Następnego dnia wrócili do pustego budynku. Łukasz szedł pierwszy, pewnym krokiem, jakby nadal miał prawo decydować o każdym zakątku tego miejsca. Ja zostałem przy drzwiach. Dom nie jest duży ani szczególnie elegancki, ale stoi tu ponad dwadzieścia lat.
Znam w nim każdy skrzypiący stopień, każdą deskę w podłodze, każdy cień, który pojawia się w południe w kuchennym oknie. Ta wiedza została mi po ojcu, który nauczył mnie jednego: człowiek powinien wiedzieć, co naprawdę do niego należy. Zaproponowałem Łukaszowi, żeby przeniósł swoją działalność do mojego budynku na nadodrzu. Parter był gotowy do pracy, świeżo odmalowany, z nowym oświetleniem.
Łukasz przychodził rano, spotykał się z klientami, a ja od czasu do czasu wchodziłem na piętro, do warsztatu, żeby sprawdzić, czy wszystko działa jak trzeba. Pewnego dnia wszedłem do budynku, żeby wziąć z warsztatu dłuto, które zostawiłem poprzedniego wieczoru. Na blacie w sali konferencyjnej wisiała suknia ślubna. Biała, delikatna, na wieszaku, jakby czekała na swoją właścicielkę.
Nie należała do żadnej klientki, bo wisiała tam również następnego dnia. Nie powiedziałem wtedy nic. Zamiast tego wróciłem do starego nawyku z czasów, gdy prowadziłem biuro projektowe. Zacząłem notować.
Przyjeżdżałem do budynku wcześniej niż zwykle. Sprawdzałem godziny, w których Łukasz otwierał drzwi, zapisywałem nazwiska osób, które wchodziły i wychodziły. Budynek należał do mnie. Ale do czego jeszcze?
Kiedy w końcu postanowiłem z nim porozmawiać, stał w głównym pomieszczeniu, twarz zaczerwieniona, jak u człowieka przygotowanego do wygłoszenia przemowy. W ręku trzymał kartkę papieru. Wyciągnął ją w moją stronę, a ja zobaczyłem długą listę zastrzeżeń. Jej treść była zaskakująca.
Zadzwoniłem z jego biura do dwóch osób. Najpierw do księgowej, potem do mojej bratanicy. Poprosiłem o dostęp do historii transakcji. Kiedy przyszła, spadłem na krzesło.
W ciągu ostatnich trzech miesięcy z mojego rachunku firmowego zniknęło ponad dziewięćdziesiąt tysięcy złotych. Żadnych faktur, żadnych podpisów, które bym pamiętał. Łukasz zadzwonił do mnie w środę rano. Spokojnym głosem powiedział, że musi coś wyjaśnić.
Na stole w biurze leżały katalogi meblowe, obok notes z wymiarami pokoju. Mówił o remoncie, o nowym biurze, o planach. Ja patrzyłem na te katalogi i myślałem o tym, że z moich pieniędzy kupuje sobie coś, czego nawet nie widziałem. W czwartek rano pojechałem do banku.
Urzędnik był uprzejmy, w sposób, jaki mają ludzie przyzwyczajeni do klientów z niekompletną dokumentacją. Powiedział, że dostęp drugiego partnera zostanie czasowo zawieszony do czasu wyjaśnienia sprawy. Kiedy wychodziłem, poczułem, że ktoś mnie obserwuje. Odwróciłem się – nikogo.
Ale to uczucie nie minęło. Dwa dni później zadzwoniłem do firmy przeprowadzkowej. Sześciu ludzi, dwie ciężarówki, dokładna lista rzeczy do zabrania. Wszystko z tej listy należało do mnie.
Kiedy przyjechali, stałem obok i patrzyłem, jak pakują biurka, krzesła, szafy. Obok drzwi stał kubek Łukasza i mała ramka ze zdjęciem. Zostawiłem je. Wszedłem jeszcze raz do środka, żeby sprawdzić, czy nic nie zostało.
Potem wsiadłem do samochodu i pojechałem do domu, ale nie zatrzymałem się tam. Zamiast tego wjechałem do małej kawiarni niedaleko centrum. Zamówiłem czarną kawę i usiadłem przy oknie. Patrzyłem na ludzi przechodzących ulicą i próbowałem zrozumieć, kiedy właściwie przestałem widzieć to, co działo się tuż przede mną.
Paweł zadzwonił chwilę później. Powiedział, że musimy się spotkać, że to ważne. Umówiliśmy się w tej samej kawiarni. Przyszedł z Sandrą, która od razu weszła do środka, nawet nie zdejmując płaszcza.
Poszła prosto do sali konferencyjnej w budynku, ale budynek był pusty. W kawiarni ktoś przesunął krzesło po podłodze, ekspres do kawy syknął parą. Sandra patrzyła na mnie tak, jakby chciała zapytać o coś, czego nie potrafiła ubrać w słowa. Potem usłyszałem, że Łukasz idzie teraz do biurka, że próbuje do mnie dzwonić, że ktoś sprawdzał drzwi do zaplecza, zajrzał do małego gabinetu, otworzył nawet szafkę w korytarzu, jakby liczył, że meble mogły się po prostu przesunąć.
List od adwokata Łukasza przyszedł cztery dni później. Nie bezpośrednio do mnie. Trafił najpierw do kancelarii Tomasza, tak jak ustaliliśmy wcześniej. W liście było napisane: po pierwsze, natychmiastowe przywrócenie dostępu Łukasza do rachunku firmowego.
Po drugie, zwrot kosztów poniesionych w związku z remontem. Po trzecie, przeprosiny. Kiedy to przeczytałem, usłyszałem w słuchawce coś, co brzmiało bardzo podobnie do uśmiechu. Tomasz zapytał, czy chcę odpowiedzieć na piśmie.
Powiedziałem, że tak, ale najpierw muszę sprawdzić jedną rzecz. Po kilku minutach zadzwoniłem do Pawła. Później do Tomasza. Powiedziałem im jedno zdanie: ja jeszcze nie do końca wiem, co się dzieje.
Wstałem od stołu, podszedłem do okna i patrzyłem na miasto, które nagle wydało mi się obce. Jeszcze tego samego dnia zadzwoniłem do Renaty. Telefon do przedstawiciela pracowni architektonicznej trwał może pięć minut. Powiedziała: „W takim razie przejdźmy do szczegółów”.
I wtedy zrozumiałem, że to dopiero początek. Do sądu pojechaliśmy z Tomaszem wcześnie rano. Sandra wyjechała z Wrocławia, miała lot do Warszawy wieczorem. Wróciłem myślami do stolika w kawiarni, do słów, które padły.
Łukasz zaproponował układ: jeśli podpiszę pełne zrzeczenie się wszystkich pretensji do budynku i firmy, on odstąpi od roszczeń. Kiedy przyjechała do mnie kilka dni później, nie wchodziłem do środka. Stałem przed domem, patrzyłem na te same ceglane ściany, te same okna. Po pół godzinie uruchomiłem silnik i pojechałem do domu.
W warsztacie leżały deski, które kupiłem miesiąc temu. Powiedziałem sobie, że z tych materiałów powstanie nowy regał na książki do przedpokoju. Kilka dni później Magda przyjechała z dużym garnkiem minestrone i butelką lemoniady. Kiedy pojechała, poszedłem do gabinetu, otworzyłem szufladę z dokumentami, położyłem na biurku kopię listu od adwokata.
Potem wróciłem do warsztatu.