Nie uwierzyłam własnym uszom, gdy po raz kolejny ktoś zadzwonił do drzwi. Miałam pełne ręce roboty, pracowałam zdalnie, a w głowie krążyły mi tylko kolejne wnioski do sprawdzenia. Myślałam, że to kolejny akwizytor, więc zignorowałam dzwonek. Ale kobieta po drugiej stronie nie dawała za wygraną.
„Pani Maryno, proszę otworzyć! Musimy porozmawiać! ” – zawołała przez drzwi, a ja zamarłam. Skąd ta obca zna moje imię?
A kiedy dodała, że sprawa dotyczy mojego męża, serce podeszło mi do gardła. Od razu pomyślałam o wypadku. O niczym innym nie byłam w stanie myśleć. Otworzyłam drzwi i zobaczyłam młodą, zadbaną dziewczynę.
Na oko nie miała więcej niż dwadzieścia pięć lat. Wyglądała na spłoszoną, ale w jej oczach czaiła się dziwna stanowczość. Poprosiła, żebyśmy porozmawiały w środku, bo nie chce, żeby sąsiedzi słyszeli. Wpuściłam ją, choć instynkt podpowiadał mi, żeby zatrzasnąć drzwi.
W przedpokoju wzięła głęboki oddech i wypaliła prosto z mostu. Spotyka się z Bartkiem. Od pół roku. Że to wszystko spadło na nich nagle, że nie planowali, że to uczucie po prostu się stało.
Słuchałam i czułam, jak ziemia usuwa mi się spod nóg. A potem przyszło coś jeszcze bardziej absurdalnego. Paulina, bo tak miała na imię, z pełną powagą oznajmiła, że Bartek nie ma serca zostawić mnie, bo jestem schorowaną, starszą kobietą, którą trzeba się opiekować. Opadła mi szczęka.
Ja, trzydziestopięcioletnia kobieta, nagle zostałam nazwana staruszką jedną nogą w grobie. Paulina łaskawie oznajmiła, że mogę dostać połowę mieszkania, jako rekompensatę. Że to jej wielkoduszna decyzja. Nie mogłam powstrzymać gorzkiego uśmiechu.
Ta młoda dziewczyna naprawdę myślała, że zrobiła mi przysługę. Kazałam jej wyjść. Zamknęłam drzwi na klucz, podeszłam do lustra i rozpuściłam włosy. Oglądałam się z każdej strony.
Nie wyglądałam jak staruszka. Zdrowe miałam całe życie. To z mężem był problem, nie ze mną. Nie miałam jednak zamiaru robić awantury.
Postanowiłam poczekać, aż Bartek sam się przyzna. Ale on wrócił do domu i zachowywał się, jakby nic się nie stało. Zapytał tylko, o której będzie kolacja. Następnego dnia, gdy wyszedł do pracy, zadzwoniłam do Pauliny.
Udawałam załamaną i zgodziłam się oddać jej Bartka bez walki. Poprosiłam, żeby przyjechała po jego rzeczy. Nie minęła godzina, a stała w progu. Z uśmiechem na ustach zniosła po schodach dwie ogromne walizki.
Była tak chętna, że aż żal było patrzeć. Myślała, że wygrała. Ale nie miała pojęcia, co ją czeka. Wieczorem Bartek stanął pod drzwiami.
Klucze nie pasowały, bo zmieniłam zamki. Dzwonił i krzyczał, że to nie jest śmieszne. Przez zamknięte drzwi poinformowałam go chłodno, że już tu nie mieszka. Że jego walizki czekają u kochanki.
I że mieszkanie kupiłam na długo przed ślubem za własne pieniądze. I że ze zdrowiem wszystko u mnie w porządku. Bartek próbował coś tłumaczyć, ale nie otworzyłam. Sąsiadka z naprzeciwka słuchała całej scysji zza uchylonych drzwi.
W końcu mąż musiał odejść. Ale wrócił po dwóch dniach. Z tymi samymi walizkami. Oznajmił, że przejrzał na oczy i wybrał swoją jedyną prawdziwą miłość.
Mnie. Że tamta dziewczyna to był błąd, chwila słabości. Chciał świętować powrót. Wiedziałam jednak doskonale, dlaczego wrócił.
Paulina poznała prawdę. Bartek nie miał ani własnego mieszkania, ani majątku. A teraz nie miał też dachu nad głową. Dla niej przestał być atrakcyjny.
Dla mnie nigdy nie powinien nim być. Wycofaj pozew. Co? Rzucił z pretensją.
Odpowiedziałam krótko. Że powrotu nie ma. Żeby zabierał walizki i znikał. A jeśli nie, zadzwonię po tatę i braci.
Bartek spuścił głowę i wyszedł. Dokładnie tak, jak chciała jego młoda wybranka. Za chwilę miał być w pełni wolnym facetem.