Ik zat weer eens door YouTube te scrollen, zoals ik zo vaak doe, en ineens stond hij er: een foto van die jongen. Die ene waar ik al jaren niet meer aan had gedacht. Ik keek naar het beeld en mompelde tegen mezelf: “Was hij altijd al zo knap? ”
Ik kon het niet laten en klikte door naar zijn kanaal.
Daar verscheen een video waarin hij zich voorstelde. “Hallo, ik ben Goju. Ik heb net een foto laten nemen,” zei hij in het Japans. Hij vertelde dat hij bij een grote fotoshoot was geweest en dat het allemaal heel natuurlijk aanvoelde.
“Het bracht zoveel herinneringen terug,” zei hij. Daarna waarschuwde hij zijn kijkers om genoeg water te drinken vanwege de hitte. Ik bleef kijken. Hij had het over een zekere ‘senpai Jese’, de fotograaf die al jaren hun foto’s maakte.
“We hebben in 2019 een pauze genomen, maar zelfs toen maakte hij foto’s van ons,” legde hij uit. “Hij fotografeerde ons aan het begin van onze activiteiten en ook toen we stopten. Ik wist niet wie hij was, maar hij antwoordde altijd direct en vriendelijk. Daarom noemde ik hem senpai.
” Hij lachte. “Hij maakte echt prachtige foto’s. Toen we in Korea een concert gaven, kwamen de foto’s zo goed uit dat ik er zelf blij van werd. Ik dacht: ik durf hem bijna niets te vragen, zo goed is hij.
”
Toen verscheen er een aankondiging op het scherm. “Op 6 september spelen we op het Incheon Love Chips Festival,” zei hij. “En daarna, op 28 september, het Busan International Rock Festival. ” Ik zag dat het in het Engels was en ik snapte er niet alles van, maar het klonk groot.
Hij zei dat ze als groep weer in Korea zouden optreden, niet alleen via YouTube. “We komen echt terug,” zei hij trots. Hij vertelde ook over zijn geboorteplaats. “Enoshima is mijn thuis,” zei hij.
“Het ligt in Kanagawa. ” Hij glimlachte. “Ik krijg zoveel berichten dat ik ze niet allemaal kan lezen, maar ik probeer er zoveel mogelijk te bekijken. ”
Toen kwam het gesprek op een oude herinnering.
Iemand in de chat vroeg naar een beroemde video waarin hij een noot miste tijdens een live optreden. Hij lachte erom. “We zijn een rockband, dus zelfs als we niet perfect kunnen spelen, wilden we altijd live zingen. Regen of sneeuw, we hielden vol.
Maar die keer hadden we de toonhoogte verlaagd en de microfoon was niet goed afgesteld. Iedereen dacht dat ik de verkeerde toon zou pakken, maar ik zong zoals altijd. Het werkte niet. Daarna zeiden ze: ‘Dus dat is waarom je het zo deed.
’” Hij haalde zijn schouders op. “Het was gewoon pech. ”
Het gesprek ging verder over eten. “Nagoya heeft heerlijk eten,” zei hij.
“Vooral miso nikomi udon. Er is een beroemde keten genaamd Yamamotoya. Daar zit je altijd goed. ” Hij lachte.
“Nagoya is overal zout. Kyoto is ook behoorlijk zout. Eigenlijk is heel Japan zo. ”
Later kwam er een fragment voorbij van een Koreaanse band die in een honkbalstadion speelde.
“Dat is DAY6,” zei hij. “Ze gebruiken hun nummer ‘One Page’ als afsluiter. Het werd weer populair. Ze zijn enorm geliefd in Korea, vooral bij de Lotte Giants-fans.
” Hij zong even mee: “Tui-geun, tui-geun, tui-geun, ik wil naar huis. ” Hij grinnikte. “Dat nummer is ook in Japan bekend geworden. ”
Toen verscheen er een video van een Japanse artiest die Koreaans zong.
“Zijn uitspraak is echt goed,” zei hij verrast. “Hij spreekt ook vloeiend Japans. Er is vast een video waar hij Japans praat. ” Hij zocht even en vond iets.
“Ah, daar is hij. Hij klinkt als een echte Japanner. ”
Hij begon uit te leggen waarom Koreanen vaak fouten maken in het Japans. “Je moet nooit ‘jikan ga suki’ zeggen als je bedoelt dat er tijd is verstreken,” zei hij.
“Dat is een veelgemaakte fout. En ‘kaki ga umai’ is ook niet correct. Het is ‘kaki ga umai’ in plaats van ‘kaki ga umai’. ” Hij lachte.
“Mensen zeggen altijd ‘biru’ voor bier, maar dat is drie lettergrepen. ‘Biru’ voor gebouw is twee lettergrepen. Het is makkelijk om ze door elkaar te halen. ”
Hij praatte verder over allerlei dingen.
Over zijn ogen die soms raar aanvoelden. “Iedereen krijgt dat wel eens,” zei hij. “Het is niets ernstigs, maar ik zou toch eens naar de dokter kunnen gaan om het te laten controleren. ”
Toen kwam er een fragment van een honkbalwedstrijd.
“Dit is de wedstrijd tussen de Angels en de Dodgers,” zei hij. “Ik hou hiervan. Toen de Dodgers op bezoek kwamen, voelde het als een play-off. Als speler van de Angels wil je altijd iets bewijzen.
” Hij lachte. “Mijn zoon werd bijna uitgetagd tijdens de wedstrijd. En omdat het de Dodgers waren, werd het zelfs op de Japanse televisie uitgezonden. Iedereen zag het.
”
Hij wees naar een speler. “Kenta Maeda is net zo oud als ik,” zei hij. “En die andere speler, Jensen, is ook ongeveer mijn leeftijd. Als ik naar Amerika ga, denken mensen vast dat ik nog in de twintig ben.
In Korea denken ze dat ik ouder ben. ” Hij grinnikte. “Het is grappig hoe dat werkt. ”
Hij vertelde over zijn favoriete closer.
“Ik hou echt van die werper,” zei hij. “Maar er zijn alleen oude foto’s van hem. Ik kan geen recente vinden. Hij is een jaar jonger dan ik.
En Mike Trout is ook jonger dan ik. De enige die ouder is, zijn jongens als Justin Verlander en Clayton Kershaw. Kershaw is in 1988 geboren, net als ik. Hij is een paar maanden ouder.
” Hij lachte. “Als ik in de Major League had gespeeld, was ik een echte veteraan geweest. ”
Hij zuchtte. “Het leven is gewoon tijd verspillen, toch?
Gewoon voor de lol. ” Hij keek naar de klok. “Het is al negen uur. Ik heb vier uur gestreamd.
” Hij glimlachte naar de camera. “Ik ga nog even sporten en daarna ga ik slapen. Fijne nacht allemaal. ”
Hij stond op, zwaaide even en liep weg.
Het scherm werd zwart.