Kłód nocnego powietrza wdzierający się przez uchylone okno nagle wydał mi się lodowaty, przenikający do szpiku kości. Moje gardło było suche, a głos brzmiał obco, jakby należał do kogoś innego. Zabrałam kluczyki do samochodu i wyszłam z mieszkania, nie dbając o to, że nie wzięłam torebki. Zjechałam windą do garażu podziemnego, gdzie zapach spalin i betonu uderzył mnie z podwójną siłą.
Mgła osiadała na przedniej szybie, a wycieraczki miarowo skrzypiały, jakby odliczały czas do katastrofy. Jazda do Piaseczna zajęła mi wieczność. Podeszłam do furtki. Gdy mnie zobaczyła, przyłożyła palec do ust i wpuściła mnie do środka.
Zapytałam szeptem, czując jak łzy napływają mi do oczu. Wiktoria otworzyła drzwi do sypialni teściowej. Szepnęłam podchodząc do łóżka i biorąc jej lodowatą dłoń w swoje ręce. Kod do alarmu został wpisany błyskawicznie.
To był sygnał, że Borys właśnie wszedł do domu. Do garderoby szybko syknęła Wiktoria wskazując na małe, wąskie drzwi w rogu pokoju, które kiedyś prowadziły do schowka na ubrania Grażyny. To nie był ten sam radosny krok, którym Borys wracał do naszego domu w Wilanowie. Borys podszedł do łóżka matki.
Odwrócił się i podszedł do biurka, na którym leżały te wszystkie dokumenty. Widziałam jak Borys chowa dokumenty do wewnętrznej kieszeni marynarki. Powiedział do Wiktorii nie patrząc na nią. Dom musi zostać sprzedany do końca miesiąca.
Szepnęła Wiktoria podchodząc do mnie. Masz dostęp do tych dokumentów, które on tu zostawił? Jako architekt miałam oko do detali graficznych. Nie wróciłam do Wilanowa.
Zapytał wpuszczając mnie do środka. Jeśli pójdziemy z tym do sądu teraz, on zdąży ukryć resztę majątku i wyjechać z kraju. Wróć do domu. Bądź tą samą uległą zakochaną żoną, którą byłeś przez ostatnie lata, ale w tym samym czasie musisz zdobyć dostęp do jego laptopa i klucza sprzętowego do kontowych.
Wróciłam do Wilanowa około 9:00 rano. Borys był już w kuchni, ubrany w nieskazitelnie białą koszulę, parząc kawę w naszym ekspresie za 100 000 zł. Odwrócił się do mnie z tym swoim, wyćwiczonym, czarującym uśmiechem. Wtedy zrozumiałam, że mam do czynienia z profesjonalnym kłamcą, ale on jeszcze nie wiedział, że uczeń właśnie przerósł mistrza.
We wtorek rano Borys ogłosił, że musi wyjechać na dwudniową delegację do Gdańska. Borys nie jechał do Gdańska. Jechał do notariusza w Piasecznie, by sfinalizować sprzedaż domu matki pod stołem za gotówkę, którą zamierzał wyprowadzić na zagraniczne konta. Gdy tylko jego Audi Q7 zniknęło za bramą osiedla, rzuciłam się do jego gabinetu.
Moje dłonie drżały, gdy wpisywałam hasło do jego laptopa. Szybko odłączyłam dysk, zamknęłam laptopa i wybiegłam z gabinetu, wślizgując się do kuchni sekundy przed tym, jak wszedł do domu. Podszedł do mnie, położył dłoń na moim policzku. Jeśli do tego dojdzie, pieniądze znikną w ciągu godziny.
Pojechałam do Piaseczna, omijając główne drogi. Wyjaśniłam jej sytuację o biletach do Dubaju. Lucjan wysłał prywatną karetkę, która pod przykrywką rutynowych badań zabrała Grażynę do bezpiecznego ośrodka pod Warszawą. Wróciłam do domu w Wilanowie i usiadłam w salonie.
Co z biletem do Dubaju? Kiedy milczenie stało się zbyt ciężkie do zniesienia, zaśmiał się. Chciałem nas zabrać stąd, do miejsca, gdzie nikt nie będzie nas oceniał. Usłyszałam dzwonek do drzwi.
Powietrze w korytarzach pachniało pastą do podłóg i starym papierem, wywołując u mnie dreszcze. Kiedy pielęgniarka weszła do sali, poczułam, jak całe napięcie w moim ciele znajduje ujście. Pojechałam do nowego miejsca, które teraz Grażyna nazywała domem. Musiałam sprzedać apartament, by zamknąć wszystkie sprawy finansowe i przeprowadziłam się do mniejszego mieszkania na starym Żoliborzu.
Wieczorami, gdy wracam do domu, nie boję się już ciszy.