W windzie prywatnej kliniki na warszawskim Wilanowie Julia zobaczyła męża, który delikatnie podtrzymywał pod ramię kobietę w eleganckim płaszczu. Sylwia miała widoczny brzuch, a Kamil trzymał w dłoni różową teczkę z napisem „Oddział diagnostyki prenatalnej”. Ich spojrzenia się spotkały. Twarz Kamila najpierw zdradziła spokój, potem szok, a na końcu coś, co wyglądało jak panika.
– Co tu robisz? – zapytał cicho. Julia wyciągnęła z kieszeni pogniecione skierowanie na USG. Miała potwierdzić osiem tygodni ciąży, zanim po południu stawi się na zabieg przerwania ciąży w czeskiej klinice.
Słowa wypowiedziała spokojnie, ale każda sylaba ciążyła jak ołów. – Przyszłam na zabieg. A wygląda na to, że wy przyszliście na coś zupełnie innego. Sylwia uśmiechnęła się słodko, jakby niczego nie rozumiała.
– Julka, jaki zbieg okoliczności. Ty też w klinice? Mój mąż jest w delegacji za granicą, więc Kamil z dobroci serca mi towarzyszy. W końcu jesteśmy tylko przyjaciółmi.
Julia nie spojrzała na nią. Wpatrywała się w Kamila, który schował teczkę za plecy. Wtedy przypomniała sobie wiadomość od teściowej sprzed kilku godzin: „Jeśli wyjdzie na jaw, że masz problem z zajściem w ciążę, dopilnuję, żeby Kamil cię zostawił. Nie niszcz mu życia.
”
Nacisnęła przycisk zamykania drzwi. W ostatniej chwili usłyszała jego spanikowany krzyk, ale winda ruszyła. Na USG lekarz powiedział, że wszystko jest w normie. Julia słuchała, wpatrując się w sufit.
Wszystko w normie – tylko jej życie nie było. Po wyjściu z gabinetu dostała od Kamila dwa słowa: „Zejdź na dół. ” Stał przy samochodzie i patrzył w górę. W telefonie błagał, żeby nie robiła zabiegu.
– Wczoraj kazałeś mi je usunąć – powiedziała lodowato. – A dziś mam je zostawić? Powiedział, że dziecko Sylwii nie jest jego. Julia rozłączyła się, zjechała windą na parter i odtrąciła jego wyciągniętą rękę.
– Przełożyłam zabieg na jutro – rzuciła, ruszając przed siebie. W domu czekała teściowa. Krystyna oglądała turecki serial i bez odwracania głowy zapytała o wyniki badań. Julia powiedziała, że jest w ciąży.
Teściowa nagle zrobiła się serdeczna, proponowała obiad i opiekę. Gdy Julia dodała, że Kamil kazał jej usunąć dziecko, uśmiech Krystyny zastygł. Uciekła wzrokiem i poszła do kuchni. Julia zamknęła się w sypialni.
Z pudełka po butach wyciągnęła stary telefon Kamila. Na tapecie byli Kamil i Sylwia na plaży, obejmowali się. W galerii znalazła ponad tysiąc zdjęć, w tym jedno sprzed roku – Sylwia opierała się o jego ramię na podziemnym parkingu jego biurowca. Potem wygooglowała firmę Sylwii.
Prezes zarządu: Sylwia Piotrowska. Kapitał zakładowy: pięć milionów złotych. Adres: biurowiec naprzeciwko biura Kamila. Wspólnicy: Sylwia Piotrowska – 60%, Kamil Zawadzki – 40%.
Wpis: osiem miesięcy temu, dokładnie wtedy, gdy Kamil zaczął robić nadgodziny i zabrał połowę ich oszczędności na „inwestycję”. Usłyszała zamek w drzwiach. Kamil stał pod sypialnią i błagał, żeby otworzyła. – Dlaczego mam zostawić to dziecko?
– zapytała przez drzwi. – Bo to moje dziecko – odpowiedział. Zaśmiała się głośno, aż pociekły jej łzy. – A to w brzuchu Sylwii?
Czyje ono jest? – Nie ma ze mną nic wspólnego. Otworzyła drzwi. Kamil wyglądał, jakby nie spał całą noc.
Zaczął tłumaczyć, że dziecko Sylwii powstało z in vitro, że jej mąż pracuje za granicą, że on tylko pomaga. Julia zadawała kolejne pytania. Kim jest jej mąż? Gdzie pracuje?
Dlaczego nie może wrócić? Kamil nie umiał odpowiedzieć. – Każesz mi usunąć dziecko, ale nie potrafisz podać powodu. Chodzisz z nią na badania, ale nie potrafisz podać powodu.
Wziąłeś nasze oszczędności na jej firmę i znowu brak powodu. Podaj mi jeden logiczny powód. Milczał. Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Krystyna otworzyła i pobladła. W progu stała Sylwia z pudełkiem luksusowych pralin. Uśmiechnęła się idealnie i powiedziała, że przyszła sprawdzić, czy Julia dobrze się czuje, że z Kamilem są tylko przyjaciółmi, a dziecko należy do niej i jej męża. Julia zapytała, jak nazywa się jej mąż.
Sylwia nie potrafiła odpowiedzieć. Kamil stanął między nimi i powiedział, że wystarczy. Krystyna krzyczała, że Julia jest niedojrzała. Ale Julia zauważyła, że Sylwia, wychodząc, spojrzała na Kamila.
To nie była prośba o pomoc. To był rozkaz. Telefon Kamila zawibrował. Julia zdążyła zobaczyć wiadomość: „Nie możesz pozwolić jej na zabieg.
Dziecko musi się urodzić. ”
Po wyjściu Sylwii Krystyna w końcu przemówiła. – Julka, Kamil nie może mieć dzieci. Jest bezpłodny.
To dziecko w twoim brzuchu nie jest jego. Świat stanął. Julia spytała, czyje więc jest. Teściowa chwyciła ją za dłoń i wyznała, że dziecko w brzuchu Sylwii powstało z komórki jajowej pobranej od Julii i nasienia męża Sylwii.
Zapłodnienie wykonano in vitro. – Pobraliście ode mnie komórkę jajową? – wyszeptała Julia. Kamil w końcu uniósł głowę.
– Trzy miesiące temu trafiłaś na SOR z zapaleniem wyrostka. Podczas operacji lekarz Sylwii przy okazji pobrał komórki. Julia przypomniała sobie tamtą noc – rozdzierający ból, jego rękę trzymającą jej dłoń, zapewnienia, że wszystko będzie dobrze. Myślała, że się o nią troszczy.
A on pozwolił, żeby ktoś okradł jej ciało, gdy leżała nieprzytomna na stole operacyjnym. Wtedy wyszło na jaw reszta. Sylwia rodzi za cztery miesiące, a jej dziecko ma wadę i będzie pilnie potrzebowało krwi pępowinowej. Dziecko w brzuchu Julii jest biologicznym rodzeństwem tamtego dziecka – ma tę samą komórkę jajową.
Krew na pewno będzie pasować. Dlatego Julia musi urodzić. – Znaleźliście już rodzinę zastępczą dla mojego dziecka – powiedziała cicho. – Zrobiliście ze mnie inkubator.
– Niczego ci nie ubędzie – odparła Krystyna. – Sylwia już opłaciła prawników. To będzie legalna adopcja. Wszedł Janusz, ojciec Kamila, z teczką dokumentów.
Akt darowizny zarodków. Podpisany – podsunięty jej do podpisania razem ze zgodą na operację wyrostka. Był jej charakter pisma. Punkt trzeci: dawczyni zobowiązuje się do przekazania komórek.
Punkt ósmy: zrzeka się praw do wszelkich zarodków. Punkt dwunasty: decyzja nieodwracalna. – Jeśli usuniesz ciążę – powiedział teść – wyciągniemy na światło dzienne kredyty, które Kamil wziął na twoje nazwisko. Zostaniesz z długiem ośmiuset tysięcy złotych.
Julia zapytała, kim jest mąż Sylwii. Janusz mruknął: Aleksander Wilczyński, finansista ze Szwajcarii. Kamil próbował do niego zadzwonić, ale nikt nie odbierał. Julia spojrzała na nich wszystkich i nagle się uśmiechnęła.
– Dobrze. Zatrzymam ciążę. Ale stawiam trzy warunki. Po pierwsze, zrywasz kontakt z Sylwią.
Po drugie, przedstawię wasze dokumenty prawnikowi. Po trzecie, chcę się spotkać z Aleksandrem Wilczyńskim. Jeśli ten facet nigdy się nie pojawi, uznam dziecko z jej brzucha za twoje i spotkamy się w sądzie. Kamil kiwnął głową.
Zorganizuje spotkanie. Wyszła, trzaskając drzwiami. W garażu płakała tak cicho, jak jeszcze nigdy w życiu. Potem przyszła wiadomość od Ani: koleżanka z rejestracji kliniki słyszała, jak Sylwia krzyczała przez telefon: „Nie mam z tym Aleksandrem Wilczyńskim nic wspólnego.
”
Julia wygooglowała to nazwisko. Wyników zero. Żaden ślad. Jakby człowiek nie istniał.
Następnej nocy dostała SMS z adresem luksusowego apartamentu na Powiślu i kodem do zamka. Weszła. W środku czekała Sylwia z kieliszkiem czerwonego wina. – Wreszcie jesteś – powiedziała z uśmiechem.
I wtedy wszystko wyszło na jaw. Sylwia od dziesięciu lat kochała Kamila. Rodzice nie pozwolili jej na ślub ze zwykłym pracownikiem korporacji. Pobraliście się – powiedziała – ale dziecko w moim brzuchu jest z nasienia Kamila i twojej komórki jajowej.
A to, co nosisz ty… To dziecko Aleksandra. Julia stała jak rażona piorunem. Sylwia wyjaśniła, że zapłodniła jej komórki nasieniem z kliniki w Genewie – nasieniem Aleksandra Wilczyńskiego. A Julia nie miała pojęcia, kim on jest.
Następnego dnia pojechała do posiadłości w Konstancinie. Spotkała wysokiego mężczyznę o ciemnych oczach. Aleksander Wilczyński. – Znamy się – powiedział spokojnie.
– Znałaś mnie, ale zapomniałaś. Trzy lata temu w wyniku wypadku twoja pamięć została zniszczona lekami. Byłaś moją żoną. To małżeństwo z Kamilem było fikcją, oszustwem, które wymyślił, wykorzystując twoją utratę pamięci.
Julia poczuła, że ziemia usuwa jej się spod nóg. Przedłożył jej dokumenty – akt małżeństwa, dowody, że od lat należała do niego. Powiedział, że zarodki pobrano i zamrożono zanim zniknęła, że Sylwia wykorzystała je w swojej chorej grze z Kamilem. Wtedy zadzwonił telefon.
Kamil, spanikowany. – Julka, z kim stamtąd uciekłaś? Widziałaś go? Julia słuchała jego krzyku przez chwilę, patrząc na mężczyznę, który nazywał ją swoją żoną.
Potem spojrzała na dokumenty w swoich dłoniach i uśmiechnęła się pierwszy raz od bardzo dawna.