Najpierw sam napisałem do syna. Choć dobrze wiesz, że o świcie normalni ludzie jeszcze śpią. Człowiek niby przyzwyczaja się do samotności, ale to nieprawda. Do samotności można się co najwyżej nauczyć nie odzywać.
No przecież ludzie pracują. Rzuciłem sam do siebie. Najpierw wysłałem do Rafała, potem do Natalii. Odwróciłem ekranem do dołu i poszedłem zrobić sobie drugą kawę, choć lekarz mówił, żebym ograniczał.
Natalia powiedziała kiedyś, że tata zawsze musi być w firmie. Powiedziała to niby zwyczajnie, bardziej do siebie niż do mnie, ale mnie ta fraza weszła pod skórę jak drzazga. Człowiek całe życie pracuje, buduje, spieszy się, myśli, że jeszcze zdąży, a potem nagle siedzi w kuchni i boi się spojrzeć w stronę pustych talerzy. Natalia też szybko nauczyła się, że tata musi do firmy.
Może naprawdę zaczynałem być już tylko dodatkiem do cudzego życia. Czasem czułem, że ściany zaczynają się do mnie przysuwać. Same obce głosy, obcy ludzie, obce życie. Włożyłem sweter i wyszedłem do garażu.
Wziąłem jedną ze starych ramek do ręki i aż się uśmiechnąłem pod nosem. Napisałem jeszcze raz do Natalii. To już nie było do niej podobne. Nagle człowiekowi zaczynają przychodzić do głowy rzeczy, których normalnie by do siebie nie dopuścił.
Po siedemdziesiątce ma się wyobraźnię głównie do katastrof. Wróciłem do domu chwilę przed dziesiątą. Podszedłem do stołu i powoli wziąłem do ręki pierwszy pusty talerz. Może człowiek do końca chce sobie zostawić choćby najmniejszą możliwość, że jeszcze ktoś zapuka do drzwi.
Napisałem jeszcze raz do Rafała. Dalej czasem dzwonił tylko po to, żeby zapytać, jak zrobić sos do mięsa, taki jak u mamy. Telefon zawibrował jeszcze raz. To był ten rodzaj smutku, który przychodzi, kiedy człowiek czuje, że przestał już należeć do czyjegoś codziennego życia.
No to ja lecę. Wróciłem do domu i zgasiłem telewizor. Podszedłem do okna. W telewizorze jakiś mężczyzna śmiał się za głośno z własnych żartów, ale dźwięk dochodził do mnie jak przez ścianę.
Wziąłem ramkę do ręki. Chyba wszystko nam się rozsypało i kiedy człowiek zaczyna mówić do zdjęć, to wie, że starość naprawdę weszła do domu na dobre. Szpitale, terminy, czekanie pod gabinetami, ten zapach środków do dezynfekcji, którego potem nie można z siebie wypłukać tygodniami. Rafał wrócił wtedy wcześniej do Warszawy.
Słychać było tylko tykanie zegara i telewizor gadający do pustego pokoju. No pięknie! Przez moment siedziałem nieruchomo, próbując przyzwyczaić oczy do ciemności. Podszedłem do okna odruchowo i wtedy zobaczyłem coś dziwnego.
Co jest do licha? No szefie – powiedział Zbyszek, ściskając mnie za ramię. Dzieciom kazaliśmy nic nie wrzucać do internetu, żebyś się nie domyślił. Ktoś cicho nalewał herbatę do papierowych kubków.
Co chwilę ktoś podchodził, przytulał mnie, klepał po ramieniu albo mówił: „No Mikołaj, ale cię wzięliśmy? ”. W pewnym momencie Rafał podszedł do wnuków i coś im szepnął. Chłopak podbiegł do stołu i wyciągnął mały projektor.
Natalia objęła mnie mocno i przytuliła głowę do mojego ramienia. Ktoś dolał herbaty do kubków. No Elżbieta byłaby zadowolona. Och, jak Elżbieta potrafiła wszystkich posadzić do stołu.
Spojrzałem na nich i nagle dotarło do mnie coś bardzo prostego. On wycierał talerze, ja chowałem je do szafek. Przeszedłem do kuchni. Natalia stała przy ekspresie do kawy w moim starym swetrze, który zawsze podkradała jeszcze jako nastolatka.
Przepraszała za cały wczorajszy dzień, za te wiadomości, za milczenie. Wnuki dalej sprzeczały się o płatki i nagle dotarło do mnie, ile wysiłku kosztowało ich to wszystko. Po śniadaniu dzieci wybiegły do ogrodu szukać kasztanów. Jeśli dotrwaliście ze mną aż do końca tej historii, to dziękuję wam z całego serca.
Dzięki temu trafi do innych ludzi, którzy może właśnie dziś siedzą sami przy kuchennym stole.