Czekałem na dzień ślubu mojego syna, gdy nagle nasz rodzinny kierowca wepchnął mnie na tylne siedzenie swojego samochodu i przykrył kocem. „Co ty do diabła robisz? ” – syknąłem, próbując się wyrwać. „Musi pan coś usłyszeć, zanim Błażej pójdzie do ołtarza, i on nie może wiedzieć, że pan słucha” – odpowiedział szeptem Fryderyk, po czym dodał głośno: „Gotowy do drogi, Fred”.
Błażej wsunął się do środka. Jego perfumy wypełniły samochód – te same co Bernarda. „Jestem w drodze do kościoła” – powiedział do telefonu. Przycisnąłem dłoń do piersi, próbując uspokoić oddech.
Nagle usłyszałem głos Nataszy: „Ktoś do mnie dzwoni? Do zobaczenia przy ołtarzu”. „Przestań do mnie dzwonić” – powiedziała potem ciszej, niemal do siebie. Chciałem krzyczeć: kto to był, kto do ciebie dzwonił, co ukrywasz?
Ale Fryderyk ruszył, mówiąc: „Jedziemy do kościoła”. Nawet ukryty pod kocem, zapamiętałem drogę do katedry. Gdy dotarliśmy na miejsce, Błażej wysiadł, a ja wymknąłem się bocznym wejściem. Zobaczyłem Nataszę, która uśmiechała się do Błażeja promiennie i zaprosiła go gestem do środka.
Odwróciłem się do Fryderyka, ale wtedy podbiegła do Nataszy mała dziewczynka, wołając: „Mamo! ”. Bret odesłał ją do środka. Podszedłem do drzwi i zapukałem.
Natasza przez miesiące studiowała moją rodzinę, planując zbliżyć się do Błażeja, by dostać się do naszych pieniędzy. Musieliśmy jechać do kościoła – ale nie na ślub, tylko na konfrontację. Spojrzałem na Breta, stojącego na ganku z teczką mocno przyciśniętą do piersi. 20 minut później wszedłem do domu jakby nigdy nic.
Błażej odwrócił się do mnie, wciąż z rękami na krawacie. „Pan Collins jedzie do kościoła” – powiedziałem do siebie, patrząc w lustro. Podróż do katedry wydawała się jazdą prosto w burzę, którą sam wywołałem. „Szepnąłem do pustego samochodu” – przypomniałem sobie, a moja głowa wróciła do przeszłości, pełna żalu.
Błażej wpadł do mojego biura promienny, ale klakson samochodowy sprowadził mnie z powrotem do teraźniejszości. Goście w strojach wizytowych zmierzali do wejścia. Tyler poprowadził mnie za ołtarz do małej sali przygotowań. Natasza dotarła do ołtarza i odwróciła się do Błażeja.
Wyciągnął do niej dłoń, uśmiechając się nerwowo, z oczami lśniącymi od wzruszenia. Błażej podszedł do mnie. Moje oczy spotkały się z oczami mojego syna, tak podobnymi do oczu Bernarda, i moje serce pękło, ale nie zawahałem się. „Natasza, powiedz mi, że on kłamie” – powiedział Błażej głosem łamiącym się, gdy Bred dotarł do ołtarza i zatrzymał się kilka kroków od nich.
Zoi, nieświadoma powagi sytuacji, radośnie pomachała do tłumu. Błażej zachwiał się do tyłu jak uderzony. Natasza przyznała, że studiowała naszą rodzinę i wybrała Błażeja, by po ślubie uzyskać dostęp do naszych pieniędzy i zniknąć. Podszedłem do niej.
W tej chwili do katedry weszło dwóch funkcjonariuszy. Jeden z nich podszedł do mnie. „Pomożemy mu dojść do siebie” – powiedziałem do funkcjonariusza, ale Natasza odwróciła się do Błażeja zdesperowana. Tyler podszedł do Błażeja: „Dlaczego czekałeś aż do ołtarza?
Teraz wracasz do zdrowia”. Błażej wraca do zdrowia, uczy się ufać. „Wracajmy do domu, tato” – powiedział w końcu.