Wygładziłam beżową sukienkę i rozejrzałam się po sali weselnej. Wesele Kaśki zapowiadało się z pompą – białe róże, kryształowe świeczniki, zespół na żywo. Moja była szwagierka zawsze miała słabość do luksusu, a jej facet ewidentnie nie żałował grosza. Nagle wyrosła przede mną sama panna młoda, niemal taranując mnie tiulową spódnicą.
– No w końcu jesteś! Już się bałam, że stchórzysz i zostaniesz w domu. – A niby czemu? – uściskałam ją ostrożnie, żeby nie uszkodzić sukni.
– Krakowskie korki, zwykła historia. Najważniejsze, że dotarłam. Kaśka ściszyła głos. – Słuchaj, zaraz będzie Bartek.
Nie miałam wyjścia, musiałam zaprosić własnego brata. Nie będziesz miała z tym problemu, prawda? – Daj spokój – machnęłam ręką. – Od rozwodu minęły trzy lata.
Jesteśmy dorosłymi ludźmi. Kaśka odetchnęła z ulgą i pobiegła witać kolejnych gości. Złapałam lampkę szampana od przechodzącego kelnera i dyskretnie lustrowałam salę. Pełno tu było rodziny Bartka i naszych dawnych wspólnych znajomych.
Część machała mi z zakłopotaniem, inni nagle zainteresowali się sufitem. Klasyka po rozwodzie – ludzie nie wiedzą, jak się zachować. Usiadłam przy stoliku na końcu sali, gdzie siedziały koleżanki Kaśki z banku. Jedna z nich, ruda Marysia, wypaliła szeptem:
– To prawda, że pani była żoną pana dyrektora Bartosza?
– Byłam, byłam – uśmiechnęłam się. – Ale z niego przystojny, elegancki facet – westchnęła inna. – Ma kosmiczne auto. Dałabym się pokroić za przejażdżkę.
Pokiwałam głową i upiłam łyk szampana. Dla obcych kobiet Bartek był atrakcyjnym, świetnie zarabiającym programistą. Widziały idealną otoczkę, ale nie miały pojęcia, co kryło się pod spodem – wieczna krytyka, fochy i chora potrzeba kontrolowania każdego mojego kroku. – O rany, idzie!
– pisnęła Marysia. Odwróciłam głowę. Bartek wkroczył na salę z młodziutką blondynką w jaskraworóżowej sukience. Prezentował się bez zarzutu – garnitur leżał idealnie, fryzura perfekcyjna, na twarzy firmowy czarujący uśmiech.
Dziewczyna kurczowo trzymała go pod ramię, rozglądając się jak w innym świecie. – To Natalia – szepnęła Marysia. – Pracuje w galerii. Pan dyrektor od pół roku ciąga ją wszędzie.
Patrzyłam, jak mój były ściska siostrę, klepie po plecach pana młodego i zbiera gratulacje. Uwielbiał być pępkiem świata. Pewne rzeczy się nie zmieniają. Gdy nasze spojrzenia się zderzyły, uniosłam lampkę w jego stronę.
Bartek zamarł na moment, rzucił coś dziewczynie do ucha i pociągnął ją w stronę baru, ostentacyjnie odwracając się do mnie plecami. – Pewnie mu głupio – rzuciła współczująco któraś z kobiet. – Mnie tam ani trochę – odpowiedziałam z pełnym przekonaniem. Trzy lata temu takie zderzenie rozdarłoby mi serce.
Dziś czułam co najwyżej lekkie zaciekawienie i dystans, jakbym oglądała migawki z życia dawno niewidzianego znajomego. Wodzirej robił świetną robotę. Bawiłam się naprawdę dobrze – konkursy, taniec z dziadkiem Kaśki, śmiech do łez. Zapomniałam niemal, że na tej samej sali jest mój były mąż.
Aż usłyszałam za plecami ten dobrze znany, niski głos. – No cześć, Anka. Co u ciebie? Odwróciłam się gwałtownie.
Bartek stał przy moim krześle, obracając w dłoni szklankę whisky. W jego spojrzeniu wyczułam tę samą złośliwą nutę. – W porządku – rzuciłam neutralnie. – A u ciebie?
– Super. W firmie pełna profeska, awansowałem. Ruszyliśmy z nowym, grubym projektem. Bezczelnie odsunął krzesło i usiadł obok, nie czekając na zaproszenie.
– Sprzedałem to mieszkanie. Wziąłem stumetrowy apartament w nowym budownictwie, z widokiem na panoramę miasta. Architekt robił projekt od zera. Nie ma porównania z naszą starą ciasną klitką.
Skinęłam głową. Nasze dawne mieszkanie faktycznie nie grzeszyło metrażem, ale było przytulne. Pamiętałam, ile serca włożyłam w jego urządzanie. Bartek wtedy powtarzał, że liczy się tylko czysty zysk.
– Brykę też odświeżyłem – ciągnął z lekceważącą miną. – Najnowsze BMW prosto z salonu. Natalia oszalała, powtarza, że o takim marzyła. Na dźwięk jej imienia poczułam dziwne ukłucie.
Szybko je zdusiłam. – Fajnie. Cieszę się, że wszystko układa się po twojej myśli. – No w końcu żyję, jak trzeba – spojrzał na mnie z góry.
– A ty? Siedzisz w tej samej agencji reklamowej jako młodszy specjalista? – Nie, dawno stamtąd odeszłam. – O, a to gdzie cię wywiało?
– w jego tonie pojawiła się wyższość. – Prowadzę własną agencję marketingową. – Agencję – przeciągnął to słowo, jakby analizował słaby żart. – No tak, jasne.
I macie w ogóle prawdziwych klientów? – Mamy. – No to gratulacje. Próbować zawsze warto.
Człowiek uczy się na błędach. Tylko nie załamuj się, jak biznes nie wyjdzie. Nie każdy ma smykałkę do prowadzenia firmy. Poczułam, jak dłonie zaciskają mi się w pięści pod obrusem.
Bartek nie mówił nic wprost chamskiego, ale z każdego słowa wylewała się potworna wyższość. – Wiesz, czasem myślę – przysunął się bliżej – że gdybyś wtedy nie uniosła się dumą i nie rzuciła wszystkiego pod wpływem emocji, dziś mieszkalibyśmy razem w tym apartamencie i jeździli nowym BMW. – Nic nie rzuciłam pod wpływem emocji. – No jak to nie?
– pokręcił głową. – Pamiętam te twoje fochy i histerie, że potrzebujesz przestrzeni, chcesz się rozwijać. I co z tego wyszło? Trzy lata minęły, a ty stoisz w miejscu.
W klatce piersiowej zawiązał mi się bolesny supeł. A może on ma rację? Może faktycznie niczego nie osiągnęłam? – Bartuś!
– do stolika podeszła blondynka w różu. – Gdzie mi uciekłeś? Szukam cię wszędzie. – Natalka, chodź – Bartek wstał i objął ją w pasie.
– Poznajcie się. To moja była żona Ania. Aniu, to Natalia, moja narzeczona. Dziewczyna wyciągnęła dłoń z nienagannym manicure.
Była śliczna, młodziutka, promienna. – Ojej, jak miło! Bartuś tyle mi o pani opowiadał. Mówił, że jest pani taką domatorką i pracuje za biurkiem w korpo.
Ja bym oszalała! Muszę mieć ruch, kontakt z ludźmi. Dlatego tak dobrze mi w galerii. – Bo Natalka to wulkan energii – wtrącił Bartek, gładząc ją po plecach.
– Regularnie biega na siłownię, uczy się angielskiego, zdała prawko za pierwszym razem. Teraz uczy się jeździć moim autem. – Jestem zachwycona! – podchwyciła.
– Ma takiego kopa, skórzane fotele, nagłośnienie. Na razie kręcę się tylko po Krakowie, bo na autostradę się trochę cykam. Słuchałam tego szczebiotu i czułam, jak łzy napływają mi pod powieki. Była taka młoda, beztroska.
Wszystko to, czym ja przestałam być wieki temu. – Dobra, zbieramy się – Bartek spojrzał na zegarek. – Zaraz tort i przemówienia. Trzymaj się, Anka.
Powodzenia z tą twoją firmą. Oby jakoś ruszyła. Zniknęli w tłumie, a ja zostałam sama. W środku kipiało we mnie – mieszanka żalu, upokorzenia i ostrej samotności.
Podniosłam się gwałtownie i ruszyłam na taras. Musiałam złapać powietrze, uciec od ludzi. Na zewnątrz przywitał mnie chłód wieczoru. Oparłam się o barierkę, zacisnęłam powieki.
Na nic. Łzy popłynęły po policzkach. – Proszę, niech pani weźmie. Obok ktoś podał mi czystą bawełnianą chusteczkę.
Odwróciłam się – elegancki, szpakowaty mężczyzna po pięćdziesiątce w świetnie skrojonym garniturze. – Dziękuję – wykrztusiłam. – Przepraszam, że musi pan oglądać takie sceny. – Janusz Krynicki – przedstawił się z lekkim skłonem głowy.
– Za przepraszanie absolutnie nie ma powodu. Wesela to taki czas, że emocje potrafią eksplodować. – Ania – wydusiłam uśmiech. – Chyba się kojarzymy.
Widzieliśmy się na urodzinach mojego byłego męża, dwa lata temu. – Jasne, pamiętam. Działała pani wtedy w marketingu. Jeśli nie jestem zbyt wścibski – co panią doprowadziło do takiego stanu?
Chwilę walczyłam z dumą, ale potrzeba wygadania się wygrała. – Mój były właśnie dobitnie uświadomił mi, że jestem nikim i niczego nie osiągnęłam. I najgorsze, że momentami zaczynam mu wierzyć. – Cóż, ja się z tym panem kategorycznie nie zgadzam – mężczyzna oparł się o barierkę obok mnie.
– Pamiętam panią sprzed lat. Cicha, wycofana, żyjąca głównie domem. Dziś widzę pewną siebie kobietę. Co pani robiła przez ten czas?
– Harowałam. Najpierw w korporacji, potem zebrałam się na odwagę i założyłam własną agencję marketingową. – Doprawdy – spojrzał z autentycznym podziwem. – I jak to wygląda?
– Zatrudniam pięć osób. Mamy biuro w Krakowie, stałych, dobrze płacących klientów. W zeszłym tygodniu wygraliśmy duży przetarg dla ogólnopolskiego klienta. – Robi wrażenie – w jego głosie nie było sztucznej uprzejmości.
– Niewielu ludzi ma samozaparcie, żeby po trzydziestce rzucić wszystko i budować życie od nowa. Do tego trzeba mieć jaja. – Albo być w totalnej desperacji – uśmiechnęłam się gorzko. – Czasem to dokładnie to samo.
A propos – moja firma szuka kogoś sprawdzonego do stałej współpracy marketingowej. Macie wolne moce? – A co to za branża? – Grupa Krytex.
Kojarzy pani zapewne – podał mi elegancki kartonik. – Jestem prezesem zarządu. Wchodzimy w duży proces rebrandingu, szukamy świeżego spojrzenia. Zapraszam w poniedziałek do biura, napijemy się kawy i obgadamy szczegóły.
Aż mnie zatkało. O grupie Krytex słyszał każdy, kto miał cokolwiek wspólnego z biznesem. Wzięłam wizytówkę drżącymi rękami. – Jasne, z wielką chęcią.
– Świetnie, jesteśmy umówieni. A teraz wracajmy do środka, bo ominie nas tort. Weszliśmy na salę idealnie w momencie, gdy para młoda kroiła pierwsze kawałki. Janusz odsunął mi krzesło, usiadł obok i płynnie ciągnął rozmowę.
Był inteligentny, oczytany, miał nienachalne poczucie humoru. Czułam, jak wracam do życia. – A urlop? Gdzie panią ostatnio nosiło?
– dopytywał. – Byłam na Mazurach. Zupełnie sama – zaznaczyłam. – Polubiłam podróżowanie solo.
– Odważna z pani babka – pokiwał głową. – Choć człowiek czasem ma ochotę zachwycić się widokiem z kimś bliskim, prawda? W jego oczach pojawił się ciepły błysk, a ja poczułam, że się rumienię. Kątem oka zauważyłam, że z drugiego końca sali obserwuje nas Bartek.
Twarz mu stężała, ruchy stały się nerwowe. Natalia trajkotała coś do koleżanek, ale on miał to gdzieś. Siedział wpatrzony w nas jak zahipnotyzowany. – Młody, polej jeszcze raz – rzucił szorstko do kelnera, nie spuszczając ze mnie wzroku.
W tym samym momencie Janusz nachylił się i szepnął mi coś do ucha. Wybuchnęłam szczerym, głośnym śmiechem. Bartek zesztywniał, zacisnął pięści i jednym haustem opróżnił szklankę. – Kotku, słuchasz mnie w ogóle?
– Natalia pociągnęła go za rękaw. – Tak, jasne – rzucił przez ramię, ale oczy znów powędrowały w naszą stronę. Dosłownie promieniałam. W towarzystwie Janusza odżyłam – biła ode mnie pewność siebie i autentyczny urok.
A Bartka aż skręcało. Z głośników popłynęły pierwsze tony wolnej piosenki. – Dasz się zaprosić do tańca? – Janusz wyciągnął dłoń.
– Z wielką chęcią. Tańczył jak profesjonalista – prowadził zdecydowanie, kulturalnie, trzymał idealny dystans. Wieki nie czułam się tak dobrze z żadnym mężczyzną. To poczucie bezpieczeństwa, stuprocentowa uwaga skupiona tylko na mnie.
– Świetnie się z tobą tańczy – szepnął. – Dziękuję – uśmiechnęłam się, widząc kątem oka, że Bartek przewierca nas wzrokiem. – Pasuje ci poniedziałek? Koło czternastej, u mnie w gabinecie?
– Idealnie. Gdy utwór dobiegł końca, Janusz ucałował moją dłoń i odprowadził do stolika. Czułam się cudownie. Od lat żaden facet nie dał mi tak odczuć, że jestem atrakcyjna i mam coś mądrego do powiedzenia.
– Przepraszam na chwilkę, muszę przypudrować nos. Toalety były na końcu długiego, wyciszonego korytarza. Stanęłam przed lustrem, poprawiłam usta, musnęłam włosy. Wyglądałam świetnie – zdrowe rumieńce, dawny blask w oczach.
Jakbym obudziła się z wieloletniego letargu. – Co ty za żałosny spektakl tu odstawiasz? Odwróciłam się gwałtownie. W przejściu stał Bartek.
Twarz czerwoną od alkoholu, w oczach furia. – Nie mam pojęcia, o co ci chodzi – rzuciłam sucho, próbując go wyminąć. – No jasne, udajesz niewiniątko – warknął, zastępując mi drogę. – Pozujesz na wielką panią prezes, a prawda jest taka, że kręcisz tyłkiem przed bogatym facetem, żeby cię sponsorował.
– Bartek, jesteś pijany. Zjedź mi z drogi. – Jestem idealnie trzeźwy. Trzy lata temu rzuciłaś mnie, gadając o wolności i samorozwoju, a w rzeczywistości od razu zaczęłaś polowanie na gruby portfel.
Kogo chcesz oszukać? – Co ty za bzdury wygadujesz?! Nagle złapał mnie za nadgarstek. – Myślisz, że jestem ślepy?
Wystroiłaś się, zrobiłaś makijaż, opięta sukienka. Zdesperowana baba po trzydziestce, która postanowiła ułowić bogatego jelenia. – Puść mnie w tej chwili! – Nigdzie nie puszczę – naparł na mnie, dociskając do ściany.
– Myślisz, że taki Janusz Krynicki się z tobą ożeni? Pobawi się, zużyje i zostawi. Kto by chciał taką zgorzkniałą babę z wygórowanym ego? – Jesteś potwornym, toksycznym gnojem!
– Ja jestem gnojem? – zaśmiał się z pogardą prosto w twarz. – A kto z nas komu zniszczył życie? Kto rozbił małżeństwo, żeby bawić się w firmę?
A teraz łapiesz się każdego faceta z milionami. Żałosne. – Niczego nie zniszczyłam! – wybuchnęłam.
– Nie mogłam dłużej wytrzymać pod jednym dachem z kimś takim! – Nie mogłaś? – wbił palce w moje ramiona. – Niby taki zły mąż byłem?
Kasę do domu przynosiłem, nie zdradzałem, a tobie wiecznie było mało! – Bo ciągle mnie gnoiłeś! – wrzasnęłam mu w twarz. – Na każdym kroku powtarzałeś, że do niczego się nie nadaję, że bez ciebie jestem nikim!
– Popatrz na siebie – syknął. – Na tę swoją śmieszną agencję i na to, jak żebrzesz o uwagę u obcego faceta. – Nigdzie się nie pcham. Sam do mnie podszedł.
– Jasne, sam – wykrzywił twarz. – Faceci zawsze wyczuwają takie jak ty. Zdesperowane, samotne baby po przejściach. Widzi z daleka singielkę przed czterdziestką, bez faceta, bez dzieci, z tonącą firmą.
Idealna łatwa zdobycz na kilka nocy. Na moment odebrało mi mowę. W głowie zaszumiało, przez serce przeszła lodowata fala strachu. A co, jeśli on ma rację?
– No nie powiem – rozległ się spokojny, potężny głos za moimi plecami. – Nie spodziewałem się, panie Bartoszu, że jest pan aż tak prymitywnym i małym człowiekiem. Bartek gwałtownie odskoczył. Na końcu korytarza stał Janusz Krynicki.
Twarz miał zimną jak lód. Bartek zbladł jak ściana. – Panie prezesie, ja to nie tak – Bartek desperacko próbował się pozbierać. – To tylko nasze dawne prywatne niesnaski.
Czysta głupota. – Prywatne niesnaski – Janusz zmierzył go wzrokiem pełnym obrzydzenia. – Tak pan nazywa ordynarne gnojenie, zastraszanie i szarpanie kobiety? – Ale pan prezes źle to odebrał!
Anka to moja była żona, mamy zaległe tematy. – Jedyne, co jest tu zaniedbane, to pańskie elementarne wychowanie – uciął Janusz. – A teraz ma pan natychmiast zniknąć i nie podchodzić do pani Ani. Wyrażam się jasno?
– Panie prezesie, niech pan poczeka! – w głosie Bartka pojawiła się panika. – Wypiłem za dużo, poniosło mnie. Łączą nas interesy!
Mamy podpisany kontrakt! – Kontrakt? – Janusz uniósł brew. – No jak to jaki?!
– Bartek jąkał się. – Wdrożenie systemu automatyzacji dla państwa spółki! Siedzieliśmy nad tym pół roku, w zeszłym tygodniu podpisaliśmy umowę. To zlecenie warte kilka milionów złotych!
Patrzyłam, jak twarz Janusza tężeje w niewzruszoną maskę. – A więc to z pana firmą podpisaliśmy umowę, mój drogi partnerze biznesowym – przeciągnął słowa z mrożącym krew w żyłach spokojem. – Po naszym głównym wykonawcy spodziewałem się wyższych standardów moralnych. – Panie prezesie, o czym my mówimy?
Biznes to biznes, prywatne sprawy to inna bajka! – Dla mnie to ta sama bajka – uciął Janusz. – Nie robię interesów z ludźmi o rynsztokowym poziomie. Jutro przekażę sprawę do działu prawnego.
Wstrzymujemy prace nad projektem do pełnej weryfikacji. – Nie ma pan prawa! – Bartek zsiniał. – Wszystko poszło zgodnie z procedurami, nie było żadnych uchybień!
– Znajdziemy je – odpowiedział lodowato Janusz. – W takich umowach zawsze coś się znajdzie. – Ale my zainwestowaliśmy ogrom pracy i pieniędzy! Zatrudniliśmy ludzi pod to wdrożenie!
– To wyłącznie pana problem. A teraz niech pan zachowa resztki godności. Przeprosi panią Anię i zniknie. Bartek wodził rozbieganym wzrokiem między mną a prezesem.
Na jego twarzy malowało się bezbrzeżne przerażenie. Utrata tego projektu mogła poważnie zachwiać jego firmą. – Anka – wykrztusił błagalnie. – Powiedz mu coś!
Wyjaśnij, że nic się nie stało, że to zwykła wymiana zdań! – Nie, Bartek – wyprostowałam się i spojrzałam mu w oczy. – Sam podjąłeś decyzję, jak mnie potraktować. Sam wybrałeś ten ton.
Teraz weź to na klatę. – Boże, co ty robisz?! Przez jedną głupią kłótnię chcesz mnie puścić z torbami? – To nie była głupia kłótnia – odpowiedziałam cicho, bez cienia satysfakcji.
– To była prawda o tym, jakim jesteś człowiekiem. Janusz delikatnie ujął mnie pod ramię. – Chodźmy, pani Aniu. Szkoda naszego czasu.
Odwróciliśmy się i ruszyliśmy w stronę sali, zostawiając Bartka samego w korytarzu. Stał z opuszczoną głową, wpatrzony w podłogę, kompletnie rozbity. Przez krótką chwilę zrobiło mi się go żal. Naprawdę tylko przez chwilę.
Na sali zabawa trwała w najlepsze. Janusz odprowadził mnie na miejsce. – Niezmiernie mi przykro z powodu tego zajścia – powiedział z troską. – To raczej ja powinnam przeprosić – pokręciłam głową.
– Przeze mnie stracił pan głównego wykonawcę. – Straciłem? Ja się wręcz uratowałem przed układem z kimś nieobliczalnym. W interesach liczy się nie tylko terminowość, ale też przyzwoitość i to, jakim się jest człowiekiem.
– A co z całym systemem? – Znajdziemy kogoś innego. Rynek nie znosi próżni. Przysunął się bliżej i ściszył głos.
– A tak przy okazji – gdyby wasza agencja poza marketingiem podjęła się pełnej obsługi PR tego wdrożenia, gwarantuję, że mielibyście ręce pełne roboty na długie miesiące. Serce zaczęło mi walić jak oszalałe. Kontrakt o takim zasięgu z gigantycznym graczem rynkowym mógł wystrzelić moją firmę do zupełnie innej ligi. – Nie ukrywam, że to ogromna szansa i jestem bardzo zainteresowana.
– Świetnie. W poniedziałek usiądziemy nie tylko do reklam, ale porozmawiamy o strategicznej, długofalowej relacji. Spojrzałam ukradkiem w bok. Przy tamtym stoliku siedziała kompletnie zdezorientowana Natalia.
Bartek zapadł się pod ziemię – po prostu uciekł z wesela, zostawiając ją samą. Dziewczyna ewidentnie nie miała pojęcia, co się wydarzyło. – Anka! – podbiegła rozpromieniona Kaśka.
– Jak tam? Wszystko okej? – Jasne, wszystko super – uśmiechnęłam się najszerzej jak umiałam. – Naprawdę rewelacyjnie.
W tamtej sekundzie dotarło do mnie, że los w końcu zaczął mi sprzyjać. Przede mną otwierały się genialne perspektywy zawodowe. Obok siedział facet z ogromną klasą, który szanował to, co sama zbudowałam. – Kaśka!
– zawołałam za odchodzącą panną młodą. – Dzięki za zaproszenie. Nawet nie wiesz, jak ważny okazał się ten wieczór. Janusz pod stołem delikatnie uścisnął moją dłoń.
Poczułam, jak od środka zalewa mnie fala błogiego ciepła. Karma w końcu wróciła – głównie dlatego, że odzyskałam wiarę we własne możliwości i w to, że zasługuję na prawdziwe szczęście.