Bordowa sukienka opinająca biodra wisiała na ramionach Julii, gdy stanęła przed lustrem. Granatowa została odłożona do szafy, bo Julia nie chciała już znikać w tłumie. Bartek stanął w progu sypialni, poprawiając pasek od zegarka, i rzucił tylko: „Założysz to? ”.
„Masz z tym problem? ” – odpowiedziała bez odwracania wzroku. „Myślałem, że to będzie luźna kolacja” – powiedział, a Julia uśmiechnęła się krótko. „Luźna.
Ciekawe słowo jak na spotkanie z twoją przyjaciółką z dzieciństwa, która nie odstępuje cię od pół roku”. Bartek uciekł wzrokiem w bok, ale milczał jak zawsze. Kasia, ich córka, wbiegła w piżamie z pluszowym kotem. „Mamo, wyglądasz ślicznie.
Dokąd idziecie? ”. „Na urodziny koleżanki taty” – odpowiedziała Julia, a dziewczynka zniknęła w pokoju. Wyszli z mieszkania w ciszy, a w restauracji od razu poczuła ten ciężar.
Krystyna trzymała się Bartka jak cień, kładąc mu rękę na ramieniu, szepcząc coś do ucha. Julia patrzyła, jak jej mąż nachyla się do tamtej kobiety, jakby to ona była jego żoną. Przy stole Krystyna opowiadała o swojej protezie zębowej i tańcu tango, a Bartek słuchał z uśmiechem, którego Julia nie widziała od miesięcy. W pewnym momencie Julia wstała i poszła do toalety, bo potrzebowała oddechu.
Drzwi zamknęły się za nią, ale po chwili Krystyna weszła do środka, jakby tylko na to czekała. Stanęła przy lustrze, poprawiła włosy i powiedziała cicho: „Chcę, żebyś oddała mi swojego męża”. Cała restauracja zamilkła, gdy wróciły do stołu, bo Krystyna powtórzyła to głośno. „Chcę, żebyś oddała mi swojego męża”.
Julia poczuła, jak cały świat wokół niej zamiera. Bartek patrzył w talerz, nie mówiąc nic. Krystyna stała z uniesioną brodą, a Julia słyszała tylko własne serce. Nie odpowiedziała od razu.
Spojrzała na męża, który nie potrafił nawet podnieść wzroku, i wstała od stołu. Wyszła z restauracji, a za nią cisza, która ciągnęła się przez całą drogę do domu. Bartek szedł obok niej, ale był daleko, jakby ktoś go przeniósł do innego świata. W domu zamknął się w sypialni, a Julia usiadła na podłodze w kuchni, oparta o zimną ścianę.
Tej nocy nie spała, ale o poranku obudziła Kasię, spakowała kanapki i sprawdziła torbę Maksa na angielski. Wieczorami siadała do projektów graficznych, ale zlecenia przychodziły coraz rzadziej, jakby świat ją porzucał. Mijały dni, a Bartek nie powiedział ani przepraszam, ani nic. Julia piła herbatę w samotności i czuła, że coś się w niej zamyka.
Nie wiedziała jeszcze, co zrobi, ale wiedziała, że nie może tak zostać. Pewnego wieczoru znalazła w szufladzie stare listy, które pisała do Bartka na początku ich znajomości. Przeczytała je wszystkie i pierwszy raz od długiego czasu poczuła coś innego niż pustkę. Napisała kolejny list – nie do niego, ale do siebie.
O tym, co czuła, gdy się poznali i kim była, zanim stała się tłem dla cudzego życia. Rano zobaczyła, że Kasia nie przychodzi już do łóżka mamy, bo coś się zmieniło. Julia wstała, włożyła bordową sukienkę i spojrzała w lustro, ale tym razem zobaczyła kobietę, która nie miała zamiaru znikać.
Wzięła telefon i zaczęła pisać wiadomość, której nikt się nie spodziewał.