„Wpakuj te swoje manatki i żebym cię tu do kolacji nie widział” – rzucił Arek, ciskając na kuchenny blat czyjąś kosmetyczkę. Tania, różowa kosmetyczka ze Skyu pacnęła prosto na rozłożoną krzyżówkę, a z niedomkniętego zamka bezczelnie wystawała szminka obcej kobiety. Mnie nawet powieka nie drgnęła. Stałam przy zlewie, płucząc swój ulubiony kubek.
Przez trzy lata małżeństwa przyzwyczaiłam się, że wybryki męża trzeba znosić jak siłę wyższą, jak nagły brak ciepłej wody, kiedy ma się już szampon na głowie. Ale dziś Arek przeszedł samego siebie. Stał na środku kuchni napuszony jak gołąb, z wypiętą piersią i tym swoim sztucznym, pańskim błyskiem w oku. Święcie wierzył, że złapał Pana Boga za nogi.
A to przekonanie pojawiło się miesiąc temu, gdy nagle zmarł jego ojciec, pan Janusz. Groźny facet z łapami jak bochenki chleba, który całe życie twardą ręką trzymał i firmę budowlaną, i rodzinę. Dla niego zarówno Arek, jak i żona Halinka byli tylko bandą darmozjadów. Arek trząsł się przed ojcem jak osika, ale gdy tylko staruszek zamknął oczy, od razu urósł w piórka.
– Ogłuchłaś? – niecierpliwie stuknął kłykciami w blat. – Mówię do ciebie po polsku. Mam kogoś.
Ma na imię Kasia. Jest delikatna, potrafi faceta zrozumieć. W przeciwieństwie do ciebie z tymi twoimi wiecznymi fochami. Żądam, żebyś natychmiast wyniosła się z mieszkania mojego ojca.
Kasia źle się czuje w miejscach, gdzie została zła atmosfera. Będziemy tu żyć jak normalni, zamożni ludzie. Wytarłam ręce w ściereczkę i popatrzyłam na niego jak na dzieciaka, który założył za duże buty po ojcu. – Czyli zdradzasz mnie i wyrzucasz z domu z dnia na dzień?
– Dokładnie tak. Do notariusza idziemy z mamą w przyszłym tygodniu. Jesteśmy jedynymi spadkobiercami ustawowymi. To mieszkanie jest teraz moje.
Pakuj manatki, masz czas do wieczora. I nawet nie próbuj wynosić niczego, co nie należy do ciebie. Obrócił się na pięcie, dla efektu kopnął taboret i trzasnął dębowymi drzwiami. Pobiegł do swojej Kasi, pewny, że jego upokorzona żona zaraz rwie włosy z głowy.
Cisza trwała może dziesięć sekund. Nie płakałam. Nigdy nie miałam skłonności do histerii. Na stres reagowałam inaczej.
Zadzwoniłam do pracy, biorąc dzień wolny. Potem podeszłam do starego sekretarzyka w salonie, odsunęłam stos gazet i wyciągnęłam płaską metalową kasetkę. W środku leżał gruby dokument z niebieską pieczęcią notarialną. Przejechałam palcem po tłoczonych literach i lekko się uśmiechnęłam.
Pan Janusz był trudny, szorstki, czasem nie do zniesienia, ale na pewno nie był głupi. I miał doskonałą pamięć. Przed oczami stanął mi tamten deszczowy listopadowy wieczór sprzed trzech lat. Teść przyszedł wtedy do nas, wyglądając jakby postarzał się o dziesięć lat.
Jego wieloletni wspólnik, sprytny Waldek, wykręcił mu paskudny numer: podpisywał fikcyjne faktury, wyprowadzał pieniądze ze spółki przez podstawione firmy, a winę zwalił na pana Janusza. Nad teściem zawisło bankructwo i realna perspektywa więzienia. Halinka, gdy się dowiedziała, urządziła histerię słyszalną na całym osiedlu. Ale nie martwiła się o męża – wrzeszczała, że komornik zabierze jej przedwojenne kryształy i futro z norek.
Arek też pokazał prawdziwą twarz: doradzał ojcu, żeby przyznał się do winy, a potem zamknął się w pokoju, trzęsąc się ze strachu przed wierzycielami. Oboje pochowali się po kątach jak karaluchy po zapaleniu światła. Ja pracowałam wtedy jako księgowa. Nie mówiąc nikomu ani słowa, zabrałam od teścia całe pudełko dokumentów.
Przez tydzień nie zmrużyłam oka, analizując każdą fakturę, każdą pozycję. W końcu znalazłam niepodważalne dowody: prawdziwe przelewy, które zlecał Waldek. Rozpisałam wszystko tak jasno, że obrona była nie do podważenia. Adwokat teścia zmiażdżył oskarżenia już na pierwszej rozprawie.
Pan Janusz zamknął firmę, sprzedał sprzęt, spłacił zaległości i przeszedł na emeryturę. Ale zachował wolność i czystą kartę. Miesiąc po całej aferze przyjechał po mnie pod biuro. Bez słowa zawiózł mnie do kancelarii notarialnej i przepisał na mnie w darowiźnie to dwupokojowe mieszkanie.
– Ty jedna masz w tej rodzinie charakter – burknął, uciekając wzrokiem w bok. – Ta dwójka to darmozjady bez mózgu. Tę darowiznę trzymaj u siebie i ani słowa nikomu. Proszę cię tylko o jedno: nie wyrzucaj Arka od razu na bruk.
Może w końcu zmądrzeje. Ale jeśli kiedyś naprawdę przekroczy granice, pogoń go bez wahania. Masz do tego pełne prawo. Cóż.
Szansę Arek dostał i zmarnował ją koncertowo. Czas przejść do czynów. Zarzuciłam kurtkę i zeszłam do sklepu budowlanego na parterze. Za ladą stał pan Zdzichu.
– Dzień dobry, Aneczko. Czego szukamy? Żarówki, uszczelki? – Potrzebuję worków, panie Zdzichu.
Dużych, najmocniejszych. Takich grubych, zielonych, do gruzu. Pan Zdzichu gwizdnął z wrażenia. – Remont się szykuje?
– Gorzej. Wielkie porządki. Poproszę dziesięć sztuk i rolkę szerokiej taśmy naprawczej. Gdy wróciłam na górę, nie zamierzałam marnować sekundy.
Otworzyłam szafę w sypialni i działałam precyzyjnie jak maszyna. Do pierwszego worka poleciały idiotyczne hawajskie koszule, które Arek zakładał raz w roku na firmowego grilla. Zaraz za nimi jego kolekcja pstrokatych skarpetek. Potem przyszła kolej na jego wielkie hobby: wędki, pudełka z błystkami i gumowce śmierdzące starą gumą.
Wszystko bez litości lądowało na dnie zielonego worka. Na drugim końcu miasta rozgrywała się prawdziwa komedia. Moja teściowa Halinka siedziała w swoim ciasnym mieszkaniu na Woli, zagraconym meblościankami z czasów PRL-u, i przymierzając jedwabną apaszkę, trajkotała do przyjaciółki. – Mówię ci, Kryśka, wreszcie stało się zadość sprawiedliwości.
Mój Janusz odszedł, niech spoczywa w pokoju, ale tyran z niego był okropny. Za to teraz ja z Arusiem jesteśmy właścicielami całego majątku. Arek dzisiaj wyrzuca z mieszkania tę swoją bladą wywłokę. Znalazł sobie cudowną dziewczynę, Kasię.
Stylistka paznokci. Taka zadbana, elegancka kobieta, a nie jak ta nudna księgowa. Teściowa była święcie przekonana, że ma rację. Fakt, że przez cały miesiąc od pogrzebu żadne z nich nie poszło do notariusza, żeby formalnie potwierdzić spadek, zupełnie jej nie obchodził.
Po co się spieszyć, skoro i tak wszystko należy do niej? W moim mieszkaniu pakowanie dobiegało końca. Cztery gigantyczne zielone worki stały w przedpokoju jak napęczniałe stwory. Okręciłam ich wyloty taśmą, żeby żadna skarpetka nie wydostała się na zewnątrz.
Bez gratów Arka cała przestrzeń jakby głęboko odetchnęła. Około piętnastej rozdzwonił się telefon. Na ekranie pojawiła się uśmiechnięta twarz teściowej. – No i co?
Pakujesz już te swoje tobołki? – zaćwierkała zamiast powitania. – Mam nadzieję, że nie przywłaszczasz sobie niczego. Przyjadę potem sprawdzić, czy telewizor stoi na swoim miejscu.
I odkurzacz zostaw, jest prawie nowy. – Pakuje się pani Halinko. Bardzo dokładnie wszystko układam. Efekt gwarantowany.
Skinęłam głową, robiąc krok w bok, żeby worki nie weszły w kadr. – No i bardzo dobrze! Arek mówił, że do kolacji cię tu nie ma. Klucze zostaw na szafce i umyj podłogi przed wyjściem.
Nie chcę, żeby Kasia musiała wdychać kurz. Ekran zgasł. Roześmiałam się na głos. Ta tragifarsa robiła się coraz lepsza.
Przed siódmą wieczorem w zamku zgrzytnął klucz. Arek wparował do mieszkania z hukiem, kopnął buty na wycieraczkę i przeszedł korytarzem, nie zauważając czających się w kącie zielonych worków. – Ej, jeszcze tu jesteś? – rzucił głośno, zaglądając do kuchni.
Leżałam już w sypialni. Wcisnęłam twarz w poduszkę i wydałam z siebie ciche, rozpaczliwe chlipanie, udając płacz. Na twarzy Arka natychmiast wykwitł szeroki uśmiech. Jak bardzo łechtało to jego nadęte ego: żona rozpacza, a on, twardy pan i władca, decyduje o jej losie.
Pomaszerował do salonu, opadł na mój ukochany welurowy fotel, cisnął kurtkę na kanapę i wyciągnął stopy w przepoconych skarpetach na lśniący stolik kawowy. Wybrał kontakt „mamuska” i uruchomił połączenie wideo. – A Rusiu, i jak tam? Wyniosła się już?
– piskliwy głos Halinki rozległ się z głośnika. – Wszystko załatwione, mamo. Właśnie się wynosi. Siedzi w sypialni i ryczy do poduszki.
Ma normalnie histerię. Jutro z samego rana wprowadzam tu Kasię. Stałam w ciemnym przedpokoju tuż za uchylonymi drzwiami i ledwo powstrzymywałam śmiech. Poprawiłam kołnierzyk eleganckiej koszuli, chwyciłam teczkę z dokumentami i zrobiłam krok do przodu.
Czas zacząć przedstawienie. Otworzyłam drzwi do salonu na oścież. Moja twarz była spokojna, a w dłoniach nie trzymałam żadnych spakowanych walizek. – O, Arek, jak dobrze, że dzwonisz do mamusi – rzuciłam głośno, żeby mój głos zabrzmiał w głośniku.
– Pani Halinko, niech pani już pościeli kanapę w swoim mieszkaniu na Woli. Synek wraca do mamusi. Nie czekając na reakcję, odwróciłam się, zamachnęłam i potężnym kopniakiem posłałam pierwszy zielony worek prosto na klatkę schodową. Zaraz za nim poleciał drugi.
W środku z głuchym łomotem obijały się wędki i kołowrotki. Arka kompletnie zatkało. Oczy omal nie wyszły mu z orbit. – Do reszty cię odbiło?
Co ty wyprawiasz, wariatko? – wrzasnął, plącząc się we własnych nogach, gdy gwałtownie zdejmował je ze stolika. – To jest mieszkanie mojego ojca! Jestem jedynym ustawowym spadkobiercą!
Podeszłam blisko do fotela. Wyciągnęłam z foliowej koszulki sztywny arkusz papieru i położyłam go na stole. Niebieska pieczęć notariusza błyszczała w ciepłym świetle lampy. – Jesteś zwykłym gówniarzem, Arek, a nie żadnym spadkobiercą – powiedziałam cicho, dobitnie.
– Pamiętasz, jak trzy lata temu ten cwaniak Waldek próbował przejąć firmę twojego ojca i wrobić go w fikcyjne faktury oraz gigantyczne długi? Wy z mamą od razu pochowaliście się po kątach. Trzęśliście się ze strachu, że komornik zabierze wam telewizory ze ścian. Ani grosza nie dołożyliście na prawnika.
A ja zarywałam noce, przekopałam sterty faktur, dotarłam do fikcyjnych przelewów i wyciągnęłam twojego ojca z bagna. Dzięki mnie nie trafił do więzienia i nie został z długami do końca życia. Twarz Arka zbladła jak kreda. – Twój ojciec nie należał do ludzi, którzy zapominają o takich rzeczach – dodałam chłodno.
– Przepisał na mnie to mieszkanie w darowiźnie, jeszcze za życia, trzy lata temu. U notariusza, wpisane do księgi wieczystej. Prosił mnie tylko, żebym nie wyrzucała cię od razu na bruk. Chciał dać ci szansę.
Ale pana Janusza już nie ma. A skoro z własnej głupoty wyrzuciłeś mnie z mojego własnego mieszkania, żeby sprowadzić tu jakąś Kasię, to teraz zbieraj swoje rzeczy. Właściwie już ci pomogłam. Jesteś spakowany.
Możesz iść przytulać swoje wędki na klatce schodowej. Z telefonu dobiegł zduszony dźwięk. Halinka najwyraźniej próbowała przełknąć gorzką prawdę. – To jest nielegalne – wykrztusił Arek, wbijając się w oparcie fotela.
– Podamy cię do sądu. Znajdziemy najlepszych prawników. – Śmiało, idź do sądu – parsknęłam. – Tylko za co opłacisz adwokata ze swojej pensji młodszego doradcy klienta?
A teraz wynocha z mojego domu. Chwyciłam go za kołnierz modnej bluzy i jednym zdecydowanym szarpnięciem postawiłam na nogi. Dokładnie tak, jak wynosi się worek ze śmieciami. Arek próbował zaprzeć się nogami, ale byłam nieugięta.
Obróciłam go tyłem i pchnęłam w stronę przedpokoju. Plącząc się, gubiąc po drodze skarpetkę, wypadł na korytarz. – Kurtkę weźmiesz sam, czy mam ją wrzucić do worka? – rzuciłam, ciskając w niego okryciem.
Zanim zdążył pomyśleć o butach, wylądował na klatce w samych kapciach, potykając się od razu o wielki worek z wędkami. Telefon wciąż kurczowo trzymał w dłoni, a na ekranie Halinka dramatycznym gestem chwytała się za serce. W tym momencie z windy wyszła nasza sąsiadka, pani Janina, z siatką mleka. Na widok tej sceny zamarła: rozczochrany Arek w jednym kapciu, a wokół niego cztery gigantyczne zielone worki.
– Pani Aneczko, jakiś remont czy przeprowadzka? – zapytała z ciekawością. – Gorzej, panie Janiu. Dezynsekcja i usuwanie pasożytów.
Trzymaj się, Arusiu. Pozdrów Kasię. Masywne drzwi zamknęły się z ciężkim kliknięciem. Przekręciłam klucz w zamku.
Zza drzwi dobiegło najpierw zdezorientowane mruczenie, potem szelest worków, aż w końcu cichy, skomlący głos mojego męża:
– Mamo, i co my teraz zrobimy? Wróciłam do salonu, podniosłam zgubioną skarpetkę i z obrzydzeniem cisnęłam ją do kosza. Przetarłam szklany blat stolika, ścierając ślady po jego stopach. Teraz Arek z mamusią będą mieli idealną okazję, żeby przekonać się na własnej skórze, jak wygląda prawdziwe rodzinne życie.
Będą gnieździć się we dwoje w ciasnej kawalerce na Woli, wśród meblościanek, pudełek z błystkami i niespełnionych ambicji, prowadząc długie dyskusje o tym, jak bardzo życie ich skrzywdziło. A Kasia pewnie zniknie równie szybko, gdy dotrze do niej, że jej wielki spadkobierca przyjechał z workami na gruz, a nie z kluczami do apartamentu. Poszłam do kuchni, wstawiłam wodę na herbatę i wyciągnęłam swój ulubiony kubek, ten sam, który płukałam na początku tego zwariowanego dnia. Zaparzyłam mocną herbatę z lipą i miodem.
Usiadłam przy czystym stole, spojrzałam na dokument z niebieską pieczęcią i schowałam go z powrotem do teczki. Wieczór zapowiadał się wyjątkowo spokojnie. W mieszkaniu zapanowała przestrzeń i cisza. Wiedziałam, że jutro obudzę się w wyśmienitym humorze, bez fochów, bez durnych pretensji i bez tanich różowych kosmetyczek na kuchennym blacie.
Sprawiedliwość, jak się okazało, wcale nie pachnie wygraną batalią w sądzie.