Tego popołudnia cztery testy ciążowe na umywalce nie pozostawiały wątpliwości. Byłam w ciąży. Zuzanna miała dwadzieścia sześć lat, kochała Marka i była pewna, że ta wiadomość ich zbliży. Długo o tym rozmawiali, on zawsze przytakiwał, więc nie miała powodu wątpić.
Ubrała się, schowała testy do torebki i pojechała do lekarza. Dziewiąty tydzień. Wszystko w porządku – powiedziała lekarka z uśmiechem. Zuzanna wyszła z gabinetu jak na skrzydłach.
Postanowiła, że powie Markowi tego samego wieczoru. Kupiła wszystko, co lubił, przygotowała kolację, zapaliła świece. Dopiero przed dwudziestą drugą przekroczył próg, spóźniony dwie godziny. Przepraszam, próba się przedłużyła – rzucił zdawkowo.
Przygotowałam kolację, mam dla ciebie wiadomość – powiedziała, próbując ukryć rozczarowanie. Mogę najpierw wziąć prysznic? – zapytał, nie patrząc na nią. Poczekała cierpliwie, ale gdy usiedli do stołu, Marek tylko odpowiadał półsłowami.
W końcu zapytał o wiadomość, a ona wzięła głęboki oddech. Będziemy mieli dziecko. Jestem w dziewiątym tygodniu. Zapadła cisza.
Marek zamarł z widelcem w dłoni, a potem zapytał z niedowierzaniem:
Jesteś w ciąży? Ale jak? Jak to jak? Nigdy się nie zabezpieczaliśmy, zawsze mówiłeś, że chcesz dzieci – odpowiedziała, czując, jak serce jej zamiera.
To, że kiwałem głową, nie znaczy, że tego chciałem – odparł. Każde jego słowo było ciosem. Potem zasugerował, żeby nie kontynuowała ciąży, a gdy zobaczył jej reakcję, szybko się wycofał, przeprosił, przytulił. Zuzanna chciała w to uwierzyć, ale coś w niej pękło.
Tydzień później Marek wrócił z planem. Chciał sprzedać jej mieszkanie po dziadku i kupić coś większego, idealnego dla rodziny. Zuzanna wahała się, ale on nalegał, był podekscytowany, a ona tak bardzo chciała wierzyć, że w końcu się zmienia. Matka ostrzegała ją, by czytała wszystkie dokumenty.
Karolina, przyjaciółka, była jeszcze bardziej bezpośrednia. Zuza, on od lat żyje na twój koszt. Dlaczego mu ufasz? – pytała zdesperowana.
Jesteś po prostu zazdrosna o nasze szczęście – odpowiadała Zuzanna, odpychając ją. Gdy w siódmym miesiącu trafiła do szpitala z zagrożeniem poronieniem, Marek przyszedł z propozycją. Miał pełnomocnictwo notarialne, żeby zająć się sprzedażą mieszkania i zakupem nowego, podczas gdy ona będzie leżeć i dbać o dziecko. To jedyne wyjście, kochanie – przekonywał.
– Chcę zadbać o naszą rodzinę. Zuzanna podpisała dokument, nie czytając go dokładnie. Karolina, gdy się dowiedziała, pobladła. Dałaś mu prawo do sprzedaży twojego mieszkania i zrobienia z pieniędzmi, co zechce.
Mógłby z tym wszystkim zniknąć. Jak możesz tak myśleć o ojcu mojego dziecka? – krzyknęła Zuzanna. – Przynajmniej ja kogoś mam.
Ty żyjesz zakotwiczona w przeszłości. Karolina wstała z łóżka, z oczami pełnymi łez. Wyszła bez słowa. Zuzanna została sama, przekonana, że wszyscy się mylą.
Marek dzwonił, wysyłał zdjęcia nowego mieszkania, zapewniał, że wszystko idzie dobrze. Po dwóch tygodniach lekarze ją wypisali. Ciąża była stabilna, Marek wydawał się obecny, a Elżbieta zaczęła wierzyć, że może jednak się zmienił. Maciuś urodził się po ośmiu godzinach porodu.
Piękny, zdrowy chłopiec. Ale Zuzanna miała komplikacje i musiała zostać w szpitalu przez pięć dni. Pierwszego dnia Marek przyszedł, zrobił zdjęcia, wydawał się szczęśliwy. Potem przestał się pojawiać.
Tłumaczył się próbami, pracą, zmęczeniem. Czwartego dnia pielęgniarka powiedziała coś, co na zawsze zmieniło jej świat. Dobrze, że zmieniła pani zdanie co do pozbycia się dziecka, kochana. Zuzanna spojrzała na nią z niedowierzaniem.
Nigdy nie chciałam pozbyć się dziecka. Kiedy pani trafiła tu z zagrożeniem poronieniem, badania wykazały substancje. Jakby zażyła pani coś, żeby wywołać poronienie – wyjaśniła pielęgniarka, lekko zdezorientowana. Zuzanna zaczęła odtwarzać w myślach dni przed hospitalizacją.
Jadła tylko w domu. Piła tylko wodę, którą sama nosiła. Więc to musiał być Marek. On chciał, żeby straciła dziecko.
Tej nocy nie zmrużyła oka. Rano zadzwoniła do Karoliny, przełykając dumę. Myliłam się. Tak bardzo się myliłam.
Potrzebuję cię. Karolina przyjechała następnego dnia, mimo że Zuzanna jeszcze była w szpitalu. Ale zanim zdążyły porozmawiać, przyszła wiadomość głosowa od Marka. Zuza, przepraszam, że robię to w ten sposób.
Prawda jest taka, że nigdy nie chciałem mieć dziecka. Mam kogoś innego od czterech lat. Sprzedałem twoje mieszkanie, wziąłem pieniądze i już się wyprowadziłem. Podpisałem zrzeczenie się praw ojcowskich.
Jakoś sobie poradzisz. Zuzanna siedziała na szpitalnym łóżku, ściskając telefon, czując, że umiera. Odebrał jej wszystko. Dom, w którym dorastała, spadek po dziadku, pieniądze, zaufanie.
Próbował też zabić jej dziecko. Rano wypisano ją ze szpitala. Wyszła na warszawską ulicę z Maciusiem na rękach i torbą u stóp. Nie wiedziała, dokąd iść.
Miała tylko matkę, do której mogła wrócić, ale jak miała jej spojrzeć w oczy? Dokąd mam teraz pójść z moim maleństwem? – wyszeptała, a łzy zaczęły płynąć. Wtedy przed nią zatrzymał się czarny SUV.
Wysiadł wysoki mężczyzna z ogromnym bukietem czerwonych róż. Początkowo nie widziała jego twarzy, ale głos wydał jej się znajomy. Mam nadzieję, że nie myślałaś o jechaniu taksówką z noworodkiem. Olek.
Przyjechałem zabrać ciebie i Maciusia – powiedział z uśmiechem, który pamiętała z liceum. Zuzanna nie rozumiała. Skąd wiedział? Jak znalazł się tu w tej chwili?
Była zbyt wyczerpana, by zadawać pytania. Wsiadła do auta, a Olek zawiózł ją prosto do jej matki, nie pytając o adres. Kiedy zaparkował, zobaczyła Elżbietę z balonami i Karolinę machającą do niej. W mieszkaniu wszystko wyjaśniło się powoli.
Karolina miała cynk, że Marek zdradza. Zadzwoniła do Olka, który ma kontakty w świecie biznesu. Odkryli, że Marek zapisał nowe mieszkanie wyłącznie na siebie, a stary dom sprzedał, zostawiając Zuzannę bez niczego. Olek użył swoich wpływów, żeby go aresztować, zanim zdążył uciec z pieniędzmi.
Zostały zamrożone na koncie sądowym – wyjaśnił Olek. – Odzyskasz wszystko, co do grosza. Zuzanna płakała, tym razem z ulgi. Czemu to dla mnie zrobiłeś?
Nawet po tym, jak byłam dla was taka okropna? – zapytała, patrząc na Karolinę. Bo cię kocham, idiotko – odpowiedziała Karolina ściskając ją mocno. Olek wziął Zuzannę za rękę, gdy zostały same.
Zuza, kochałem cię od liceum. Wszyscy o tym wiedzieli, tylko ty tego nie widziałaś. Próbowałem cię ostrzec przed Markiem, ale byłaś już zakochana. Pamiętasz napad w parku?
To była ustawka, żeby zdobyć twoje współczucie. Jego kumple z teatru to zaplanowali. Zuzanna poczuła mdłości. Ile kłamstw przez te wszystkie lata?
Nie jestem godna takiej miłości – wyszeptała. Pozwól, że ja o tym zadecyduję – odpowiedział, wyciągając aksamitne pudełeczko z pierścionkiem. – Nie proszę cię o odpowiedź teraz. Chcę tylko, żebyś wiedziała, że będę tu, kiedy będziesz gotowa.
Zuzanna spojrzała na pierścionek, potem na niego. Wzięła pudełko do ręki, ale nie założyła pierścionka. Była zbyt zraniona, zbyt zagubiona. Potrzebuję czasu – powiedziała cicho.
Wiem. Nigdzie się nie wybieram. Marek trafił do więzienia na pięć lat. Dowody były niepodważalne: oszustwo, przywłaszczenie mienia, a także próba wymuszenia poronienia, którą potwierdziły badania krwi.
Zuzanna zaczęła terapię. Powoli uczyła się, że zaufanie można odbudować, że nie każda miłość musi boleć. Olek był przy niej każdego dnia. Pomagał z Maciusiem, przywoził zakupy, rozmawiał, gdy miała złe noce.
Nie naciskał, nie pytał. Po prostu był. Rok później Zuzanna wzięła go za rękę w Łazienkach Królewskich, tam, gdzie chodzili jako nastolatkowie. Wciąż się boję, ale chcę spróbować.
Dać nam szansę. Olek wyciągnął to samo pudełeczko. Wyjął pierścionek i wsunął jej na palec. Pasował idealnie, jakby czekał na ten dzień od zawsze.
Pobrali się sześć miesięcy później. Skromna ceremonia, najbliżsi. Karolina płakała, Elżbieta też. Mały Maciuś, trzymany przez ojca, który go adoptował, był częścią orszaku.
Zuzanna otworzyła własne studio projektowe za pieniądze odzyskane od Marka. Olek został ojcem Maciusia w każdym tego słowa znaczeniu. Każdego wieczoru patrzyła na nich bawiących się w ogrodzie i nie mogła uwierzyć, że tamtego strasznego dnia w drzwiach szpitala odpowiedź na jej pytanie stała tuż przed nią.
Z bukietem czerwonych róż i miłością, która czekała lata.