Posadzili mnie znów przy drzwiach, jak zawsze. I wtedy podbiegła do mnie ta dziewczynka, może sześcioletnia, z warkoczykami i nosem obsypanym cukrem pudrem. Wracałam do domu z tym ciepłym poczuciem, że jestem potrzebna, kładłam torbę przy drzwiach i szłam do zlewu, nawet nie zdejmując płaszcza. Marta, żona brata, powiedziała, że te pierogi są staranne, grube i ładne, i od razu odłożyła je do zapasów.
Troskliwie zapominali zawołać mnie do stołu przy pierwszej porcji. “No widzisz” – mówili. Zapamiętałam jeden wieczór do zapachu. Słychać było, jak Halina w korytarzu szepcze do telefonu.
Ona nadaje się tylko do garów i śmieje się. I nagle zrozumiałam, że tutaj robią mnie małą od dawna, równymi, łagodnymi ruchami, jak ciasto, które trzeba ugnieść do posłuszeństwa. Cieńsze niż upokorzenie, przyzwyczajenie do upokorzenia. Przysunęła do mnie talerz i powiedziała cicho, żeby wszyscy usłyszeli.
Brat odwrócił się do okna. Świat skurczył się do punktu. Poszłam do zlewu. Weszłam do naszego pokoju, przymknęłam za sobą drzwi, usiadłam na brzegu łóżka i położyłam dłonie na kolanach.
Poczułam wreszcie powietrze, które dotarło do płuc. Zdjęłam fartuch, złożyłam go na pół, potem jeszcze raz na pół i włożyłam do komody. Powiedziałam cicho do siebie. Zeszłam do przedpokoju i wzięłam z szuflady klucze.
Mały czarny notes, w którym równymi starannymi rzędami zapisywałam rachunki, daty, sumy. Schowałam kopertę do swojej torebki. Wstałam do kuchni, nastawiłam czajnik i wyjęłam mój mały czarny notes. Dokumenty męża z umowami z Katowic starannie odłożyłam z powrotem do koperty, ale wcześniej sfotografowałam każdą stronę telefonem.
W pracy, gdy koledzy omawiali urlopy, przemknęłam do naszego starego kseroksa. Część kopii zaniosłam do domu i schowałam w trzech różnych miejscach. Jeden komplet w koszulce pod blachą do pieczenia, pachnącą cynamonem i jabłkami. Drugi na dnie walizki, której nikt nie otwiera od lat.
Trzeci do schowka ze starym odkurzaczem. W przerwie obiadowej poszłam do banku. Wieczorem rozpisałam w notesie tabelę, do kogo podpięte są które media, na czyje nazwisko zawarte umowy. Napisałam trzy pisma do administracji, do dostawcy internetu, do energetyki z prośbą o przesłanie duplikatów umów i historii płatności.
Pomagałam im sprawdzać raporty w kancelarii, gdy zmieniali system. Zadzwoniłam do koleżanki Kasi, tej, co co rano przynosi mi pączka z różą, choć mówię, że jestem na diecie. Dostałam odpowiedź: 2105, odmowa dostępu do wspólnych informacji o dochodach. Agent pachniał lawendą i tanią gumą do żucia.
W poniedziałek poszłam do Joanny. Ustaliłyśmy wszystko: zabezpieczenie dokumentów, wniosek o wgląd do kont, na które wpływają środki z najmu. Przygotowałam dokumenty, notes, pendrive, cynamon, fotografię, na której śmieję się nie przy stole, a na dworze, nad rzeką. Zadzwonię do Joanny, podpiszę i wyślę.
Podejdę do urzędu. Mąż przyszedł wieczorem do pokoju, ale ja już wiedziałam, co robię. Chodziłam do pracy. Wniosek o ustanowienie rozdzielności majątkowej, zabezpieczenie dokumentów, wezwanie do wydania kopii umów najmu.
Do południa kurier zawiózł pisma adresatom. Odłożyłam torebkę, zdjęłam płaszcz, przeszłam do kuchni. Oddaję klucze do części wspólnej. Wczoraj weszłam do naszego pokoju.
A jeśli kiedyś zechcą, znajdą mnie same. Do środka wpadło wilgotne powietrze, w kąt wstawiłam doniczkę z pelargonią, kupioną po drodze od kobiety w wełnianej czapce. Wyszorowałam go do połysku. Na górnej półce niebieska filiżanka, łyżeczka na stole, mój czarny notes.
Pachniało cynamonem i pieczonym dzieciństwem, ale ten zapach nie był już biletem do ich domu. Zakaz zbywania majątku wspólnego do czasu rozstrzygnięcia, obowiązek wydania kopii umów. Wyjęłam z szafy tamten fartuch i wyniosłam do zsypu.
Dziękuję, że byliście ze mną do końca.