„Zofio, przyznaj się do błędu” – usłyszałam, a potem dwadzieścia uderzeń szpikrutą przecięło moją nagą łopatkę. Krew i zimny pot kleiły się do skóry, gdy Jakub patrzył na mnie z góry, powtarzając, że jestem zdolna do wszystkiego z zazdrości – nawet do wykorzystania pięcioletniego dziecka. Nie wiedziałam, o czym mówi, ale wiedziałam, że to początek końca. Dziesięć minut później sam zszedł do piwnicy, a w jego głosie drżał tłumiony ból.
„Zabieram was do domu” – rzucił, ale nie do szpitala. Pojechaliśmy do willi w Konstancinie, gdzie bez znieczulenia miałam poczuć każdy centymetr jego gniewu. Gdy wróciłam do salonu, zobaczyłam wiadomości. Grupa Zawadzki, jego firma, planowała debiut na WIG 20, a w niespełna dziesięć minut od otwarcia giełdy osiągnęła maksymalny limit spadków.
„Wróć do domu” – powiedział, ale ja już wiedziałam, że to nie przypadek. Następnego dnia w但iku Tosia puściła moją rękę i podbiegła do witryny, wskazując na aksamitną sukienkę księżniczki. Sprzedawczyni patrzyła na nas z góry, dopóki nie powiedziałam: „Rachunek wyślijcie do biura prezesa grupy Zawadzki”. Wtedy ukłoniła się nisko, a w jej oczach pojawił się strach.
Wieczorem Marek położył na biurku teczkę. „Wypatroszyłem grupę Zawadzki do samych kości” – powiedział cicho. Pokazał mi tablet. Na nagraniu Jakub tnie materiał nożyczkami i chowa go do torby.
„Wsadzenie go do więzienia byłoby dla niego zbyt łaskawe” – dodał. Patrzyłam w gęstą warszawską noc, czując, że to dopiero początek. Kiedy Jakub próbował wejść siłą do willi, ochroniarze przygwoździli go do ściany, przyciskając jego policzek do zimnego marmuru. „Pomyliłem się co do ciebie” – wysyczał, ale w jego oczach nie było skruchy.
Następnej nocy zadzwonił z innego numeru. „Przyjedź sama z pieniędzmi do opuszczonych magazynów na Żeraniu”. Kiedy weszłam do ogromnej hali, zobaczyłam Tosię przywiązaną do filaru na skraju platformy. Lidia, jego wspólniczka, pełzała do tyłu.
„Przez pięć lat cieszyłaś się honorem, który należał do mnie” – krzyknęła. Zanim zdążyłam zareagować, Marek wyciągnął nakaz aresztowania. „Nie, nie chcę iść do więzienia” – zawyła Lidia. Kiedy syreny ucichły, Marek podszedł do mnie i zapytał: „Dlaczego mówią do ciebie: proszę pani?
”. Spojrzałam na niego, a w mojej głowie rozbrzmiało: trzydzieści uderzeń – pierwsze zniszczyło miłość, dwadzieścia zerwało więź i omal nie kosztowało mnie życia. Wsiadłam do śmigłowca, wzięłam Tosię na kolana i mocno przytuliłam. „Do domu” – powiedziałam.
Ale zanim zdążyłam odetchnąć, zadzwonił telefon. „Jeszcze śmiesz do mnie dzwonić? ” – warknęłam. „Idź żebrać pod most i nie brudź mi książki adresowej”.
Rozłączyłam się i spojrzałam na córkę. Widziałam w stoczni dokera, który do złudzenia przypominał Jakuba Zawadzkiego. A potem sześcioletnia Tosia w białej sukience księżniczki podbiegła do mnie jak motyl, a w jej rączce ściskała karteczkę.
„Mama, tata mówi, że wróci”.