„Tomek, myślę, że musimy ją po prostu zabrać do nas” – powiedziałam, odwracając się od garów. Stał w drzwiach kuchni, z tą swoją wieczną miną, która mówiła wszystko, zanim zdążył otworzyć usta. „No co ty? Babcia Halinka?
Tu? Przecież ona wymaga stałej opieki, a my oboje pracujemy. Kto się nią zajmie? ” – Tomek założył ręce na piersi, jakby już wygrał tę dyskusję, zanim na dobre się zaczęła.
„Ojciec mi to zostawił w testamencie. To była jego ostatnia wola, żebym się nią zaopiekowała” – wykrztusiłam, zmuszając się, by spojrzeć mu prosto w oczy. „No dobre i to. Ale czy ona w ogóle chce?
Miałaś z nią rozmawiać. Ona ma swoje lata. A do jakiegoś domu opieki to nie chce iść? ” – Tomek wzruszył ramionami i już sięgał po pilota od telewizora.
Czułam, jak coś we mnie pęka. Babcia Halinka obiektywnie nie należała do aniołków. Potrafiła być zrzędliwa, uparta i miała swoje zdanie na każdy temat. Ale była też samotna, stara i potrzebowała pomocy.
Ojciec, zanim umarł, spojrzał na mnie tym swoim zmęczonym wzrokiem i powiedział tylko: „Zaopiekuj się nią. Obiecaj mi to”. I obiecałam. „To nie jest takie proste.
Ona nie chce się nigdzie ruszać. Mówi, że w jej wieku rewolucja to za duży stres” – tłumaczyłam, ale Tomek już nie słuchał. Poklepał mnie tylko po ramieniu i zniknął w salonie, gdzie czekał mecz. Następnego dnia zadzwoniłam do babci.
Zgodziła się na tymczasowe przenosiny, ale pod warunkiem, że to ja będę ją odwiedzać, a nie ona będzie mieszkać u nas. Uparty z niej uparciuch. W końcu jednak uległa, gdy powiedziałam jej o obietnicy danej ojcu. W sobotę Tomek zwinął się z domu pod pretekstem wyjścia do kumpla.
Wrócił dopiero w nocy, pachnący cudzymi perfumami i tanim alkoholem. Nie powiedziałam nic. Udawałam, że śpię. Babcia wprowadziła się tydzień później.
Zajęła pokój z widokiem na podwórko, przyniosła swoje porcelanowe imbryki i szydełkowe serwetki. Tomek zachowywał się poprawnie, ale czułam, że każda chwila z nią go męczy. Zaciągał się na balkonie, wzdychał, zerkał na zegarek. Znosił to jak karę.
Pewnego wieczoru, gdy babcia poszła spać, Tomek zaatakował mnie z kanapy:
„No i co? Ile ona jeszcze ma tu zostać? Bo ja tak nie wytrzymam. To nie jest normalne życie.
Młody człowiek, a musi patrzeć na taką staruchę”. Zamarłam. „To twoja babcia. Nasza babcia.
Ona potrzebuje pomocy. ”
„Pomocy? To ona potrzebuje opieki, profesjonalnej opieki. A my potrzebujemy żyć.
Poza tym czy ty w ogóle wiesz, co jest w tym testamencie? Bo ja się zastanawiam, czy ojciec nie zostawił wam jakiejś kasy, co? ” – Tomek zmrużył oczy. tego gestu nigdy wcześniej u niego nie widziałam.
„Słucham? Jaka kasa? Mówiłam ci, że to testament moralny. Chodziło o babcię.
”
„Tak? A ciekawe. Bo ja tam słyszałem, że twój ojciec całkiem nieźle się ustawił przed śmiercią. Ciekawe, co z tymi oszczędnościami.
Może warto by było je wyciągnąć na światło dzienne, co? ” – jego głos stał się słodko-kwaśny. Obudziło się we mnie to, co od miesięcy próbowałam zdusić. Zrozumiałam w tamtej chwili, że nie chodziło mu wcale o babcię.
Ani o dobro rodziny. Chodziło o to, żeby sprawdzić, czy nie ma czego zgarnąć. „Babcia zostaje. To nie podlega dyskusji” – powiedziałam twardo i poszłam spać.
Ale nie spałam. Leżałam i patrzyłam w sufit. Czułam, że to dopiero początek. Że Tomek nie odpuści tak łatwo.
Że za tym wszystkim kryje się coś znacznie większego niż zwykłe niezadowolenie z trudnej sytuacji rodzinnej. Następnego dnia, gdy wróciłam z pracy, Tomek siedział przy stole z dziwnym uśmiechem, a przed nim leżała koperta, którą znalazł w szafie ojca, którą przywiozła babcia. „Kochanie, myślę, że powinniśmy porozmawiać.
Mam pewną informację, która cię zaskoczy” – powiedział, a ja poczułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg.