Zdziwiło mnie, że w ogóle otworzyłam drzwi. Zwykle ignorowałam nieznajomych, których wyłapywał wizjer. Ale ta dziewczyna nie dzwoniła jak akwizytor. Zadzwoniła raz, potem drugi, natarczywiej, aż w końcu krzyknęła przez drzwi, że zna moje imię i musi ze mną porozmawiać o moim mężu.
Serce podeszło mi do gardła. Pierwsza myśl? Wypadek. Że Bartkowi coś się stało w drodze do pracy.
Dopiero gdy otworzyłam, zobaczyłam, że to młoda, zadbana kobieta, może dwadzieścia pięć lat, która patrzy na mnie z dziwnym, przepraszającym wyrazem twarzy. Powiedziała, że lepiej, żeby sąsiedzi nie słyszeli naszej rozmowy. Wpuściłam ją do przedpokoju. Kawy nie proponowałam.
Chciałam, żeby przeszła do rzeczy. — Spotykam się z Bartkiem — wypaliła. Zabrzmiało to tak, jakby zrzucała z siebie ciężar. Przez chwilę milczałam, przetrawiając te słowa.
Kochanka. Przyszła do mnie do domu, żeby osobiście poinformować mnie, że sypia z moim mężem. — Jeśli woli pani to tak nazywać… — zaczęła, jakby chciała się jakoś wytłumaczyć.
— To po prostu spadło na nas oboje. Nie planowaliśmy tego. Powiedziała, że ma na imię Paulina. I że od pół roku łączy ją z Bartkiem romans.
Romans, który zaczął się niewinnie, a potem przerodził w coś wielkiego. Bartek, ten wiecznie opanowany, praktyczny facet, nagle miał być rozdaty między jedyną prawdziwą miłością a żoną. I wtedy usłyszałam coś, co zwaliło mnie z nóg. — Bartek nie ma serca wyrzucić z mieszkania schorowanej starszej kobiety — oznajmiła z pełną powagą.
Zamurowało mnie. Schorowana starsza kobieta? Ja? Mam trzydzieści pięć lat.
Owszem, chodziłam po domu w wysłużonym dresie, a włosy miałam upięte w byle jaki kok. Ale żeby nazwać mnie staruszką jedną nogą w grobie? Paulina najwyraźniej uznała, że rozmawia z niedołężną babcią, którą mąż trzyma przy sobie tylko z litości. I w ramach wielkiej łaski oznajmiła, że mogę dostać połowę mieszkania.
To ona, kochanka, łaskawie zgodziła się, żebym zachowała połowę lokum po rozwodzie. O mało nie parsknęłam śmiechem. Ale ugryzłam się w język. Po co miałam jej cokolwiek tłumaczyć?
Powiedziałam tylko, że muszę przemyśleć tę propozycję. Paulina wyszła zadowolona, pewna, że jej ukochany lada dzień będzie wolny. Wymieniłyśmy się numerami telefonów. Zamknęłam drzwi i podeszłam do lustra.
Rozpuściłam włosy. Obróciłam się. Żadna ze mnie starucha. Zdrowie dopisuje.
Praca dopisuje. Wszystko byłoby w porządku, gdyby nie fakt, że mój mąż najwyraźniej opowiedział swojej kochance bajkę o chorej, starej żonie, którą musi się opiekować. Kiedy Bartek wrócił z pracy, siedziałam już przy stole. Jak zwykle ledwo tknął kolację.
Wiecznie mówił, że nie ma apetytu z nerwów. A ja głupia myślałam, że to przez pracę. Teraz wiedziałam. Jadł wcześniej u niej.
A do domu wracał tylko po to, żeby odbębnić rolę troskliwego męża. Nie powiedziałam mu ani słowa. Patrzyłam, jak wchodzi do przedpokoju, rzuca kurtkę i pyta, o której podam do stołu. Jak gdyby nigdy nic.
Nazajutrz zadzwoniłam do Pauliny. Powiedziałam, że ulegam. Że oddaję jej Bartka bez walki, bo chcę jego szczęścia. Poprosiłam tylko, żeby przyjechała po jego rzeczy, bo ja nie mam siły na osobiste pożegnania.
Wszystko już spakowałam. Przyjechała w niecałą godzinę. Własnoręcznie zniosła po schodach dwie wielkie, wypchane walizki. Aż podziwiałam jej zapał.
Niosła je tak, jakby wynosiła najcenniejszy skarb. Wieczorem pod drzwiami zameldował się Bartek. Szarpał klamkę, wciskał dzwonek, krzyczał, że wraca zmęczony i nie ma ochoty na żarty. — Twoje rzeczy czekają u twojej kochanki — powiedziałam przez zamknięte drzwi.
— Znasz drogę do jej mieszkania. A to mieszkanie kupiłam na długo przed ślubem, za własne pieniądze. Ze zdrowiem u mnie wszystko w porządku. Bartek zaczął coś bełkotać, prosić o rozmowę.
Ale drzwi pozostały zamknięte. Sąsiadka z naprzeciwka uchyliła swoje, żeby nic nie uronić z tego widowiska. W końcu mąż musiał odejść. Minęły dwa dni.
I wrócił. Z tymi samymi dwiema walizkami. Wtargał je do przedpokoju, zanim zdążyłam zareagować, i oznajmił z promiennym uśmiechem, że przejrzał na oczy. Że wybrał swoją jedyną prawdziwą miłość.
— No co? Wyciągaj prosecco, opijemy mój powrót — rzucił, ruszając do kuchni. Tłumaczył, że to była tylko chwila słabości, nic nieznaczący epizod. Że ta smarkula wszystko sobie uroiła.
I że on, wielkodusznie, postanowił wrócić do żony. Rozumiałam, co się naprawdę stało. Paulina musiała w końcu zderzyć się z prawdą. Bartek nie miał własnego mieszkania.
To nie była wspólna własność. To było moje mieszkanie, kupione przed ślubem. I nagle jej wymarzony facet okazał się facetem bez grosza i bez dachu nad głową. Stracił całą atrakcyjność.
Tylko że ja nie miałam zamiaru trzymać takiego męża pod swoim dachem. Następnego dnia wzięłam wolne w pracy. Wyrzuciłam resztki jego rzeczy. I złożyłam w sądzie pozew o rozwód.
Bartek patrzył na mnie, jakbym mówiła w obcym języku. — Wycofaj ten pozew. W czym problem? — Nie ma powrotu — powiedziałam.
— Zabieraj walizki i wynoś się. Jeśli zaraz nie znikniesz, zadzwonię po tatę i braci. Oni chętnie pomogą ci znaleźć wyjście z bloku. Bartek ze spuszczoną głową powlókł się w stronę schodów.
Spełniło się marzenie jego kochanki. Lada moment miał być w stu procentach wolnym facetem. A ja? Ja zostałam w swoim mieszkaniu.
Z kluczami, które wymieniłam, i ze spokojem, o który walczyłam sama ze sobą przez ostatnie lata.