Wróciłem do domu późnym wieczorem, kiedy w oknach było już ciemno. W gabinecie wyjąłem z kieszeni telefon, na który wcześniej zainstalowałem aplikację do podsłuchu. Połączenie z urządzeniem, które ukryłem pod siedzeniem jej samochodu, przeszło bez problemu. Przez chwilę słyszałem tylko szum silnika, a potem głos Teresy, mojej żony, i Agnieszki, mojej córki.
Rozmawiały o mnie, o tym, jak to dobrze, że wychodzę z domu, że wreszcie mają spokój. Teresa powiedziała coś, co sprawiło, że ścisnęło mnie w gardle: „Najlepiej, żeby już nie wracał”. Agnieszka się zaśmiała. Słuchałem dalej, a każde słowo wbijało się we mnie jak nóż.
Mówiły o pieniądzach, o tym, że chcą sprzedać warsztat, że ja tylko przeszkadzam. Kiedy rozmowa się skończyła, długo siedziałem w ciemności, czując, jak gniew miesza się z czymś, czego nie potrafiłem nazwać. Następnego dnia rano, zanim cokolwiek powiedziałem, zadzwoniłem do Leszka i Jarka. Umówiłem się z nimi na wieczór.
Wiedziałem, że muszę działać, zanim one zrobią to pierwsze. Do usłyszenia. —