Na rodzinnym spotkaniu teściowa chwaliła syna za nowy remont. Mariusz stał dumny, jakby był bohaterem. Tylko ja wiedziałam, że ten remont zrobiono za pieniądze na rehabilitację mojego ojca. Uśmiechnęłam się spokojnie, bo miałam już plan.
Krystyna stała na podwórku domu Jadwigi pod Malborkiem i trzymała półmisek z sałatką jarzynową, jakby to była najzwyklejsza sobota na świecie. Wokół kręcili się sąsiedzi, kuzynki Mariusza, wujek z Gdańska i dwie ciotki, które od wejścia oglądały wszystko tak uważnie, jakby przyszły na odbiór mieszkania od dewelopera. Na plastikowym stole stało ciasto z kruszonką, talerze z wędliną, ogórki małosolne, termosy z kawą i kilka butelek domowej nalewki. Z grilla szedł zapach kiełbasy i dymu, a nad całym zamieszaniem unosił się głos Jadwigi.
„Mariusz to jednak syn ze złota” – powtarzała, prowadząc gości po świeżo odnowionym domu. „Taras, kuchnia, łazienka, nawet brama nowa. Wszystko dopilnował. ”
Krystyna uśmiechnęła się lekko i postawiła sałatkę na stole.
Nikt nie zauważył, że palce ma zimne jak lód. W środku miała pustkę. Trzy lata odkładania, trzy lata dodatkowych zmian na kolei, zimnej kawy wypijanej w dyspozytorni, nerwowych telefonów i powrotów do domu, kiedy Olsztyn już dawno spał. Następnego dnia pojechała do Danuty, swojej przyjaciółki, która pracowała w administracji spółdzielni mieszkaniowej i znała się na papierach lepiej niż niejedna urzędniczka.
Przez kolejne dni dzwoniła do banku, sprawdzała przelewy, szukała potwierdzeń, faktur, starych wiadomości. Profesjonalne narzędzia podobno do pracy, choć częściej pożyczał je znajomym za gotówkę. „Kryśka, w sobotę jedziemy do mamy” – rzucił Mariusz, nie podnosząc wzroku znad telewizora. Krystyna wygładziła granatową sukienkę, włożyła teczkę do torby i pierwszy raz od wielu dni naprawdę się uśmiechnęła.
Jadwiga najpierw prowadziła sąsiadkę z naprzeciwka do kuchni, potem kuzynkę Mariusza do łazienki, potem jeszcze raz wszystkich na taras, jakby bała się, że ktoś przypadkiem nie zauważy, ile tu włożono pieniędzy. „Zobaczcie, jakie prowadnice cicho chodzą, same się domykają” – zachwycała się. „No chłopie, postarałeś się” – przyznał wujek z Gdańska. Danuta przyjechała osobno, niby po drodze do znajomej z Malborka, ale obie wiedziały, po co naprawdę tu jest.
Podeszła do stołu, przy którym siedziała synowa, i zmierzyła ją wzrokiem od włosów po buty. Rozmowy ucichły same. Krystyna odwróciła się do gości. Sięgnęła do torby i wyjęła teczkę.
„Twój ojciec już swoje przeżył, a ja mam jeszcze prawo do godności” – powiedziała Jadwiga. Krystyna schowała dokumenty do torby. Wszędzie był zapach środków do dezynfekcji, szelest białych fartuchów i spokojny głos rehabilitantki, która powtarzała: „Jeszcze jeden krok, panie Romanie, powoli”. Tylko wtedy tą upartością naprawiał kran, wnosił węgiel do piwnicy i nie pozwalał córce dźwigać zakupów.
„Już do niego nie wrócę” – powiedziała cicho. Ojciec odwrócił twarz do okna. Kilka miesięcy później Krystyna siedziała z ojcem w pociągu do Gdyni.
Popatrzyła na ekran bez złości, potem usunęła wiadomość i schowała telefon do kieszeni.