Lena skinęła głową, nic nie mówiąc. Tamtego popołudnia babcia położyła się na drzemkę. Igor wyszedł do pracy.
Lena wiedziała, że ma może godzinę. Poszła do szklarni. W środku było ciepło i wilgotno, pachniało ziemią i zielonymi liśćmi. Uklękła przy storczyku, który Wanda najczęściej podlewała.
Wyjęła butelkę z kieszeni kurtki, odkręciła ją i wylała całą zawartość na korzenie. Czuła, jak płyn spływa po ziemi, przesiąkając ją. Potem wstała, wytała ręce w spodnie i wróciła do domu. Wieczorem Wanda poszła do szklarni, żeby podlać kwiaty.
Lena siedziała w kuchni, słuchając jej kroków. Po chwili rozległ się dźwięk otwieranych drzwi, potem kroki weszły do środka. Zapadła cisza. Potem krzyk, jaki Lena nigdy wcześniej nie słyszała.
Wysoki, przeszywający, zwierzęcy. „Co się stało z moim storczykiem?! Kto to zrobił! ”
Wanda wbiegła do domu w panice, biegając po pokojach.
„Lena! Lena! Chodź tu natychmiast! ”
Lena wstała powoli i podeszła.
Babcia miała wykrzywioną twarz, trzymała w rękach zniszczone liście i korzenie, które wypadły z doniczki. „To ty to zrobiłaś! To ty to zniszczyłaś! Ty piekielna kreaturo!
”
Lena stała spokojnie. „Nie wiem, o czym mówisz. ”
Wanda rzuciła się na nią, ale Igor, który właśnie wrócił, chwycił matkę za ramię. „Mamo, uspokój się.
To może być przecież jakiś szkodnik. Choroba roślin. ”
Wanda była w histerii. „To ona!
Ona to zrobiła! Ta zdzira! ”
Igor próbował ją uspokoić, ale Wanda nie chciała go słuchać. Cała rodzina stała wokół storczyka, patrząc na brązowe, sztywne liście.
Lena nie traciła powagi. „Może trzeba było lepiej o niego dbać, babciu. ”
Wanda zrobiła krok w jej stronę, podnosząc rękę. Ale Lena nie cofnęła się.
„Proszę bardzo. Udowodnij, że to ja. ”
Świat zatrzymał się na chwilę. Wanda spojrzała na córkę, potem na syna, potem na storczyka.
I wtedy, po raz pierwszy, jej wściekłość spotkała się ze szkłem. Zrobiła krok do tyłu. Otworzyła usta, ale nie powiedziała nic. Widziała, jak Lena patrzy jej prosto w oczy i uśmiecha się cicho.
Zegar tykał w milczeniu. Wanda, otwierająca usta jak ryba na suchym lądzie, odwróciła się do syna. „Ona to zrobiła! Słyszysz?
To ona! ”
Igor pokręcił głową. „Mamo, ty przesadzasz. To tylko kwiat.
”
Lena stanęła przy oknie i patrzyła na ogród. Na zewnątrz ptaki śpiewały spokojnie, jakby nic się nie wydarzyło. Tej nocy Lena spała jak nigdy wcześniej, głęboko i spokojnie. Od tamtego dnia Wanda traktowała ją inaczej.
Nie mówiła do niej głośno. Bała się jej. I choć nikt nigdy nie wypowiedział tego na głos, wszyscy w domu wiedzieli, że coś się skończyło.
Lena przestała być ciężarem — a zaczęła być zagrożeniem.