Tłum bezszelestnie rozstąpił się, uwalniając nam drogę do wyjścia. Wiktor ściszył głos, gdy szepnął, że to zły motor do takich spraw. Jutro posuną się do ostateczności – jeśli ta informacja trafi do prasy lub do prawników, cała kombinacja może runąć jak domek z kart. Dwa samochody czekały, by zawieźć nas do portu.
Wiktor przypiął do klapy mojego płaszcza mikroskopijny mikrofon i włożył mi do ucha niezauważalną cielistą słuchawkę. Za ochroniarzami do pomieszczenia spokojnie wszedł, a ja usłyszałam, że Angżelika właśnie składa zeznania w wydziale do walki z przestępczością gospodarczą. Prowadził mnie z powrotem do wyjścia z magazynu. Limuzyna wjechała na most Poniatowskiego, który właśnie zaczął się rozsuwać, otwierając drogę statkom towarowym.
Odwrócił się do mnie z kamienną twarzą. Te same dokumenty, które kradła z mojego sejfu przez ostatnie pół roku, zostały zredagowane. Standardowa trasa do posiadłości była skompromitowana. Pochyliłam się do przodu, patrząc w lusterko wsteczne.
Właśnie teraz, gdy wjeżdżaliśmy, automatyczny system monitoringu finansowego uruchomił protokół likwidacji wszystkich moich kont offshore. Odebrałam szybko połączenie, przyciskając słuchawkę do ucha. Czas przejść do następnego etapu. W kabinie na skórzanej kanapie czekał gruby czarny notes ze złotym tłoczeniem.
Za oknem w przedświtowym zmierzchu majaczyła sylwetka kolejnego biznesmena gotowego do lotu do Szwajcarii. Zadzwonili do ciebie. W Genewie, w sejfie banku Lombard Odier, leży to, czego twój ojciec szukał przez ostatnie 20 lat. „Lecimy do Genewy, Wiktorze”.
Oceniał mnie przez pryzmat dziewczynki, którą zostawił 20 lat temu na zaśnieżonej Syberii, i kobiety, którą Marek bezlitośnie zdeptał. Ojciec chce, żebym przyszła do hotelu Jeziorny sama. Wstałam z fotela, podeszłam do lustra i poprawiłam kołnierz płaszcza. Wiedziałam to, o czym wolał milczeć przez ostatnie 20 lat.
W centrum salonu, przywiązany do fotela, siedział Marek. Perfekcyjnie skrojony garnitur, idealnie siwe włosy, te same przenikliwie szare oczy – zimne, pozbawione ludzkiego ciepła. Nędza, świetna motywacja do przetrwania – rzucił. Przyprowadziłaś szwajcarską policję do mojego pokoju, oddałaś górskiemu dostęp do liechtęsteńskich kont.
Moja rodzina zmarła 20 lat temu na zaśnieżonej Syberii. Zostaną przeznaczone na wypłatę odszkodowań firmom, które zbankrutowałeś i zrujnowałeś, włączając w to tę małą firmę w Gdańsku, od której zaczęła się cała historia. Zmusiła mnie do wrobienia ciebie. Zapytaj go, dlaczego jego pierwsza żona zniknęła 20 lat temu w Szwajcarii, w tej samej firmie geologiczno-poszukiwawczej, gdzie pracowałam ja.
Musieliśmy lecieć do Zurychu, by podpisać ostateczne dokumenty. Wyjęłam słuchawkę z ucha, włożyłam ją do torebki i zrobiłam krok do wyjścia z apartamentu. 20 lat temu Artur wrobił nie tylko twoją matkę. Weszliśmy do przestronnego, wyłożonego marmurem holu kliniki, a potem zjechaliśmy windą do głęboko zabezpieczonego skarbca.
Jednocześnie włożyliśmy klucze do otworów i przekręciliśmy je do oporu. Sami przynieśliście oba klucze w to jedyne miejsce, gdzie biometryczny system aktywacji wymaga obecności obojga spadkobierców. Przyłożyłam palec do gładkiego szkła skanera. Stworzyłeś ten system oparty na krwi mojej matki, a ja jestem jego jedyną kontynuacją – powiedziałam prosto do urządzenia.
W ciągu jednej sekundy przepływy finansowe opracowywane przez 20 lat zostały zablokowane. Akcje firm króla Ikarskiego spadły do zera. Jego twarz wyglądała o 20 lat starzej. Wiktor podszedł do mnie blisko.
Świat, który teraz należał do nas.