Pędem ruszyłam z zespołem ochrony do opancerzonego pojazdu, ale zanim zdążyłam zareagować, uderzenie odrzuciło mnie do tyłu. Upadając, poczułam, jak coś twardego przyciska się do mojej piersi – to był kawałek plastikowego śmiecia, który utkwił w mojej kamizelce. Podniosłam wzrok i zobaczyłam Juliusza stojącego 20 metrów dalej. Odwrócił się do mnie z spojrzeniem pełnym niecierpliwości, a potem schował mój komunikator do kieszeni.
Wiedziałam, że jeśli w ciągu 20 minut powietrze nie wróci do mojej klatki piersiowej, wielkie żyły prowadzące do serca zostaną ściśnięte i krew nie będzie mogła wrócić. Odchyliłam głowę do tyłu, by na niego spojrzeć, ale on już odwrócił się do Klarysy, która przybrała wyraz niewinnej owieczki. Wstała i wróciła do jego boku, zostawiając mnie na ziemi. Wtedy zdałam sobie sprawę, że transmisja z mojego sprzętu trafia do pokoju dyżurnego dowództwa ABS.
Jeśli funkcje życiowe operatora wykazują anomalię, na przykład tętno nagle przekraczające 160, system automatycznie eskaluje alert. Zostałam powiadomiona o tym w minutę i 20 sekund po tym, jak Juliusz zaczął działać. Przed nami byli uzbrojeni wrogowie do zlikwidowania, a ja leżałam bez możliwości ruchu, patrząc, jak medycy ładują nosze do helikoptera. Juliusz stał obok, otrzepał ręce i powiedział, że zostanie pociągnięty do odpowiedzialności.
Ale to nie miało sensu – to on powinien być odpowiedzialny za to, co się stało. Kilka dni później, w szpitalu, odwiedził mnie Artur Chojnacki. Podszedł do łóżka, ale nie usiadł. Powiedziałam mu wprost: „Ten system nie należy do Juliusza.
Jeśli chcesz zabrać system bezpieczeństwa, nie będę cię powstrzymywał. Zgłaszałam to do ABS pięć razy”. Artur spojrzał na mnie zaskoczony, ale nie zdążył odpowiedzieć, bo w drzwiach stanęła Karolina z trzema dokumentami do podpisania. Myślała, że wszystko należy do firmy, ale ja wiedziałam lepiej.
Powiedziałam jej, że to nieporozumienie, że system bezpieczeństwa jest mój, zbudowany przez lata pracy. Jej ciało zachwiało się do tyłu, a monitor serca zaczął pikować szybciej, zanim powoli wrócił do normy. Nagranie z tamtej operacji przeskoczyło o 6 minut do przodu. Znacznik czasu pokazywał 8 minut do strzelaniny, a kompletny łańcuch dowodów został wysłany do prokuratury.
Wyraz twarzy Mazura był trudny do opisania, gdy prokurator czytał akt oskarżenia przez prawie 20 minut. „Oskarżony, wiedząc, że jego działania doprowadzą do śmierci ofiary, aktywnie dążył do tego wyniku. Przesunął pan czas operacji o dwie godziny do przodu, aby pasował do tego okna”. Juliusz próbował się bronić, ale gdy tylko kiwnęłam głową, Karolina odwróciła się do sędziego i powiedziała: „Zmuszałeś mnie do całej brudnej roboty.
Pierwszego dnia, kiedy dołączyłam do projektu bezpieczeństwa”. Strażnik sądowy podszedł do przodu i Juliusz został zmuszony do powrotu na krzesło, jego kajdanki napięły się do granic możliwości. Transfer do więzienia zakończył się dziś rano o 9. Moja ocena zdolności do służby została zatwierdzona i dostałam rozkaz zgłoszenia się do bazy osiem.
Kiedy weszłam, zobaczyłam 12 członków zespołu w granatowych mundurach taktycznych ABS, z tymi samymi czarnymi metalowymi insygniami, które noszę na piersi. Schowałam nową bransoletkę do kieszeni i odwróciłam się do całego zespołu, wsuwając świeży magazynek do karabinu. Widziałam w ich oczach ten rodzaj jasności, którą widzi się tylko u kogoś na początku lat 20. Ale w ciągu tych trzech lat zbudowałam system bezpieczeństwa, który chronił dziesiątki tysięcy ludzi.
Złożyłam papier i włożyłam go z powrotem do koperty, czując, jak sznur napięty do granic możliwości w końcu powraca do swojego właściwego stanu.