Mój syn chciał mnie wymazać i dowiedziałam się o tym, bo zapomniał odłożyć słuchawkę. Najpierw krótki trzask, jakby kropla spadła do studni. Już sięgałam po telefon, żeby odłożyć go na stół i nagle głos. Jej zimny, równy jak szkło.
Ona wierzy, za parę tygodni będzie pamiętać nawet jak ma na imię. Cisza w kuchni zrobiła się lepka. Zapach cynamonu z wystygłego kompotu mnie odrzucił. Po tym głosie jego znajomy, zmęczony, rzeczowy.
Najważniejsze, żebyś nie przedawkowała. Wszystko ma wyglądać naturalnie. Ścisnęłam słuchawkę tak mocno, że aż pobielały mi palce. Mówili o mnie.
Musiałam działać natychmiast. Nazywam się Bronisława Żanowska, ale wszyscy mówią do mnie Bronia. Posadziłam ją 10 lat temu, kiedy wreszcie mogłam odetchnąć po długim biegu, pracy, długach, rozwodzie, bezsennych nocach przy maszynie do szycia. Byłam z niego dumna, gdy dostał pracę w mieście, gdy przeprowadził się bliżej centrum, gdy przyprowadził do domu Martę.
Emotikony, przepisy z nastawy, linki do artykułów 50 plus i aktywność mózgu uprzejmie z troską, tak poprawną, że po niej czułam się winna. Śmiałam się do nich, poprawiałam kołnierz. Wracałam do domu w półmroku i w tym półmroku każda drobnostka stawała się ostrzejsza. Mamo, uśmiechnęłam się do siebie.
Kiwałam głową do słuchawki, choć wiedziałam, że tego nie widzi. Nie do mnie, lecz do świata. To było świadectwo, które samo przyszło do mnie do kuchni, usiadło naprzeciw i podniosło oczy. Więc wstałam, powoli nalałam sobie wody i wypiłam ją do dna.
Weszli do domu i poczułam jak w moje miejsce wchodzi obcy chłód. Bolesław zajrzał do apteczki, zaczął przeglądać buteleczki, ale już wysypywał tabletki do śmieci. Zostawiała na stole karteczki kolorowe z napisami: „Weź tabletki, zadzwoń do lekarza, nie zapomnij kluczy”. Coraz częściej łapałam się na tym, że mówię sama do siebie.
Ten, do którego cię zapisaliśmy. Ostrożnie wysypałam do śmieci. Tu wszystko rozpisane co do godziny. No to co?
Najpierw chciałam zadzwonić do syna i zapytać wprost, ale potem przypomniałam sobie jego oczy i słowa Marty, żebyś nie stała się zupełnie bezradna. Wstałam i poszłam do apteki, tej w której znali mnie od lat. Kiedy wróciłam do domu, Marta już tam była, w mojej kuchni, bez telefonu, bez pytania. No tych, które zaczęłyśmy wczoraj.
Potem podeszłam do telefonu i wyjęłam starą książkę adresową. Usiadł w moim ogrodzie, wyjął notes, zaczął notować. Numer licencji należy do zmarłego doktora. Bolesław chce pełnomocnictwa, a gdy staniesz się niezdolna do samodzielności, wszystko przejdzie na niego.
Podeszłam do okna. Czasem gdy syn wychodził do ogrodu, pozwalała sobie na zbyt wiele. No przecież sama czujesz, że jesteś inna. Próby przymuszenia cię do hospitalizacji.
Zaadresowałam do notariusza, z którym współpracowałam jeszcze przy sprawach pracowni. W piątek pojedziesz do kliniki. Wsadzili mnie do samochodu. Marta odwróciła się do mnie i powiedziała cicho, prawie łagodnie: „Mamusia, musisz odpocząć”.
Bolesław pobladł do sinienia. Rzucił się do mnie, ale policjant go powstrzymał. Wróciliśmy do domu.
Wyrzuciłam je do śmieci i myłam ręce aż po łokcie, dopóki skóra nie zrobiła się czerwona.