– Anka, ty chyba oszalałaś! – Krzyknęłam, patrząc na nią, gdy stała przy stole weselnym z kremem na sukience i uśmiechała się tak, jakby to był najzabawniejszy żart na świecie. Moja młodsza siostra właśnie wbiła się prosto w mój tort weselny. Cały dół jej bordowej sukienki był uwalony lukrem, a ona zamiast przeprosić, roześmiała się i powiedziała: „To chyba znak, że następny raz będzie mój”.
Nie odpowiedziałam. Uśmiechnęłam się do gości, wróciłam na parkiet i tańczyłam do końca wesela, jakby nic się nie stało. Ale w środku gotowałam się z wściekłości. Nie był to pierwszy raz, kiedy Anka przekraczała granicę.
Od lat żyła na moich zasadach. To ja załatwiłam jej pracę u Marka, to ja poleciłam ją do tej kawiarni, która ledwo jej starczała na paliwo do wysłużonego auta, to ja płaciłam za jej „przejściowe” mieszkanie, kiedy mówiła, że zbiera na własne. A ona? Zawsze miała wymówkę, zawsze była ofiarą, zawsze to ja miałam jej pomagać.
Jeszcze tej samej nocy, bez słowa, zaczęłam wycofywać się ze wszystkiego, co jej pomogłam zbudować. Punktualnie o 10:00 rano dostała maila od Marka: „Finansowanie cofnięte, klucze do mieszkania zablokowane”. Odebrała to zaskakująco spokojnie. „Nie rozumiem, to chyba jakaś pomyłka” – odpisała, ale nie zadzwoniła do niego.
Zadzwoniła do mnie. – Co ty zrobiłaś? – warknęła do słuchawki. – Nic.
To twoje sprawy, Anka. Nie moje. – Nie możesz mi tego zrobić! Potrzebuję tego apartamentu!
Mam plany, przeprowadzam się do Warszawy! Rozłączyłam się. Za dwa tygodnie miała się wprowadzić do wymarzonego mieszkania w centrum, które załatwiłam jej przez swoje znajomości. Jeszcze tego samego dnia cofnęłam wszystkie rekomendacje i anulowałam gwarancje.
Następnego dnia o 9:30 na jej skrzynkę wpadło powiadomienie: „Finansowanie cofnięte, klucze do mieszkania zablokowane”. Do 10:00 dzwoniła do mnie sześć razy. Nie odebrałam. Zaczęła dzwonić do każdego sąsiada pod nowym blokiem w Warszawie, aż w końcu ktoś ją wpuścił na klatkę.
Ale nie miała kluczy, nie miała umowy, nie miała nic. Stała pod drzwiami i darła się na zarządcę, który tylko wzruszał ramionami. – To moje mieszkanie! – wrzeszczała.
– Mam umowę! – Nie ma pani żadnej umowy – odpowiedział spokojnie. – Właściciel anulował wszystko. Wtedy do niej dotarło.
Ale zamiast przeprosić, wrzuciła na Instagram zdjęcie, jak ryczy w poduszkę, z podpisem: „Ludzie się nie zmieniają, po prostu zostawiają cię na lodzie, jak już cię do cna wykorzystają”. Zadzwoniła moja matka. – Jak mogłaś? Ona jest twoją siostrą!
Zawsze jej pomagałaś. Co się z tobą stało? – A co ona zrobiła dla mnie, mamo? – zapytałam cicho.
– Cokolwiek? Matka milczała. Potem westchnęła i powiedziała: „To do ciebie niepodobne”. I się rozłączyła.
Anka nie miała już pracy, bo Mark zerwał z nią współpracę po tym, jak się dowiedział, że podkradała firmowe pieniądze. Nie miała mieszkania, bo wszystkie moje gwarancje zniknęły. Ale zamiast się ukorzyć, przylazła pod moje biuro. Stała na dole i wrzeszczała moje imię, aż ochroniarz zadzwonił na górę.
– Wyjdź do mnie! – krzyczała. – Musimy porozmawiać! – Nie mam ci nic do powiedzenia – odpowiedziałam przez intercom.
– To twoja wina! – wrzeszczała. – Ty mnie zniszczyłaś! Spojrzałam na nią przez okno.
Była w tej samej bordowej sukience, wciąż z plamą po lukrze. Patrzyła na mnie z nienawiścią, ale pierwszy raz zobaczyłam w jej oczach coś innego. Pustkę. Jakby nagle zdała sobie sprawę, że jest sama.
Stałam tam w milczeniu, aż w końcu do niej dotarło. Odwróciła się i odeszła. Ale zrobiła jeszcze jedną rzecz. Napisała do Marka na Facebooku z zapasowego konta – po raz pierwszy od miesięcy, kiedy to ona próbowała go uwieść, żeby dostać lepszą pozycję w firmie.
On jej odpowiedział krótko: „Nie pisz do mnie więcej”. I zablokował ją. Wróciłam do domu. Na wycieraczce leżała koperta.
W środku była kartka od Anki, z jej odręcznym pismem: „Jesteś samolubna. Do niczego się nie nadajesz. Zniszczyłaś mi życie. Ale to nic.
I tak sobie poradzę. Zobaczysz. ”
Przeczytałam to dwa razy. Nie poczułam żalu.
Nie poczułam nawet złości. Poczułam tylko ciszę. I wtedy coś do mnie dotarło – coś, czego się nie spodziewałam. Ja nie zrobiłam tego, żeby ją ukarać.
Nie zrobiłam tego, żeby jej coś udowodnić. Zrobiłam to, żeby sobie przypomnieć, do czego ona jest zdolna. I właśnie wtedy zadzwonił telefon. Nieznany numer.
Odebrałam. – Dzień dobry, czy mówię z [imię]? – zapytał męski głos. – Nazywam się [imię i nazwisko].
Jestem prawnikiem. Dzwonię w sprawie pani siostry, Anny. Czy może pani potwierdzić, że w zeszłym miesiącu otrzymała pani od niej wezwanie do zapłaty? I czy wie pani, że Anna próbowała zaciągnąć kredyt na pani nazwisko?
Zamarłam. Serce przyspieszyło. Spojrzałam na kartkę leżącą na stole i po raz pierwszy poczułam, że to nie koniec.
To dopiero początek.