De deur ging open en daar stond het pakketje, precies voor de drempel. Ik had het de hele dag al verwacht, maar was totaal vergeten dat ik het had besteld. Mijn huis was een puinhoop, overal lagen spullen die ik nog moest opruimen. Ik had geen tijd gehad om me voor te bereiden op een bezoekje, laat staan op een pakketje.
Toch was het er nu, en ik had honger. Ik greep het pakketje en liep meteen naar binnen, want mijn maag knorde al uren. . .
. Ik zette de tas op de keukentafel en begon meteen met het maken van soep. Ik had knoflook nodig, maar het was op. Ik zocht in de keukenkastjes, in de koelkast, maar er was nergens een teentje te vinden.
Uiteindelijk pakte ik een tube knoflookpasta en kneep er wat in. Het was niet ideaal, maar het zou wel werken. Ik gooide wat water, een scheutje sake, en de knoflookpasta in een pan, en zette die op het vuur. Ik had ook kippenvel in de koelkast liggen, dus dat gooide ik er ook bij.
Ik herinnerde me dat iemand me had aangeraden om kippenvel te gebruiken voor een rijke bouillon. Het zag er een beetje vies uit, maar ik dacht: waarom ook niet. Het kon geen kwaad. .
Terwijl de soep stond te pruttelen, keek ik naar de salade die ik ook had gekocht. Het was een zak sla met een halve korting, en de blaadjes waren een beetje slap geworden. Ik haalde ze eruit en gooide ze in een kom, maar ze voelden vochtig aan. De sla had al het vocht opgezogen, dus het was tijd om hem weg te gooien.
Ik zuchtte en gooide de hele zak in de prullenbak. Ik had vandaag geen geluk met groenten, want de tomaten die ik had gekocht waren ook al aan het verleppen. De komkommer in de koelkast was ook niet meer goed. Ik gooide alles weg, want ik had toch geen zin om het te redden.
Ik zou wel gewoon rijst met soep eten, dacht ik, en de salade overslaan. De soep begon te koken en de keuken vulde zich met een zurige, hartige geur. Ik roerde erin en proefde voorzichtig. Het smaakte sterk, bijna te sterk, maar het was warm en dat was wat ik nodig had.
Ik nam nog een slok en merkte dat het alcoholgehalte van de sake behoorlijk doorkwam. Ik besloot om de soep nog een beetje te laten inkoken, zodat de smaak wat zachter zou worden. Terwijl ik wachtte, dacht ik aan eten bestellen, aan kip, aan iets warms en vets. Ik had de hele dag al zin in kip, maar ik had geen zin om naar buiten te gaan.
Het was al laat en ik was moe. Ik schonk de soep in een kom en ging aan tafel zitten. Ik nam een hap en het smaakte beter dan ik had verwacht. De soep was niet perfect, maar het was warm en het vulde mijn maag.
Ik at zwijgend, terwijl de regen tegen het raam tikte. Het was een rustige avond, maar mijn gedachten dwarrelden ondertussen door mijn hoofd. Ik dacht aan het werk, aan de afspraak die ik morgen had, aan de vermoeidheid die nooit leek weg te trekken. Ik wilde gewoon eten, slapen, en alles even vergeten.
Nadat ik klaar was met eten, ruimde ik de keuken op. Ik waste de afwas, deed de restjes in een bakje, en zette de pan weg. De keuken zag er weer een beetje normaler uit, maar ik was nog steeds moe. Ik liep naar de woonkamer en plofte op de bank neer.
De televisie stond aan, maar ik keek er niet naar. Ik dacht aan de lange dag die achter me lag, aan de kleine tegenslagen, aan de sla die niet meer goed was, de tomaten die verwelkt waren, de knoflook die op was. Allemaal kleine dingen, maar vandaag voelden ze groter aan dan normaal. Morgen zou ik weer vroeg opstaan, weer naar het werk gaan, weer dezelfde routine doorlopen.
Even dacht ik aan alles wat ik nog moest doen, de boodschappen, het opruimen, de afspraken. Maar ik duwde die gedachten weg. Voor nu was het genoeg. Ik was thuis, het was warm, en ik had gegeten.
Dat was voor vandaag genoeg. Ik zat nog even stil op de bank, luisterde naar de regen die op het dak viel, en voelde de vermoeidheid langzaam over me heen komen. Morgen zou weer een dag zijn, maar voor nu wilde ik gewoon even niets doen.
Ik deed mijn ogen dicht en liet de gedachten wegglijden, totdat ik langzaam in slaap viel.