Teoretyczny zwycięzca licytacji zyskiwał jedynie symboliczne prawo własności – możliwość ekspozycji i wyjaśnień w celach charytatywnych. Ale rzeczy zawsze wracają tam, gdzie naprawdę należą, nawet po latach. Podeszłam do prowadzącego i wyciągnęłam rękę po mikrofon. Odwróciłam się do publiczności.
„Fundacja Jutrzenka przyjmie darowiznę w wysokości 200 000 zł co do grosza”. Chroniąc ją przy wsiadaniu do samochodu, Rafał powiedział do personelu PR: „Zatuszujcie wszystko, co się dziś wydarzyło”. Kiedy zapłaciłaś te 200 000 zł za naprawę dachu w rezydencji Bieleckich, usiadłam na krześle, ale nagle nie potrafiłam się już śmiać. „Ograniczymy się do podzielenia tego, co trzeba”.
Trzy miesiące temu dział kulturalny grupy Bielecki przelał jej 130 000 zł. „Pojedziesz jutro do ich willi? ” – zapytał Kacper. „Do jutra”.
Pani Bielecka zwróciła się do mnie. Podeszłam do wejścia i zatrzymałam się. „Rafale, to nie ja posunęłam sprawy do tego punktu”. Po chwili przesłałam zrzut do Kacpra.
Do oświadczenia dołączono kopię wyciągu z umowy depozytowej. Rafał przyjechał do fundacji po południu. W przeszłości nigdy bym tak do niego nie powiedziała. Poprowadziłam go do sąsiedniej sali przyjęć.
Kamila zrobiła krok do przodu i ich zablokowała. Julia odwróciła się do niego, roniąc łzy. Powiedziawszy to, odwróciła się do mnie. Podeszłam do niej.
„Elizo, nie ma potrzeby przypierać jej do muru”. „Kiedy weszła do fundacji z kamerami, nie pomyślałeś, że to ona przypiera mnie do muru, prawda? ”
10 minut później zadzwoniła do mnie matka Rafała. Wzięłam telefon i zadzwoniłam do Rafała.
„Elizo, przeszłam od razu do rzeczy. Rzeczywiście 130 000 zł trafiło na konto jej pracowni, ale rzeczywiste wydatki przeznaczone dla dzieci wyniosły niecałe 5000. Reszta – około 50 000 zł – poszła na remont jej prywatnej galerii, 25 000 na opłacenie wynajmu nieruchomości w Nowym… ”
Wieczorem Rafał w końcu do mnie przyjechał.
Wsiadłam do samochodu i zamknęłam drzwi. O 19:00 wróciłam do apartamentu, który dzieliliśmy. Potem wprowadziłam się do starego mieszkania mojej matki. Podeszłam do okna.
„Jako przedstawiciele domu aukcyjnego zaświadczamy, że prawa autorskie do wizerunku naszyjnika oraz prawo do objaśnień w celach charytatywnych należą do fundacji Jutrzenka”. Wzięłam do ręki sfałszowaną autoryzację. Rafał zadzwonił do mnie, odebrałam. Julia trafiła do szpitala.
Kiedy dotarły do mnie wieści, byłam w fundacji, sprawdzając księgi rachunkowe do audytu. „Czy to ja zmuszałam ją do założenia naszyjnika? ”
Spośród 130 000 zł funduszy charytatywnych dla pracowni Julii rzeczywiste wydatki na cele dobroczynne wyniosły 5000. Wieczorem pojechałam do szpitala.
Drzwi do pokoju się otworzyły. Zwróciłam się do Julii. Odwróciłam się i wsiadłam do samochodu. Nie odpowiedziałam i poszłam prosto do gabinetu.
Zapakowałam ramkę i włożyłam do torby. „Nie masz nic więcej do powiedzenia? ” – zapytał. „Rafale, dałam ci okazję do zachowania twarzy”.
„Nie czujesz do mnie ani trochę przywiązania? ”
Julia weszła do środka. Podeszłam do stołu i wyciągnęłam kilka faktur. „Rachunki za prywatną klinikę – 50 000 zł.
Koszty bankietów rodziny Bieleckich – 20 000 zł. Osobiste wydatki PR Rafała – 70 000 zł. Potem sfałszowała pełnomocnictwo i użyła go do wystawy”. Widząc, że wychodzę, zrobił krok do przodu.
Kacper dołączył do mnie i zapytał cicho. Rafał zwrócił się do mnie, ściszając głos. „Kiedy twoja matka zmuszała mnie do przeprosin? ”
Odwróciłam się i weszłam głębiej do fundacji.
„Wciąż wracasz do tamtej nocy”. Wrócił na miejsce, do którego należy. Kacper podszedł do mnie. „Należała do mnie.
Należała do ścieżki, którą chciałam podążać. Wracamy do domu”.