„Kocham twój pierścionek” – powiedziała Lena, przeciągając słowa z sarkazmem, jakby brała udział w przesłuchaniu do telenoweli, o którą nikt nie prosił. Delikatnie obróciła pierścionek na palcu Renaty, jakby był regulatorem jej zdolności do niezamienienia tego miejsca w pogorzelisko. „No bez urazy! ” – dodała, uśmiechając się do pozostałych członków zarządu.
Wszyscy wiedzieli, o co chodzi. Renata nosiła ten pierścionek od tygodnia, a Lena nie przepuściła żadnej okazji, by go skomentować. Ale zanim ktokolwiek zdążył zareagować, Lena przeszła do sedna. „Ale zanim przejdziemy do tego trzęsienia ziemi, szybka sprawa” – rzuciła, otwierając teczkę.
Zarząd uśmiechał się mocniej, gdy Lena wchodziła do pokoju. Zauważyła to. Jej pomysły brzmiały podejrzanie podobnie do wątków ze Slaka sprzed trzech tygodni. Gdyby Lena wiedziała cokolwiek o pochodzeniu tych pomysłów, przepraszałaby z CV przyczepionym do bukietu.
Ale Lena nie wiedziała. Widziała tylko okazję do popisu. Renata zacisnęła zęby. Może powinna wrócić do strategii.
Może powinna po prostu przeczekać. Ale zanim zdążyła cokolwiek postanowić, drzwi się otworzyły. Zapach pieniędzy dotarł do biura, zanim Ignacy Rylski przekroczył próg. Nie tych chrupiących, świeżych banknotów.
Stary majątek. Skurzane teczki, wykwintna whisky, ciche odrzutowce lądujące bez planów lotu. Pieniądze, które nie wchodzą do budynku, tylko go lustrują. Rylski miał szerokie ramiona, sztywny chód, dłonie jakby stworzone do podpisywania traktatów, a nie umów.
Zrobił krok do przodu. Wszyscy wiedzieli, kim jest. Pochodził od człowieka, który zniknął tuż przed krachem i zabrał ze sobą dwadzieścia miliardów złotych nieujawnionych aktywów. Nikt nie wiedział, po co Rylski przyszedł.
Renata co chwilę zerkała na telefon, prawdopodobnie przeglądając filtry do selfie, które zrobiła w lustrze korytarzowym pięć minut wcześniej. Lena wciąż mówiła. Rylski stał nieruchomo. A potem miliarder wstał.
Szedł spokojnie, cicho, z rozmysłem. Prost do krzesła Renaty. Ludzie poruszyli się w fotelach jak uczniowie obserwujący, jak nauczyciel podchodzi do kogoś z sekretną notatką. Renata podniosła wzrok.
Rylski pochylił się. „Jeśli doszło do jakiegoś nieporozumienia, chętnie” – powiedział. Renata otworzyła usta. „Doszło do nieporozumienia” – odparła.
Lena miała opuszczoną szczękę tak daleko, że wyglądała jak ryba przeznaczona do filetowania. Nie rozumiała, co się dzieje. Do lunchu była to już pełnoprawna teoria spiskowa w pokoju do kopiowania. Dwie minuty później Renata oznaczyła rozbieżność w wysokości dwustu czterdziestu tysięcy złotych na globalnym koncie transferowym, którego nikt nie sprawdzał od osiemnastu miesięcy.
„Mój odrzutowiec był w połowie drogi do Curychu” – powiedział Rylski, patrząc na Renatę. „Twój ojciec był jedynym człowiekiem, którego widziałem, jak doprowadził naród do bankructwa, nie pocąc się”. Rylski sięgnął do kieszeni płaszcza i wyjął małą czarną kartę wytłoczoną nieoznaczoną. Wsunął ją w stronę Renaty.
Wsunęła kartę do swojej teczki, jakby była notatką ze spotkania. Nie odezwała się do nikogo. Zalogowała się do bezpiecznego terminala, o którym wiedziały tylko dwie osoby w firmie. Imię na przodzie, napisane głębokim atramentem: tylko do rąk przewodniczącej rady nadzorczej.
Miała dostęp do plików, do których nie powinna. „Oznaczyłam rozbieżność wewnętrzną w wysokości dwustu czterdziestu tysięcy złotych dni temu” – powiedziała Długosz, wchodząc do środka. Łągiewski zatoczył się do tyłu, jakby został postrzelony. Pot wystąpił mu na czoło, tuż do rzęs zaczynał mu spływać.
Długosz odwróciła się do Renaty. „Czy chciałaby pani zwrócić się do zarządu? ”
Biuro założyciela nie zmieniło się od dwudziestu lat. Te same mahoniowe ściany, ta sama mosiężna lampa z przekrzywionym abażurem, to samo czarno-białe zdjęcie pierwotnych partnerów.
Wszyscy uśmiechnięci, z mankietami podwiniętymi, zanim pieniądze naprawdę ich utwardziły. Naprzeciwko Renaty siedział Marek Brand. Człowiek, którego nazwisko wciąż widniało na budynku, mimo że zarząd robił wszystko, by zamienić go w figuranta. Brand westchnął.
Przechylił głowę. Przełknął ślinę. Wreszcie otworzył szufladę biurka i wyjął list. Pięć minut później Łągiewski wpadł do środka, czerwony i bełkoczący.
Odwrócił się do Renaty z szalonymi oczami. Szlochała, tuż do rzęs rozmazany. Zamiast odpowiedzieć, sięgnęła do torby i wyciągnęła małe czarne aksamitne pudełko. Bez logo.
Bez zapięcia. Otworzyła je, zdjęła pierścionek i włożyła go do środka, jakby zamykała rozdział w książce, której nigdy nie zamierzała napisać.