Był dopiero początek tygodnia, a Ewa już miała dość. Stała w swoim gabinecie z telefonem przy uchu, patrząc na zdjęcia z hali produkcyjnej. Klientka wybrała zgaszoną, elegancką zieleń, a na zdjęciu widać było kolor jaskrawy, taki do przedszkolnych szafek. – Paweł, wstrzymujemy lakierowanie – powiedziała stanowczo.
– Zamówcie nową próbkę. Wolę stracić dwa dni niż klientkę. Odłożyła telefon i spojrzała przez okno. Firma, którą budowała z rodzicami przez siedem lat, była jej dumą.
Zaczynali od małego warsztatu na obrzeżach Wrocławia, z dwiema używanymi maszynami i starym dostawczakiem. Dziś robili kuchnie, szafy i całe zabudowy na wymiar dla klientów z całego Dolnego Śląska. Ojciec zajmował się techniczną stroną, matka papierami, a Ewa wszystkim po trochu. Najbardziej jednak cieszyło ją to, że stworzyli coś własnego.
Kilkanaście minut przed dziewiątą zadzwonił telefon. Córka, Lena. – Mamo, nie przeszkadzam? – Jeszcze nie.
Co się stało? – Nic. Damian wrócił wczoraj późno. – Wyjechał służbowo do Poznania.
– Aha. Służbowo. Ewa dobrze znała ten ton. Lena od miesięcy powtarzała, że nie ufa Damianowi.
Ewa za każdym razem ją uspokajała, ale w środku czuła, że coś jest nie tak. Telefon, który coraz częściej kładł ekranem do dołu. Wieczorne spotkania, wyjazdy, nagłe sprawy służbowe. Od trzech lat byli małżeństwem.
Kiedy się poznali, ona miała trzydzieści pięć lat, on dwadzieścia osiem. Matka Ewy od początku mówiła, że są na innych etapach życia. Ewa wtedy się śmiała. Damian był pierwszym mężczyzną, przy którym po rozwodzie znowu poczuła się ważna.
Zanim zdążyła się nad tym zastanowić, do gabinetu weszła Alicja z recepcji. – Ewa, przyszła do ciebie młoda kobieta. Bez umowy. Powiedziała, że w sprawie osobistej.
Podaje nazwisko. – Jak ma na imię? – Natalia. Ewa miała jeszcze czterdzieści minut do kolejnego spotkania.
Zgodziła się ją przyjąć. Do gabinetu weszła szczupła, elegancka dziewczyna, może dwadzieścia cztery lata. Starannie ubrana, delikatny makijaż. Tylko dłonie ją zdradzały – zaciskała palce na torebce tak mocno, że pobielały jej knykcie.
– Czy jest pani zamężna? – zapytała po chwili wahania. Ewa zmarszczyła brwi. – Jestem z Damianem.
Dlaczego pani pyta? Natalia spuściła wzrok. – Bo ja się z nim spotykam. W gabinecie zapadła cisza.
Ewa słyszała tykanie zegara na półce. – Spotykam się z Damianem od prawie ośmiu miesięcy – powiedziała Natalia. – I powiedział, że chce się z panią rozwieść. Ewa oparła się o fotel.
Głos jej nie zadrżał. – I po co mi pani o tym mówi? – Żeby przyspieszyć sprawę. Damian mówi, że między wami już nic nie ma, że mieszkacie razem tylko z przyzwyczajenia.
– Co jeszcze pani powiedział? Natalia zawahała się. – Że pracuje pani tutaj właściwie dzięki rodzicom. Że on wszystkim zarządza.
Że nie chce pani wyrzucać z firmy po rozwodzie. Ewa musiała zacisnąć usta, żeby nie parsknąć śmiechem. Damian w swojej opowieści awansował na szefa przedsiębiorstwa. – Gdzie się poznaliście?
– W restauracji na starym mieście, latem. Świętował duży kontrakt. – Jaki kontrakt? – Na wyposażenie kilku luksusowych apartamentów.
Ewa poczuła chłód w żołądku. Taki kontrakt rzeczywiście mieli. Ale Damian nie miał z nim nic wspólnego. – Powiedział pani, że firma jest jego?
– Tak. Ale mówił też o pani. – To akurat jestem bardzo ciekawa. – Mówił, że żyje pani tylko firmą.
Że kiedyś było między wami dobrze, ale potem przestała się pani interesować waszym małżeństwem. Że pani córka go nienawidzi. Że pani mama ciągle daje mu odczuć, że jest gorszy. Że w tym domu nigdy nie czuł się u siebie.
Ewa patrzyła na nią bez słowa. Z własnych kompleksów Damian zrobił przed Natalią historię o prześladowanym mężu. – I dlatego zostaje ze mną? – zapytała.
– Mówił, że czuje odpowiedzialność. Że nie chce pani zostawić nagle samej, zwłaszcza że całe pani życie jest związane z firmą. Ewa prawie się uśmiechnęła. – Czego pani ode mnie oczekuje?
– Chcę, żeby zgodziła się pani na rozwód. – Dobrze. Natalia zamrugała. – Co?
– Zgadzam się. Ale zanim zacznie się pani cieszyć, powinna pani usłyszeć całą prawdę. Proszę usiąść. Ewa odwróciła laptop w stronę Natalii.
Na stronie firmy widniała historia rodzinnej pracowni. – Firma powstała siedem lat temu. Założyliśmy ją we troje. Ja, moja mama i mój ojciec.
Damian nie jest właścicielem, wspólnikiem ani członkiem zarządu. Nigdy nie zarządzał tą firmą. Natalia pobladła. – Ale on zna wszystkie szczegóły.
Opowiadał mi o zamówieniach, o klientach, o problemach z produkcją. – Bo słyszał o nich ode mnie. Wracałam wieczorem i mówiłam mu o swojej pracy. On słuchał i udawał, że to jego życie.
– Czyli po prostu brał pani życie i opowiadał jako swoje? – wyszeptała Natalia. – Na to wygląda. Ewa zamknęła laptop.
– Samochód, którym jeździ, też nie jest jego. Kupiłam go dwa lata temu. A dom należy do mojej rodziny. – Mówił, że sam go kupił.
I że zarabia na kontraktach po sto pięćdziesiąt, dwieście tysięcy. – Damian zarabia około sześciu tysięcy miesięcznie. Restauracje, wyjazdy – wszystko z moich pieniędzy. Natalia usiadła ciężko na krześle.
– Czuję się jak idiotka. – Proszę tak o sobie nie mówić. Jestem jego żoną od trzech lat i też wielu rzeczy nie widziałam. Pierwszy raz od wejścia Natalii nie były już rywalkami.
Były dwiema osobami, którym ten sam człowiek opowiadał dwie różne wersje rzeczywistości. – A jeśli mówi mi pani to wszystko tylko po to, żebym od niego odeszła? – zapytała Natalia. – Ma pani prawo tak pomyśleć.
Dlatego nie musi mi pani wierzyć na słowo. Proszę poczekać. Ewa zaprowadziła Natalię do sąsiedniej sali spotkań, oddzielonej szklaną ścianą. – Stąd dobrze słychać rozmowę w moim gabinecie.
Potem wróciła do biurka i wybrała numer Damiana. Odebrał po trzecim sygnale. – Cześć, Ewa. Mogę później?
Jestem na ważnym spotkaniu. – Przyjedź do firmy. Teraz. – Nie dam rady.
– Masz dwadzieścia minut. Jeśli nie przyjedziesz, nie wracaj dziś do domu. – Co się stało? – Dowiesz się na miejscu.
Damian pojawił się po nieco ponad dwudziestu minutach. Wszedł szybkim krokiem, wyraźnie zdenerwowany. – Co ty wyprawiasz? Musiałem wyjść w środku spotkania.
Usiądź. – Posłuchał. No dobrze, co się dzieje? – Dowiedziałam się, że masz inną kobietę.
– Co? Ewa, zwariowałaś? Nie mam nikogo. Kocham cię, przecież wiesz.
Ewa patrzyła na niego uważnie. Był przekonujący. Gdyby nie Natalia siedząca kilka metrów dalej, może sama zaczęłaby wątpić. – Nigdy mnie nie zdradziłeś?
– Przysięgam ci, że nie. Ewa milczała przez chwilę. – Natalia. Damian znieruchomiał.
– Co? – Natalia. Kojarzysz takie imię? Zbladł.
Dłonie mu zadrżały. – To przecież tylko imię. – Sama przyszła dziś do mnie do firmy. Damian opuścił wzrok.
Przez kilka sekund siedział bez ruchu. – Była tutaj? – Była. Co ci powiedziała?
– zapytał po chwili. – Sporo. – Ewa, to nie wygląda tak, jak myślisz. – Osiem miesięcy romansu wydaje mi się dość proste.
Damian westchnął ciężko. – Poznałem ją przypadkiem. Niczego nie planowałem. Patrzyła na mnie tak, jakby to, co mówię, naprawdę miało znaczenie.
– A ja nie patrzyłam? – W domu zawsze była firma. Twój ojciec, twoja matka, klienci, projekty, telefony. Zawsze coś było ważniejsze.
Ewa milczała. – Ja się u was nigdy nie czułem u siebie – ciągnął. – Dom należy do twojej rodziny. Samochód jest twój.
Firma jest twoja. Ja jestem po prostu mężem Ewy. – I dlatego wymyśliłeś sobie nową wersję siebie? Jako właściciela firmy, domu i samochodu.
– Chciałem przez chwilę poczuć się kimś ważnym. – A kim ja byłam w twojej opowieści? – Mówiłem, że pracujesz w firmie dzięki rodzicom. Że ja wszystkim zarządzam.
– I że chcesz się ze mną rozwieść. – Mówiłem, że o tym myślę. – Że między nami jest źle. Że śpisz osobno.
Że żyjemy jak obcy. Damian spojrzał w podłogę. Ewa odwróciła głowę w stronę szklanej ściany. – Natalia, możesz wejść?
Drzwi sali otworzyły się. Natalia weszła powoli, z zaczerwienionymi oczami. Damian patrzył na nią jak sparaliżowany. – Ty tu byłaś cały czas?
– Słyszałam wszystko. Ewa spodziewała się przeprosin. Zamiast tego Damian nagle wyprostował się. – To dobrze.
– Co jest dobrze? – zapytała Natalia. – Że słyszałaś. Teraz przynajmniej nie muszę niczego ukrywać.
Ja kocham Ewę. Natalia patrzyła na niego tak, jakby uderzył ją w twarz. – Co powiedziałeś? – Kocham swoją żonę.
– A ja? Mówiłeś, że mnie kochasz. Mówiłeś, że się rozwiedziesz. – Wtedy tak czułem.
– Mam wiadomości – powiedziała drżącym głosem. – Setki wiadomości. Zdjęcia, rezerwacje hoteli. Planowałeś ze mną wspólne życie.
– To było bardziej takie marzenie. – Czego? – Żeby ktoś mnie podziwiał. Natalia zamarła.
Schowała telefon do torebki. Podeszła do Ewy. – Dziękuję. Odwróciła się do Damiana.
– Nie dzwoń do mnie. Nie pisz. To koniec. I jeszcze jedno.
Nie jesteś żadnym wielkim biznesmenem. Nie jesteś ofiarą swojej żony. Jesteś po prostu człowiekiem, który przez osiem miesięcy kłamał dwóm kobietom na raz. Wyszła.
W gabinecie zostali tylko Ewa i Damian. Po chwili zmienił ton. – Ewa, kochanie, posłuchaj. Najważniejsze, że wszystko się skończyło.
Wybieram ciebie. – Nie nazywaj mnie tak. I naprawdę myślisz, że „wybieram ciebie” ma być argumentem na twoją korzyść? – Ja popełniłem błąd.
Ale nie chciałem od ciebie odchodzić. – Nie rozumiesz. Chodzi o to, że przez osiem miesięcy stworzyłeś sobie drugą rzeczywistość. Wziąłeś moją firmę i zrobiłeś z niej swoją.
Wziąłeś mój samochód i udawałeś, że jest twój. Wziąłeś dom mojej rodziny i przedstawiłeś go jako własny sukces. – Nie chodziło mi o rzeczy. – Właśnie że chodziło.
– Zawsze przy tobie byłem tym drugim. Ty miałaś firmę, pozycję, rodziców, wszystko. A ty miałeś mnie. – Mogłeś stworzyć coś własnego.
– Łatwo powiedzieć. – Mogłeś spróbować. Zamiast tego opowiadałeś obcej dziewczynie, że moje osiągnięcia są twoje. To nie jest próba.
To jest kradzież cudzej historii. – Chciałem tylko poczuć, że też jestem kimś. – Rozumiem. Ale to cię nie usprawiedliwia.
Damian zacisnął szczękę. – Czyli nie mam żadnej szansy? – Nie. – Po trzech latach?
– Nie po trzech latach. Po ośmiu miesiącach kłamstw, zdrady i robienia ze mnie idiotki. Damian zaczął chodzić po gabinecie. – Możemy zacząć od nowa.
Wyjedziemy gdzieś, odetniemy się od wszystkiego, od firmy, od twoich rodziców. – Na moje pieniądze. – Znowu zaczynasz? – Nie.
Wreszcie widzę wszystko jasno. Ewa podeszła do biurka. Nagle przypomniała sobie rozmowę sprzed kilku miesięcy. Damian przekonywał ją, że powinien dostać część udziałów w firmie.
Namawiał ją też na wspólny kredyt na mieszkanie inwestycyjne. – Wiesz, co jest w tym wszystkim najdziwniejsze? – powiedziała cicho. – Że pierwszy raz od rana czuję ulgę.
Bo przypomniałam sobie, jak bardzo naciskałeś, żebym przepisała na ciebie część firmy. I jak namawiałeś mnie na wspólny kredyt. Dobrze, że tego nie zrobiłam. – Przesadzasz.
– Możliwe. Ale przynajmniej nie będę miała okazji sprawdzić. Damian usiadł ciężko na krześle. – Czyli naprawdę chcesz rozwodu?
– Tak. – A ja gdzie mam mieszkać? – To już nie jest mój problem. – Ewa, nie możesz mnie wyrzucić z dnia na dzień.
– Mogę. Masz czas do jutra wieczorem. Wystarczy, żeby spakować swoje rzeczy. Jeśli się nie wyprowadzisz, wymienię zamki.
Damian wstał. – Pożałujesz tego. – Już żałuję. – Czego?
– Że trzy lata życia spędziłam z człowiekiem, którego tak naprawdę nie znałam. Damian wyszedł, trzaskając drzwiami. Ewa została sama. Usiadła powoli.
Spodziewała się bólu i pustki, ale zamiast tego poczuła coś zupełnie innego. Jakby przez wiele miesięcy nosiła ciężar, którego nie zauważała, dopóki ktoś go nie zdjął. Zadzwonił telefon. Lena.
– Mamo, chciałam cię przeprosić za rano. Byłam niemiła w sprawie Damiana. – Już nie będziesz musiała się nim przejmować. – Co?
Mamo, to koniec? Serio? – Damian nie będzie już z nami mieszkał. Lena milczała przez sekundę, a potem pisnęła.
– Przyjadę do domu przy pierwszej okazji. Nawet jutro, jeśli dam radę. – Nie musisz się spieszyć. – Muszę.
Chcę być z tobą. Ewa podeszła do okna. Wrocław wyglądał dokładnie tak samo jak rano. Te same ulice, te same dachy.
A jednak wszystko wydawało się inne. – Mamo, jesteś? Wszystko dobrze? – Wiesz co?
Chyba pierwszy raz od bardzo dawna naprawdę tak. Rozłączyła się i jeszcze chwilę stała przy oknie. Nie wiedziała, co będzie dalej.
Ale jedno wiedziała na pewno: od tej chwili znowu sama decydowała o własnym życiu.