Ik zat thuis op een doordeweekse dag, mijn bestelling eten lag net op tafel en ik had wat tijd om te kletsen tijdens het werk. Het was verschrikkelijk warm buiten, bijna 36 graden, en ik keek naar die Seoul-camera op mijn scherm waar de zon scheen. Ik zei tegen de kijkers dat ik eigenlijk best naar de Han-rivier wilde, daar een kopje ramyeon eten, maar toen vroeg iemand me: “Waar gooien jullie in Korea eigenlijk het soepje weg als je buiten eet? ”
Ik lachte en zei: “We drinken het gewoon op.
” Iemand reageerde geschokt, maar ik legde uit dat ik dat altijd deed, net zoals ik ook altijd wat rijst overliet als het door het soep vochtig werd. We hadden het over Japanners die veel eten als ze naar Korea komen, en ik vertelde dat ik zelf heel graag yukhoe wil eten, maar dat je dat in Japan moeilijk vers kunt vinden. Dan moet je gewoon naar Korea gaan, zei ik. Daarna gingen we over op fastfood.
Ik merkte op dat ik eigenlijk een beetje klaar ben met McDonald’s, niet omdat de porties kleiner zijn geworden, maar door wat er gebeurde toen ze die Pokémon-kaarten bij de Happy Meal gaven. Mensen bestelden vijf sets tegelijk, namen de kaarten, gooiden het eten op straat en gingen naar een andere vestiging om hetzelfde te doen. Toen ze die zeeleeuwenknuffel hadden, gebeurde precies hetzelfde. Het bedrijf deed er niets aan, en ik zei dat het toch niet normaal is dat mensen eten weggooien alleen voor zo’n kaart.
Een kijker vroeg toen naar een buitenlandse YouTuber die in Korea steeds door voorbijgangers werd geslagen. Ik herinnerde me die beelden, waarin hij gewoon op straat werd aangepakt, en ik zei: “Ja, die vent werd in Japan ook al raar gevonden en ging daarna naar Korea, waar hij constant klappen kreeg. De Koreanen vonden dat ze het goed hadden gedaan. ” Het was ergens verschrikkelijk lachwekkend, maar ook een beetje zorgelijk dat buitenlanders de laatste tijd veel in het nieuws komen wegens dit soort dingen.
Het gesprek ging verder over hoe anders Korea en Japan zijn. Ik vertelde dat ik in Japan niet veel mensen op straat zie vechten, maar in Korea lopen er genoeg rond die meteen hun vuisten laten spreken. Ik zei dat ik het eigenlijk wel een beetje geruststellend vond dat er in Korea genoeg mensen zijn die iets doen als een buitenlandse YouTuber zich misdraagt. Ondertussen at ik mijn hamburger met avocado, en ik merkte op dat ik de laatste tijd wel degelijk verschil voel.
Ik doe nu dertig dagen aan mijn gezondheid, zowel qua eten als beweging, en ik merkte dat ik veel fitter wakker word. Vroeger was ik altijd moe, maar dat is weg. Ik zei dat het volhouden het moeilijkste is, maar dat ik deze keer echt doorzet, ook al voelt het soms alsof je lichaam niet snel genoeg verandert. Toen ik naar die Seoul-camera keek, zag ik de file op de Olympische weg en ik zei: “Waarom nemen jullie toch allemaal de auto, terwijl de metro veel sneller is?
” Iemand antwoordde dat het om de status gaat en ik begon te lachen. We hadden het over hoe druk Seoul is, over de bevolkingsdichtheid, en dat Tokio eigenlijk ook veel buitenlanders heeft. Ik zei dat sommige plekken gewoon te vol zijn geworden. Iemand vertelde over een Bulgaarse toerist die in Japan met de taxi ging, en toen de chauffeur 4.
800 yen wilde hebben, riep de man alleen maar “No money. ” De politie vond nog geen 4. 800 won in zijn portemonnee. Ik schudde mijn hoofd: “Hoe durf je, als toerist, zoiets te flikken?
” We lachten erom, maar vonden het eigenlijk triest dat er steeds meer van dit soort verhalen zijn. Later vroeg iemand naar honkbal, en ik vertelde dat het vandaag een goede dag was, want er stond weer een wedstrijd van de Angels op. Ik praatte wat over Ohtani, dat hij morgen weer zou gooien, en dat ik het MLB-seizoen juist heel interessant vind nu hij er speelt. Iemand zei dat ze het niet meer keken, maar ik verzekerde hun dat ze er echt iets aan missen.
We hadden het kort over Son Heung-min die naar LA ging vanwege het WK in Noord-Amerika, en ik vroeg me af waarom hij beter naar de K-League had kunnen gaan om met de Koreaanse spelers te spelen. Een kijker zei dat Son Koreaans is, maar toch in Amerika speelt. Ik vond het maar vreemd. Toen vroeg iemand welke Koreaanse voetballers ik nou eigenlijk knap vond, want in Japan hebben ze er geen één, zei ik lachend.
Ik herinnerde me dat er bij het WK in 2002 een speler was met lang haar die voor veel ophef zorgde in Japan, maar ik wist de naam niet meer. Iemand in de chat zei: “Je bedoelt Ahn Jung-hwan? ” Ik probeerde hem te herinneren, maar ik zag steeds een andere speler. “Nee, die niet!
Die was nog ouder. Het is diegene van wie ik alleen het rugnummer weet, elf of zoiets,” zei ik. Toen kwam er ineens iemand in de chat met een foto en iedereen riep: “Dat is Cho Gue-sung! ” Ik keek en zei: “Ja, die!
Goed dat jullie het weten. ” Ik keek nog even naar het scherm en zei dat hij net geblesseerd is, dus dat het even duurt voor we hem weer zien. We sloten af met een grap over een Japanse tv-persoonlijkheid van mijn leeftijd die in de problemen is gekomen, en ik zei: “Ik ben blij dat ik niet zo in het nieuws kom. ” Toen zei iemand dat ze graag Wild & Wonderful Whites of West Virginia wilde kijken, maar geen Netflix-account had.
Ik vroeg of iemand me die serie wilde laten zien, maar het gesprek liep gewoon door. Ik keek weer naar buiten, naar de zon, en dacht aan de dingen die ik nog wilde doen: een keer langs de Han-rivier rijden, goed Koreaans eten, en misschien zelfs wat beter voor mezelf blijven zorgen.