Do zajezdni chodziłem jeszcze za czasów, kiedy autobusy kopciły tak, że człowiek wracał do domu przesiąknięty spalinami. Do dziś nie wiem po co – ja tylko do pracy. Ale wracało się i wiedziało, po co to wszystko robisz. Dom pod Poznaniem kupiliśmy z Danutą, kiedy Paweł chodził do podstawówki.
Do dziś pamiętam ciszę po pogrzebie. Ludzie wracają do swoich spraw, a ty wracasz do pustego domu i nagle słyszysz, jak głośno chodzi lodówka. Wieczorami ta cisza potrafi wejść człowiekowi do głowy. Którejś niedzieli Paweł przyjechał do mnie sam i powiedział, że powinienem się do nich przeprowadzić.
No do was? No tak, do nas. Dali blisko 800 000 zł za dom. No i co ty taki samotny, co?
– mruczałem do niego. No wysiadaj! – rzuciłem do psa. Był do mnie podobny ten Misiek.
A wy też macie czasem wrażenie, że psy są podobne do swoich właścicieli? Tak właśnie Misiek pojechał ze mną do Wrocławia. Potem córka Teresy podłączyła telefon do głośnika i puściła jakąś muzykę. Oj, bo od rana same tragedie lecą – powiedziała.
On chyba wlazł do kuchni – mruknąłem. Wziąłem ten kubek do ręki, obity, wyblakły z logo MPK sprzed lat. Piłem z niego kawę chyba przez 20 lat. Czasem specjalnie dłużej spacerowałem z Miśkiem, żeby nie wracać od razu do domu.
Późnym wieczorem schodziłem do kuchni, kiedy oni siedzieli jeszcze w salonie. Misiek leżał pod stołem i tylko podnosił łeb, kiedy coś do niego mówiłem. Wieczorami przychodziła do mojego pokoju z książką albo kredkami – wnuczka. Kiedy weszła do domu, od razu mnie objęła.
W pewnym momencie zauważyła karton stojący przy drzwiach do tarasu. Przed kolacją Teresa zapukała do mojego pokoju. Paweł powiedział tylko: „Karolina, no tak cicho”, jakby komentował pogodę. Do końca kolacji prawie się nie odzywałem.
Zszedłem do swojego pokoju. Teresa weszła do środka i zamknęła za sobą drzwi. Po chwili powiedziała już spokojniej: „Pojedź ze mną do Gdańska”. No o wszystkich – mówiła.
No i wydaje mi się uczciwe, żeby pan też dokładał się do domu – padło przy stole. Spojrzałem na Pawła, który właśnie wszedł do kuchni. Wrzuciłem rzeczy do pralki i ledwo ją włączyłem. No ale dzieci jeszcze śpią – usłyszałem.
Któregoś sobotniego popołudnia poprosił mnie do ogrodu. „Tato, no może powinieneś się trochę bardziej dostosować” – powiedział. Kiedy wróciłem do salonu, Karolina trzymała wyciąg w ręku. Schowałem dokument do kieszeni i nic więcej nie powiedziałem.
Drzwi do mojego pokoju były cienkie, a w domu panowała cisza. Od razu wiedziałem, że do czegoś zmierza. „Tato, mam taką jedną sprawę” – zaczęło się. No formalnie na spółkę.
No dobra. Poszliśmy do małej cukierni niedaleko szkoły. W końcu zadzwoniłem do Teresy. Kiedy Karolina zeszła do kuchni, spojrzała na mnie podejrzliwie.
Po śniadaniu powiedziałem, że jadę do miasta coś załatwić. Chciałbym zmienić upoważnienia do kont i lokat – powiedziałem. Potem pojechałem do notariusza. Pan komuś dostęp do kont?
– zapytał. Kiedy wróciłem do domu, było już ciemno. Miałem sprawy do załatwienia. Kubek był jedyną rzeczą, która naprawdę należała jeszcze do mnie.
A ona tylko rzuciła przez ramię „oj przypadkiem” i wróciła do domu. Nie wszedłem do środka robić awantury. Misiek wyszedł z podławki powoli i podszedł do mnie ostrożnie. W końcu wstałem, zabrałem kubek i poszedłem do swojego pokoju.
W końcu napisałem do Teresy, kiedy mogę przyjechać. Najpierw zadzwoniłem do małej firmy przeprowadzkowej. Dwa dni przed wyprowadzką wszedłem późnym wieczorem do kuchni po herbatę. No właśnie – mruknąłem.
No stary – powiedziałem cicho do Miśka. Pojechałem do Teresy. Droga do Gdańska była długa, ale spokojna. „No już tato” – powiedziała cicho.
„Już jesteś u siebie”. Kuba od razu zabrał Miśka do ogrodu, a z kuchni pachniało rosołem. W następnych tygodniach zacząłem wracać do życia powoli, kawałek po kawałku.