„Panie Wiesławie, czy chce się pan odnieść do zeznań? ” – głos sędziego przebił się przez szum w mojej głowie. Spojrzałem na ławę przysięgłych, a potem na Anetę, która uśmiechała się bezczelnie, jakby już w myślach wydawała moje miliony. Czekałem do samego końca, wiedząc, co zaraz nastąpi.
Leszek siedział obok ich adwokata, pewny siebie aż do przesady, a Krystyna, moja żona od ponad dwudziestu lat, trzymała się tak, jakby pozowała do zdjęcia do magazynu dla kobiet sukcesu. Wszystko zaczęło się kilka miesięcy wcześniej. Wracałem do domu wykończony, późnym wieczorem, a Krystyna już prawie spała. Potem pewnego dnia przeniosła swoje rzeczy do osobnej sypialni, bo „źle sypia”.
Wchodziłem do kuchni, a tam Krystyna i dzieci siedzieli pochyleni nad papierami, ale gdy tylko się zbliżałem, składali dokumenty i udawali, że rozmawiają o pogodzie. Myślałem, że to tylko kryzys, że może uda mi się odbudować most, zanim wszystko runie. Ale kiedy wróciłem do domu jak nakręcony, pełen energii, i podałem kwotę, którą chciałem zainwestować w firmę syna, Damian aż się zakrztusił wodą, a Aneta wytrzeszczyła oczy jak dziecko patrzące na rachunek za wakacje all inclusive. Krystyna tylko powiedziała: „Kochanie, ja nie wyrzucam pieniędzy do śmieci”.
Wiedziałem, że coś się szykuje, ale nie wiedziałem co. Aż do tamtego popołudnia, kiedy wszedłem do domu swoim kluczem. Krystyna, moja żona, była w ramionach Leszka. Stałem w progu, a oni nawet mnie nie zauważyli.
Cicho podszedłem do wieszaka, wziąłem płaszcz i wyszedłem. Wsiadłem do pierwszego nocnego autobusu, jaki podjechał. Pojechałem do ojca, na wieś, do domu, w którym brakowało luksusów, do których przywykłem. Ojciec wszedł do kuchni, spojrzał na mnie i powiedział tylko: „No i co ty narobiłeś, chłopie?
“. Nie odpowiedziałem. Po prostu usiadłem przy stole i zacząłem planować. Dowiedziałem się od Beaty, która straciła pracę u Leszka, że on i Krystyna od dawna knuli przeciwko mnie.
„Panie Wiesławie, pan nie wie, do czego on jest zdolny” – powiedziała mi kiedyś, ale wtedy nie słuchałem. Teraz słuchałem. Zadzwoniła do mnie późnym wieczorem z nowego numeru, bo bała się, że ktoś ją namierzy. „Proszę nie wracać do Warszawy” – ostrzegła.
Ale ja musiałem wrócić. Wsiadłem do starego forda ojca, którego skrzynia biegów brzmiała jak jęczący wiatr, i ruszyłem do miasta. Kiedy dojechałem, było już po dwudziestej. Złożyłem dokumenty, które przygotowywałem przez tygodnie, u adwokata.
Leszek zatrzasnął metalowe zapięcie teczki i powiedział: „Jeśli zniknę, pan musi doprowadzić to do końca”. Ale ja nie zniknąłem. Wróciłem na rozprawę. I teraz siedzę tutaj, patrząc na Krystynę, która właśnie usłyszała, że śledczy Wójcik chce z nią porozmawiać.
„Zatrzymanie do wyjaśnienia w sprawie współuczestnictwa oraz składania fałszywych zeznań” – usłyszałem. Leszek wstał gwałtownie, ale policja już podeszła. Aneta spojrzała na mnie z nienawiścią, ale nie powiedziałem ani słowa.
Oparłem rękę o zimny beton i powiedziałem półgłosem do siebie, do świata, do przyszłości: „Do usłyszenia”.