Już miałem skręcić do kuchni, kiedy kątem oka zobaczyłem coś jasnego przy stole w jadalni. To było pudełko, które Barbara zawsze trzymała w swoim biurku, a teraz stało na widoku, jakby czekało właśnie na mnie. Podszedłem i otworzyłem je. W środku długopisy posegregowane kolorami, spinacze w małym pudełku, notes z listą spraw, które nigdy już nie zostaną załatwione.
Rachunki z gminy, numery telefonów do weterynarza, plan szczepień dla psów sprzed lat. Wszystko ułożone tak starannie, że poczułem, jak coś ściska mnie w gardle. Wstałem i podszedłem do regału przy ścianie. „No proszę, Barbaro!
” – szepnąłem, bo za książkami znalazłem listy, o których istnieniu nie miałem pojęcia. Nagle poczułem się młodszy o 20 lat, ale jednocześnie ciężar tych kartek zdawał się przygniatać mnie do podłogi. Przez chwilę patrzyłem na nie jak na coś obcego, nie pasującego do tej uporządkowanej przestrzeni. Rok na kopercie przypominał czas, kiedy Barbara wróciła do kraju.
Powiedziała dziś do mnie coś, co brzmiało jak ostrzeżenie: „Jeśli już zrozumiałaś, że nie wrócisz do Włoch, to błagam, powiedz mi, co mamy mówić Izabeli”. Starannie ułożyłem listy, schowałem wszystko z powrotem do pudełka i odłożyłem je we wnękę, potem przesunąłem regał na miejsce. Po chwili do kuchni wszedł Paweł – wysoki, elegancki, pachnący drogą wodą po goleniu, jakby przyjechał prosto z konferencji, nie z 12-godzinnej trasy. Nakrywał do stołu z przesadną troską, a gdy przynieśli ciasto, Ewelina usiadła naprzeciwko mnie i westchnęła w sposób, który od razu zdradzał, że przeszła do właściwego tematu.
Wypiłem jedną szybką kawę, wciągnąłem kurtkę, wziąłem kluczyki i ruszyłem do samochodu. Jechałem do Krakowa, do mecenasa Mikołajczyka, naszego rodzinnego prawnika, człowiekowi, któremu ufałem od 20 lat. Wpadłem do kancelarii bez zapowiedzi. Mece nas spojrzał na mnie, jakbym był duchem, ale nie czekałem na zaproszenie.
Minąłem go i wszedłem do gabinetu. Na biurku leżała koperta, a w niej dokument, który zmienił wszystko. Dotyczył ukrytych aktywów należących do Barbary. Wziąłem kartkę do ręki i poczułem, jak coś we mnie zamarza.
Na dole widniało nazwisko: mecenas reprezentujący Ewelinę, moją córkę. Mówił, że chcą się dogadać, zanim sprawa trafi do sądu, ale kiedy to przeczytałem, coś mi nie pasowało. Chcę tylko to, co należało do mojej matki, do Barbary – pisała. Jeśli nie podpiszę, przechodzimy do planu B.
Do piątku mamy wszystko. Kiedy wracałem do domu, wieczór robił się chłodny, a powietrze pachniało wilgotną ziemią. W pierwszej chwili pomyślałem, że coś stało się Ewelinie, ale kiedy wszedłem do domu, już wiedziałem, że to nie o nią chodzi. Chciałem sięgnąć po telefon, ale Paweł był szybszy.
Jednym ruchem schował moją komórkę do kieszeni. Chciałem krzyknąć, ale wtedy Ewelina podeszła do szafki i zdjęła z niej moje klucze od samochodu. Podeszli do mnie oboje jednocześnie. Na piętrze otworzyli drzwi do mojego pokoju i wepchnęli mnie lekko do środka.
Zamknęli drzwi od zewnątrz. Podszedłem do nich i nacisnąłem klamkę. Zablokowane. Nie mogłem czekać do jutra.
Podszedłem do okna. Do Bochni dotarłem w środku nocy. Zadzwoniłem do Tadeusza, mojego starego przyjaciela. Po godzinie do pensjonatu weszły trzy osoby.
Następnego dnia do sądu dotarłem wcześniej, niż było trzeba. Tadeusz przedstawił dokumenty: opinię psychologiczną pani doktor Małgorzaty Kaczmarek, potwierdzającą pełną zdolność pana Jerzego do samodzielnego podejmowania decyzji. „Jeśli nie podpisze, przechodzimy do planu B” – usłyszałem z drugiej strony sali. Sędzia spojrzał na mnie, potem na Ewelinę.
„Wiedział pan, że Ewelina ustaliła z Izabelą podział 60 do 40, a panu powiedziała po połowie? ” – zapytała. „Co? ” – odpowiedziałem zdumiony.
Wyrok zapadł, ale dopiero po kilku dniach dotarło do mnie, co tak naprawdę oznacza. Każdy kąt mojego domu przypominał mi Barbarę, a każdy zakręt polnej drogi – dzieci, które chciały mnie zamknąć jak mebel do renowacji. Ale miałem jeszcze jedno zadanie. Jutro jadę do Sopotu sprawdzić mieszkanie.
Uśmiechnąłem się do słuchawki, kiedy Izabela powiedziała, że ma lekką rękę do roślin, tak jak Barbara. „Do usłyszenia” – powiedziałem i odłożyłem telefon. To był prosty, zwyczajny plan, ale właśnie dlatego wydawał się nie do zatrzymania.